Wilma van Wijngaarden

Uitnodiging Benefiet feest Mother of Peace

Mon, 01 Mar 10 10:56:16 +0100

Mijn lieve vriendin Leonie organiseerd een enorm fundraising evenement voor Mother of Peace, met als afsluiter een spetterend feest op het hoofdkantoor van Nike in Hilversum.

Uiteraard zijn mijn vrienden, familie, oud MoP vrijwilligers en andere geinteresseerden van harte uitgenodigd!

Be More Ultra Tour Benefiet feest

Natuurlijk is de Be More Ultra-Tour een perfecte kans om eens lekker met een groep leuke mensen door 5 prachtige stukken Nederland te lopen en zo de kids bij Mother of Peace te steunen. Maar waar gelopen wordt moet ook gefeest worden! Daarom vindt er na de finish van de Be More Ultra-Tour een spetterend benefietfeest plaats bij Nike in Hilversum. Je kunt alle lopers zien finishen, maar er is nog veel meer:

Zondag 28 maart 2010
Deuren open: 15.15
Finish Be More Ultra-Tour: 16.00
Einde: 19.00

Programma:
- Een funky fresh optreden van de dansgroep the Groove Kings (finalisten Holland’s Got Talent)
- Een optreden van de band We Are FM
- Een optreden van een Special Guest. Nee: we gaan dus niet vertellen wie dat is......
- De bekendmaking van het totaal opgehaalde bedrag
- Win coole Nike spullen met je toegangsbewijs

Geen enkele reden om thuis te blijven dus!

Wilma van Wijngaarden van Mother of Peace komt helemaal uit Zuid Afrika om het feest bij te wonen: jij toch zeker ook?! Om je aan te melden voor het benefietfeest stuur je een mail met je naam naar bemore.ultratour@gmail.com met als subject BENEFIETFEEST.

Kaarten zijn uitsluitend verkrijgbaar aan de deur en kosten € 20, dat is inclusief 2 consumpties. Je dient je wel aan te melden via bovenstaand e-mail adres zodat we je op de lijst kunnen zetten.

Zomer

Sun, 21 Feb 10 10:44:40 +0100

Wil zeker niet lullig doen want ik weet dat jullie al weken, nee maanden, in de kou, sneew, wind etc. zitten maar het is hier snikheet! Elke dag ruim 35 graden komt op een gegeven moment ook je neus uit, echt waar!!!

Samen met de kids geniet ik wel van strand en zwembad bezoekjes en ook Sasha komt aan aandacht niets te kort, alle kids willen steeds met haar "buiten spelen". Afgelopen week is al 3x de stroom uitgevallen, 2 keer door een bliksem inslag, 1 keer omdat er een enorme kraanvogel in een electriciteitsplaal was geland, kan ook alleen maar hier gebeuren he! Mn kantoor en huis zijn nog nooit zo schoon geweest want wat doe je in godsnaam zonder computer, internet, licht, printer, kopieer apparaat etc. Juist; Opruimen!

Heb gisteren ochtend een paar uurtjes bij het dieren asiel meegeholpen. Toen ik Sasha daar ophaalde had ik aangeboden dat ik best wat vrijwilligers werk wilde doen als ze mensen te kort hadden, en dat hadden ze gisteren dus. T was leuk om even iets anders te doen en ga nu als het goed is 2x per maand een ochtendje helpen met mensen rondleiden etc.

Ben verder druk bezig met het verzamelen van content voor de nieuwe Mother of Peace website die er nu eindelijk echt gaat komen. Volgens mij wordt het erg mooi, laat jullie weten als het klaar is!

Ook nog steeds heerlijk met mn fotografie cursus bezig. Afgelopen woensdag zijn we met zn allen naar een boekpresentatie van Brett Florens (http://www.brettflorens.com/) geweest, een top fotograaf uit Durban. Was ontzettend leuk en leerzaam en geweldig om te zien hoe enthousiast hij nog steeds kon zijn over een mooie foto. Vrijwillister Trisha kon er helaas deze keer niet bij zijn omdat ze net te horen had gekregen dat haar opa was overleden.

Van de week ook even op Doonhights Primary geweest, de school van Akhona, Pamela en Anele. Ze hebben alle 3 wat extra begeleiding nodig, en aangezien de school niet met THRASS werkt raken ze hierdoor alleen maar in de war, dus heb even met hun juf besproken hoe we ze kunnen helpen. Leuk om ook eens met een andere methode aan de slag te gaan.

A.s. maandag is Brie jarig en heb haar afgelopen vrijdag mee naar de schoonheidsspecialist genomen, heerlijk genoten! Zometeen samen lunchen en naar de film, ook gezellig.

Heel veel groetjes een iedereen!

Petekind Qwanele

Tue, 16 Feb 10 12:58:58 +0100

Afgelopen vrijdag op kraambezoek geweest bij baby Qwanele, zoontje van Primrose, de dochter van Fikile (onze schoonmaakster).

Een paar maanden geleden heb ik Primrose geholpen met het vinden van een baan, ze werkt nu achter de kassa bij Mr Price Sport.

23 jaar, net klaar met school en alweer zwanger van baby nr 2 terwijl baby nr 1 god weet ik waar bij zn vader woont. Niet heel verstandig dus maar goed. Primrose is me eeuwig dankbaar voor het vinden van een baan en vond dat ik Godmother moest worden van de baby. Hier maar vriendelijk voor bedankt maar kon de verleiding natuurlijk niet weerstaan om bij de baby te gaan kijken.

Zo'n bevalling gaat er hier toch wat anders aan toe dan in NL. Primrose heeft op het moment dat ze weeen kreeg gewoon zelf een taxibusje genomen naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis, werd door de zusters streng toegesproken dat ze dat schreeuwen maar moest doen tegen de babies vader en nam een dag later samen met baby een taxi terug naar huis. Toen ik vrijdag kwam stond ze de badkamer te boenen en lag baby in zn eentje op bed om zich heen te koekeloeren.

T is een gezond mannetje en de meegebrachte kado's werden heel dankbaar in ontvangst genomen. Hier gaan mensen gelukkig ontzettend relaxed met babies om dus ook ik kon fijn met m knuffelen zonder bang te zijn dat ik m misschien niet goed vasthield ofzo :-)

Oma Fikile is erg trots maar maakt met het bedenken van de naam Qwanele toch wel een statement; het betekend namelijk "it is enough now".

Foto's!

Thu, 11 Feb 10 08:28:42 +0100

Weer even wat foto's van onze heerlijke kids.

Ben samen met vrijwilligster Trisha begonnen aan een foto cursus in Umshlanga Rocks (door ons ook wel "Beverly hills" genoemd!) Helemaal mijn ding en met een "achtertuin" als Mother of Peace kan ik me natuurlijk helemaal uitleven. Hierbij wat "oefen materiaal".

Ik kom een weekje naar NL!

Thu, 28 Jan 10 15:45:55 +0100

Aangezien mijn lieve vriendinnetje Leonie een fantastische fundraiser voor Mother of Peace aan het organiseren is (zie www.hardlopendewebloggers.nl) en ik het eindfeest hiervan niet wilde missen kom ik eind maart een weekje naar Nederland!

Een week die besteed zal worden aan het opzetten van een aantal fundraisings acitiviteiten voor Mother of Peace in Nederland, en natuurlijk een bliksembezoekje aan zoveel mogelijk vrienden en familie.

Mijn ouders zijn tot 21 maart in Zuid Afrika, ik vlieg gezellig met hen mee terug naar Nederland en vertrek dan op 30 maart weer naar Afrika.

Gaby heeft weer een leuk filmpje van Mother of Peace op Utube gezet: http://www.youtube.com/watch?v=W_WLEVaD_yE

Baby konijntjes en foto's sasha

Sat, 23 Jan 10 09:37:35 +0100

Er is wederom gezinsuitbreiding bij MoP. Onze konijnen hebben kleintjes gekregen! T zijn er 6 en allemaal spierwit dus konijn Bob (de zwarte) zit er oprecht ontschuldig bij te kijken :-)

1 is heel klein en mager dus die proberen we met de hand te voeden, de rest ziet er prima uit. De kids en ook huismoeders vinden het te gek!

Hond Sasha doet het hartstikke goed en kan zich helemaal uitleven hier in de sugar cane. Ze is dol op zwemmen in het liefs zo modderig mogelijk water dus heb er een hele klus aan om haar steeds weer een beetje schoon te krijgen.

Overdag als ik aan het werk ben deelt ze de tuin van auntie Kim met waakhond Zulu, dit gaat gelukkig heel goed. Ga nu elke dinsdag avond met haar naar n honden training en ze kan nu zitten en n balletje aporteren. Ze knaagt in middels wel op alles wat los en vast zit dus mijn sokken en kussentjes zijn niet meer veilig maar t is een snoepje en ben er nog steeds erg blij mee!

Nieuwe kids bij Mother of Peace

Wed, 20 Jan 10 07:50:21 +0100

Afgelopen weekend is de Mother of Peace family uitgebreid met 2 nieuwe meiden; Andiswa (7) en Nomfelo (3). De meiden zijn zusjes en familie van caregiver Thulile en wonen nu bij huismoeder Winnie. Ze zijn nog erg verlegen maar zullen vast snel wennen aan de aandacht van de andere kids en de volunteers.

Nieuwe huisgenoot!

Fri, 15 Jan 10 13:03:25 +0100

Heb er sinds vandaag een huisgenootje bij, hond Sacha uit t asiel. Ze is 5 mnd oud en erg lief en enthousiast. Aangezien ik nog nooit een hond gehad heb heb ik geen idee wat ik er mee aan moet (Byron lachte me al keihard uit) maar t komt vast goed! Ze heeft nog nooit bij mensen thuis gewoond, nog nooit een halsband omgehad of aan n lijn gelopen dus ik hoef me de komende weken niet te vervelen :-)

De kids vinden het maar wat interessant maar gaan er gillend vandoor zodra de hond ook maar hun kant op kijkt :-) Ze leren het vast nog wel. T is een energiek beest dus ik wordt vast enorm fit van al dat gewandel!

Eerste schooldag 2010

Wed, 13 Jan 10 07:28:33 +0100

Na een hysterische dag gisteren om voor alle kids het goede schooluniform, badges, stropdassen, tassen, schoenen, sokken etc etc te kopen (om een of andere reden wacht MoP hiermee tot de laatste dag voor school begint en wordt het dan fijn op mijn bureau gedumpt :-) ) stond (bijna) iedereen vanochten in hun nieuwe kleding te trappelen van ongeduld om naar school te gaan.

Veel kids gaan naar nieuwe scholen en waren heel zenuwachtig, anderen konden niet wachten en waren volgens de moeders om 4 uur al wakker en aangekleed!

Mmeli en Buhle, zoontjes van 2 van onze huismoeders gaan voortaan naar school in de buurt waar hun familie woont en wonen dus helaas niet langer bij Mother of Peace. Ik ga ze missen, verbaas me er toch nog steeds over hoe dat gaat, kids hebben hier jaren gewoont en opeens zijn ze, zonder afscheid te nemen, van de een op de andere dag weg.

Wat betreft scholen gaat het er hier toch wat anders aan toe dan in Nederland. Mensen schrijven hun kinderen gemiddeld 2 dagen voor school begint in, kids wisselen regelmatig (ook tijdens het schooljaar) van school etc. Was maandag met Nana en Mbali mee naar Coastal College om hen daar aan te melden voor dit jaar. Na heel lang wachten waren we eindelijk aan de beurt om vervolgens te horen te krijgen dat we eerst naar de bank moesten (minstens een half uur rijden daar vandaan!) om een aanbetaling van 20 euro te doen, ZUCHT!!!! Dat dus maar braaf gedaan, vervolgens weer achter aan sluiten in dezelfde rij tot we dan eindelijk aan de beurt waren en ze zich konden inschrijven.

Ben inmiddels wel gewend om aangestaard te worden omdat ik er toch wat anders (lees witter) uitzie dan de gemiddelde Zulu maar bij Coastal College was het helemaal grappig. Iedereen in de zaal zat me aan te staren en zich hardop af te vragen of die Mlungu zich ook kwam inschrijven :-)

Vandaag nog de laatste dingen omruilen (rokken die te klein zijn, broeken te groot, sokken de verkeerde kleur) en spulletjes kopen en dan kunnen onze kids hopelijk weer een jaar vooruit!

Namibie - Botswana - Zimbabwe

Tue, 29 Dec 09 17:21:28 +0100

Foto's van een heerlijke vakantie!! Verslagje volgt.

Merry Christmas!

Mon, 14 Dec 09 07:32:01 +0100

Lieve lezers van mijn weblog,

Aangezien ik over een paar dagen aan mijn tripje ga beginnen en dan waarschijnlijk een tijdje niet te bereiken ben wil ik jullie bij deze allemaal vast een hele fijne kerst een een heel gelukkig 2010 toewensen!

Vanmiddag haal ik vriendin Ciska van het vliegveld, donderdag beginnen we aan ons reisje van Windhoek (Namibie) naar Victoria Falls (Zimbabwe). Voor wie het leuk vind om te weten waar we uithangen:

DAY 1 GHANZI, BOTSWANA
It is a scenic drive to the Buitepos border, where we cross into Botswana. Once at camp we will meet with a local Bushmen community and experience some traditional Tribal Dancing.

DAY 2/3/4 MAUN – OKAVANGO DELTA
Another early day! Our journey takes us from Ghanzi towards Maun. We spend the night here and prepare for our two night bush-camping experience. From here we will enter the Delta using local transport. If the water level allows we will take a mokoro (traditional canoe) trip a well as a nature walk with the local people.

DAY 5 GWETA
We leave the Delta behind us and travel east to Gweta, which is located halfway between Maun and Nata, near the Makgadikgadi Pans NP.

DAY 6 BOTSWANA - CHOBE NATIONAL PARK
When we arrive at Kasane we set up camp on the bank of the Chobe River. The afternoon is spent game viewing from a boat in the Chobe NP. This is an excellent opportunity to view Africa’s spectacular wildlife. You will have the chance to experience an early morning game drive the following day.

DAY 7 ZIMBABWE - VICTORIA FALLS
On arrival in Victoria Falls we have time to plan the next day’s adventure activities before we visit the spectacular Victoria Falls NP and experience the thundering of the mighty Zambezi.

DAY 8 VICTORIA FALLS
Most people will spend the day White Water Rafting, a not -to-be-missed experience of a lifetime!

We hebben er in ieder geval heel veel zin in!!

Sihle

Wed, 09 Dec 09 11:59:53 +0100

Social Welfare heeft net kleine Sihle opgehaald, ze brengen hem naar zijn oma die voor hem gaat zorgen. T is onbegrijpelijk hoe een moeder die een 2 dagen oude baby aan de kant van de weg kan achterlaten en vervolgens niet eens de moeite neemt om een keer op bezoek te komen toch altijd de zeggenschap over het kind blijft houden...

We hopen maar dat de oma goed voor hem zal zorgen. Huismoeder Purity en de kinderen in huis zijn natuurlijk erg verdrietig, toch blijven we er van overtuigd dat het voor een kind altijd beter is om bij zijn eigen familie te zijn.

Foto shoot kerstkaart

Sun, 06 Dec 09 08:58:54 +0100

Afgelopen week een poging gedaan tot het maken van een "christelijk-verantwoorde maar toch leuke en moderne" Mother of Peace kerstkaart. Stel je voor; een regenachtige middag, 3 eerst heel lieve maar daarna heel ondeugende kids, een jankende baby Jesus (Sihle) en een chagerijnige fotograaf :-) T was dus een enorm succes! Gelukkig nog wel wat leuke foto's kunnen maken en Linda heeft een hele leuke uitgekozen voor op de kerstkaart.

Deze volgt natuurlijk binnenkort!!!

Party time!

Sun, 06 Dec 09 08:52:54 +0100

Met kerst voor de deur worden gelukkig ook onze kids niet vergeten en gisteren stond er al een heus kerstfeest op het programma! Een familie uit de indiase community had flink uitgepakt, er was snoep, een braai, tassen vol kado's, nieuwe schoenen voor alle kids, springkussens etc etc.

Hieronder wat fotos zodat jullie kunnen meegenieten van de feestvreugde :-)

Realiteit

Wed, 02 Dec 09 08:36:50 +0100

Lieverds,

Na weken zonder internet zijn we opeens weer in de lucht!! Daar word ik erg blij van! :-)

De afgelopen weken zijn weer voorbij gevlogen. Aangezien een van onze relieve huismoeders na haar vrije dagen niet meer is komen opdagen hadden we een huismoeder tekort. Daarom heb ik vorige week 5 dagen als "huismoeder" gefungeerd in het huis van Nosipho. 's ochtends om 5 uur op, kids klaar maken voor school, ontbijt en lunch maken, voor dag en dauw de was doen, het was me wat! Maar wel erg leuk, de kids waren super lief en hielpen hartstikke goed mee! Overdag deed ik gewoon mijn werk, 's avonds was ik moeder van 7 kids, ook weer heel bijzonder om mee the maken en heb nu dubbel zoveer respect voor onze huismoeders! Een van de kids gaf me een dikke knuffel en zei "I like you, kom je voor altijd bij ons wonen? :-)

Het weer blijft hier somber, en de dingen die ik hoor/ meemaak lijken zich daar aan aan te passen. Hoorde via wat vrijwilligers van Bobbie Bear dat er een 2 dagen oud babytje was gevonden, verkracht en aan de verwondingen overleden. Nam afgelopen weekend Xolani mee naar de bioscoop en kwam in een lange file terecht. Er lag iemand dood langs de weg, die laten ze hier dan ook gewoon liggen, niks geen doek of tentje er overheen. Xolani werd er niet warm of koud van, had ie al zo vaak gezien zei hij... Een van onze personeels leden heeft haar nichtje van 2 jaar oud in huis genomen, haar moeder heeft zichzelf een tijdje geleden opgehangen en de oma die voor het kindje zorgde is nu ook overleden. Arme kind had nog nooit een blanke gezien dus barste spontaan in tranen uit toen ze me zag. Vorig weekend onze huismoeders naar een begrafenis van een nichtje van een van hen gebracht, 14 jaar oud, opeens dood... Childline, de therapie group waar een aantal van onze kids 2x per week naar toe gaan wilde wat meer achtergronden van de kinderen hebben. Moest daar wat dingen voor kopieren en werd er erg verdrietig van. De ene na de andere file... verkracht door vader..... misbruikt door oom..... mishandeld door buurman.... verkocht voor een paar Rand..... geen wonder dat deze kids raar gedrag vertonen.

Het blijft zo dubbel hier, veel ellende maar ook veel fijne dingen. Heb een heel leuk boek gelezen van Dylan van Eijkeren, 'Ik zag een aap'. Beschrijft op een heel grappige manier het Zuid Afrika van nu, zo herkenbaar voor mensen die hier geweest zijn!

Met mij gaat t verder goed, heb weer energie en heb er zin in. De meeste kids hebben al vakantie en voor de rest begint de vakantie volgende week. Ik heb voor een aantal kids een vakantie baantje weten te regelen, Nkule en Mbali bakken iedere zaterdag pannenkoeken bij de pizzeria naast Checkers en Wandile en Phelelani werken met Ryan in het bedrijf van zijn vader. De meeste tieners werken mee in de groententuin en verdienen zo een zakcentje bij.

Gisteren met 3 hysterische kids en een jankende baby geprobeerd een christelijk-verantwoorde foto/kerstkaart te maken, is wonderbaarlijk goed gelukt, ik zal jullie snel het resultaat sturen!!!

Morgen alweer afscheid nemen van een hele leuke groep vrijwilligers. We hebben morgen onze gezamenlijke lunch en de vrijwilligers huren wat springkussens voor de kids (als het tenminste eens ophoud met regenen, het lijkt verdorie NL wel!)

Dan komt mijn lieve vriendinnetje Ciska al snel hier heen en van 18 -27 december maken we samen een mooi tripje door Botswana en Zimbabwe, ik heb er zin in!!!

Hluhluwe

Tue, 17 Nov 09 16:44:01 +0100

Wederom een fantastisch weekend gehad in Hluhluwe. Het regende pijpestelen maar dat kon onze pret zeker niet drukken! We hebben weer een hoop bijzondere dingen gezien! Zelfs een luipaard, wild dogs,
een black rino zonder oren en een enorme olifant op echt nog geen 10cm vanaf de auto!

Moeders is nu onderweg terug naar Nederland en ik moet hier maar weer eens aan het werk :-)

Eindresultaat!

Sat, 14 Nov 09 11:45:22 +0100

Tadaaaaaaa! Een hele trotse moeder en n stel blije meiden met mooie tassen!

Actie foto's!

Thu, 12 Nov 09 14:14:40 +0100

Wat foto's van moeders in actie tijdens haar naailessen en op Sandile's school.

The Wildcoast

Mon, 09 Nov 09 08:50:23 +0100

Afgelopen weekend een prachtige trip gemaakt naar de Transkei, tegenwoordig the Wildcoast genoemd, op ongeveer 5 uur rijden van Mother of Peace. Byron noemde dit gebied "my idea of heaven" en hij heeft zeker niet overdreven. Het was fantastisch! Ongerepte natuur, prachtige stranden, vriendelijke mensen, heerlijk eten, het "echte" Zuid Afrika, echt prachtig!

De eerste nacht hebben we overnacht in Umgazana, in het huis van tourguide Pieter, de tweede nacht in een ontzettend relaxte backpacker (Jungle Monkey) in Port st Johns.

Mocht ik het ooit zat zijn bij Mother of Peace verhuis ik naar de Wildcoast. Had al een leuke roze rondavel op het oog dus dat komt helemaal goed. Ook mam genoot met volle teugen en stond zelf versteld van haar avontuurlijkheid :-) We hebben het gevoel of we een week weg zijn geweest, zoveel moois hebben we gezien. We zitten dan ook weer vol energie om er bij MoP tegenaan te gaan!

P.S. (Toekomstige) vrijwilligers in de buurt van Durban, deze trip was zeker een aanrader! 3 volle dagen weg voor ongeveer R 1600 pp en super goed verzorgd. Bel Pieter van Africa o Africa Tours op 0027 7823197124.

Zulu ceremony

Tue, 03 Nov 09 10:21:42 +0100

Afgelopen weekend waren we uitgenodigd voor een traditionele ceremony bij Fikile thuis. In de zulu cultuur is het de gewoonte om een koe te slachten een jaar na het overlijden van een persoon. Fikile's man en schoonmoeder zijn 14! jaar geleden overleden dus ze was iets aan de late kant. Volgens Fikile werden de voorvaderen wat ongeduldig en ging er van alles mis in huis dus het was de hoogste tijd dat er 2 koeien het loodje legden.

Fikile wilde graag foto's van het hele gebeuren dus ik stond fijn met mn camera op de eerste rij. Heel bijzonder om eens mee te maken, niet iets wat ik perse nog eens zou willen zien. Die arme koe zag het natuurlijk al aankomen en verzette zich flink. Na een hele pijnlijke 15 minuten hadden ze hem eindelijk op de goede plek gestoken en viel hij op de grond.

Iedereen blij, koe wordt gezellig in stukken gesneden voor het feest op zaterdag en er wordt flink wat zelfgemaakt Zulu bier gedronken. Zaterdag waren we weer van de partij, ook Xolani was mee en hij lachte me hartelijk uit toen we een fijn bord darmen, oren, tongen en weet ik niet wat voorgeschoteld kregen. "Wilma, you are not a Zulu so you don't like this". Slimmerdje toch die zoon van me dus daar kwam ik mooi onderuit.

Op zaterdag ochtend kreeg ik ook nog een telefoontje van een van de leraren van Inkwali dat een van onze tienermeiden die al sinds mei vermist werd (weggelopen) gevonden was. Samen met Brie naar het politie bureau gegaan om haar daar op te vangen. Betreffende agent was natuurlijk nergens te bekennen dus of we maandag even terug wilde komen. En o ja, waar zouden we haar mee naar toe nemen en konden we ook nog even zelf een rapport opstellen.... Gelukkig zijn we inmiddeld als flink wat "this is africa" gewend, hebben alles dus maar braaf geregeld, Brie was zo lief om de dame het weekend op te vangen en maandag stonden we vol goede moed weer met haar bij het politie bureau. Na eerst naar 3 andere plaatsen gestuurd te zijn uiteindelijk bij social welfare terecht gekomen die nu moeten gaan beslissen waar ze geplaatst wordt. Terug naar MoP is eventueel nog een optie maar dit leek ze zelf niet te willen.

Ik heb me dus weer prima vermaakt dit weekend, frustraties alom en het is in ieder geval "never a boring day at the office"

Morgen komt mijn lieve moedertje aan om 2 weken bij mij te logeren. Goede reis mam en tot morgen!!!

Update

Wed, 21 Oct 09 17:47:17 +0200

Even snel een een korte update!

Ik plaats regelmatig een berichtje op de Be More community om oud vrijwilligers op de hoogte te houden van alles wat er hier speelt. Voor de liefhebbers:

http://www.community.be-more.nl/nl/forum/message/963
http://www.community.be-more.nl/nl/forum/message/960
http://www.community.be-more.nl/nl/forum/message/958
http://www.community.be-more.nl/nl/forum/message/949
http://www.community.be-more.nl/nl/forum/message/947
http://www.community.be-more.nl/nl/forum/message/941

Afgelopen zaterdag naar een fantastisch concert van John Legend in durban geweest, ik ben fan! Verder wat foto's van afscheid vrijwilligster Femke bij Bobbi Bear en ons nieuwe, zelfgebouwde (!!!!) konijnenhok!

Fotos!

Mon, 12 Oct 09 14:04:36 +0200

Zie hier het resultaat van een super geslaagde foto shoot met onze huismoeders :-)

Ook nog wat pics van even lekker uitwaaien met de boys in de sugar cane en schaatsen met de kids tijdens de vakantie.

(Gaby, voor jou ook nog even wat foto's van jouw "modelletje")

Artikel krant

Thu, 01 Oct 09 10:03:18 +0200

Leuk artikel in de krant!

Ook te bekijken via: http://www.hetkompassliedrecht.nl/page/Lokaal/Regionaal-Detail/Ik-geniet-van-die-lachende.426526.news

Nog meer filmpjes!

Mon, 28 Sep 09 12:34:59 +0200

http://www.youtube.com/watch?v=TCf2lvpZwx0

http://www.youtube.com/watch?v=FP58n8v5wkY

http://www.youtube.com/watch?v=1TJbMzsxSeI

http://www.youtube.com/watch?v=2z6p3dt2CC8

Sawubona!

Sun, 20 Sep 09 11:45:20 +0200

De tijd vliegt voorbij en t is alweer een tijd geleden dat ik wat heb geschreven. Ben een paar weken geleden met Xolani’s zus op stap geweest naar Isiphingo om daar bouwmateriaal voor hun hutje te kopen. Ze wil er graag een extra kamer aan bouwen en ik had beloofd dat ik de spullen voor haar zou betalen. Werd dus meegesleept naar n soort mark, zij spreekt geen Engels, ik geen Zulu dus het werd een interessante bestelling maar uiteindelijk is het gelukt en stonden we met een hele stapel balken, deurposten en tegels buiten. Zij regelt iemand die het voor haar gaat bouwen dus hopelijk heeft mn surrogaat familie binnenkort wat meer ruimte en een beter huis. Helaas is haar ex-vriend weer opgedoken en heeft haar wederom flink in elkaar gemept. Ze zijn naar de politie geweest, die is meegegaan, hebben zelfs op de jongen geschoten maar hij is er toch weer vandoor gegaan. Ze belde me huilend op, heeft het over zelfmoord, de jongens zijn bang.... t is een toestand.

Gelukkig gebeuren er ook leuke dingen. Ben naar een rugby wedstrijd geweest in Durban en afgelopen zaterdag naar een voedbalwedstrijd van de Pirates, DE lokale favoriet. We hadden 8 boys van Mother of Peace en Xolani en Kure mee, het leek wel of het hun verjaardag, kerst, en sinterklaas op 1 dag was, ze vonden het fantastisch!!! Voor ons was t ook een hele ervaring, als enige 4 blanke in een stadion met duizenden mensen, heerlijk!

Willemijn, een oud collega van Schiphol is een aantal dagen op bezoek geweest en is inmiddels begonnen aan een rondreis vanaf Kaapstad. Zo leuk om iemand van “thuis” hier te hebben om alles zelf mee te maken.
Afrika blijft me verbazen. Onze schoonmaakster kwam van de week helemaal in paniek bij me. Ze had veel geld nodig om een koe te kopen, die hier toch ongeveer 700 euro kosten. Ze had dit nodig om een offer te brengen aan haar overleden man en schoonmoeder, di tmoet naar Zulu traditie een bepaald aantal jaar na overlijden gebeuren en ze was er al een paar jaar te laat mee. Nu ging er bij haar thuis van alles mis, haar dochter was ontslagen etc. etc. en ze is er heilig van overtuigd dat dit komt omdat de voorvaderen en overleden familie leden nu boos zijn. Hoe iemand die zo’n 100 euro per maand verdient en daar een heel gezin van moet onderhouden in godsnaam zo’n bedrag bij elkaar krijgt is me een raadsel!

Maureen is inmiddels bevallen van een jongetje, Samuel. 3 weken te vroeg, Pierre kreeg zowat een rolberoerte maar ze zijn nu weer “thuis” bij mother of peace en t is een schatje!!! Heb nu lekker een excuus om me eens goed uit te leven op al die super schattige baby kleertjes die hier overal in de winkel hangen!

Vorige week zaterdag afscheid genomen van een leuke groep vrijwilligers en maandag weer 4 nieuwe meiden opgehaald. 1 ervan is een studie genootje van mijn lieve nicht Anneloes, wat is de wereld toch klein! Heb in principe voortaan op vrijdag een vrije dag. Werk in 4 dagen al meer dan 40 uur en moet me toch echt een beetje op mn studie gaan concentreren. Tot nu toe lukt het nog niet zo met dat tijd voor mezelf nemen maar de intentie is er in ieder geval!

Samen met de vrijwilligers hebben de tieners hun studie ruimte opgeknapt en t ziet er nu hartstikke stoer uit!

Het leek me een goed idee om de kinderen te leren hoe ze met (huis) dieren om moeten gaan en daarom hebben we nu 5 baby konijntjes!! De kids vinden het fantastisch en knuffelen ze helemaal plat. Ze wegen vast binnen de kortste keren 20 kilo want ze blijven maar rondrennen om wortels voor ze te halen. De kooi staat nu nog recht voor mijn deur dus ik vrees dat lekker uitslapen er voorlopig even niet inzit. Als ze wat groter zijn gaan ze in een groot hok, samen met wat kippen, ganzen etc. De kids kunnen dan hopelijk helpen met voeren en schoonmaken en zo wat verantwoordelijkheids gevoel krijgen. Het is zo leuk om te zien dat zelfs de kids die normaal gesproken heel wild zijn zo lief en voorzichtig met ze omgaan! (op een paar uitzonderingen na dan die ze het liefst willen opeten).

Afgelopen week uitvoerig met Gavin gesproken over een belonings/ straffen systeem voor de kinderen. Er moet echt wat gebeuren aan hun opvoeding en we moeten consequenties hebben voor slecht gedrag. A.s. vrijdag presenteer ik tijdens de huismoeder vergadering een belonings systeem voor alle huisjes waar de huismoeders en vrijwilligers samen aan kunnen werken en waarbij de kinderen als “family” een beloning kunnen verdienen voor het huis met de meeste sterren aan het eind van de maand. Gisteren hebben we met alle kinderen gesproken over goed en slecht gedrag en hun zelf om input gevraagd voor wat voor soort straf voor welke “overtreding” zou kunnen gelden. We willen een soort “kinderjury” maken die door de kids zelf gekozen wordt. Al het slechte gedrag moet dan gedurende de week gerapporteerd worden en 1 x per week komen de kinderen bij elkaar om de kids die de fout ingegaan zijn te “straffen”. Op deze manier corrigeren de kids elkaar en houden ze elkaar in de gaten. Dit zagen ze wel zitten natuurlijk, MoP Johannesburg werkt ook op deze manier en het schijnt fantastisch te werken. Ontzettend gelachen toen Gavin de kids vroeg of ze wel eens stout waren “nooooooo, neeeeeever!!!!” en of ze wel eens naar slechte programma’s op tv kijken “nooooooo, we only watch the news!!!!” en ze zelf de straffen bedachten; 5 uur opsluiten in de badkamer, een uur rondjes rennen rond het sportveld, een week geen eten etc. Gelukkig kwamen ze ook met veel goede ideeen dus we gaan dit nu verder uitwerken en hopelijk snel implementeren. Verder zijn we druk bezig om betere scholen te vinden voor volgend schooljaar, ook in overleg met de tieners.

Xolani, Kure en Sfiso waren vrijdag middag hier. Kure hing een heel verhaal in t Zulu tegen me op en toen ik iemand vroeg om te vertalen zei hij” Wilma, jij bent ook zwart, je hebt alleen aan andere kleur en je spreekt een andere taal maar verder ben je net als wij”. Zo schattig! Gisteren even naar het strand geweest, had Mine een van de kleintjes mee. Ze had de tijd van haar leven en raakte maar niet uitgepraat over haar "binini" (ze bedoelde natuurlijk bikini), heerlijk!

De kids hebben vanaf a.s. woensdag vakantie dus we hebben weer een drukke week voor de boeg!

Meer M.O.P filmpjes !

Wed, 09 Sep 09 14:11:16 +0200

Voor wie er geen genoeg van kunnen krijgen!!

Meer filmpjes gemaakt door Gaby:

1: http://www.youtube.com/watch?v=WT0EkuhRGsY

2: http://www.youtube.com/watch?v=YZaqyZ2_Jss

3: http://www.youtube.com/watch?v=-Va7PvHx4FE

Weer thuis

Sun, 30 Aug 09 12:37:32 +0200

Na een fijn afscheid thuis (Jazz wilde ook wel mee dus was vast in mn tas gaan zitten) was het ook weer heerlijk om terug in Zuid Afrika te zijn. Op het vliegveld stonden Byron, Nuh, Nana en Nikki gewapend met n groot bord "welcome home" al op me te wachten. In de bus grepen Nana en Nuh me allebei bij een arm en vertelde me dat het zo wel welletjes was en dat ik voortaan maar mooi bij hun moest blijven. "Wilma, this is your home now, you belong here, with us!".

Bij MoP stond er een heel welkoms commitee van kids en huismoeders klaar en iedereen kwam me een dikke knuffel geven. Nikki had samen met de kids een te gekke slinger gemaakt met allemaal lieve berichtjes van de kids erop.

Moest best weer even wennen, alles weer even een plekje geven maar heb er weer zin in om hier weer lekker aan de slag te gaan!

Afrika rekening

Wed, 26 Aug 09 09:18:43 +0200

Aangezien ik van heel veel lieve familie en vrienden regelmatig een donatie krijg voor Afrika, en deze tot nu toe gewoon op mijn eigen betaal rekening terecht kwamen heb ik een aparte Afrika rekening geopend.

Scheelt mij een hele administratie en zo weet ik zeker dat alle euro's die gestort worden direct bij mn kids terecht komen.

Het rekening nummer is: 41.29.74.754 t.n.v. W. van Wijngaarden, Amsterdam.

Natuurlijk kan er ook nog steeds geld over gemaakt worden via Be More 12.17.74.228 ten name van Stichting Be More te Nijmegen onder vermelding van mijn naam of Mother of Peace.

Lieverds, allemaal weer heel erg bedankt!!! Siyabonga kakuhlu!

T zit er weer (bijna) op...

Tue, 25 Aug 09 23:29:10 +0200

mijn heerlijke 2,5 week vakantie in Nederland. Het was fantastisch om iedereen weer te zien, uitgebreid bij te kletsen en te genieten van het mooie weer!

Morgen met gemixte gevoelens weer richting Zuid Afrika. Ga iedereen hier weer erg missen, maar heb ook weer veel zin om Xolani, mn kids en iedereen daar weer te zien! Begreep van mijn lieve buuf Brie dat er al flink wat werk, kids en zieke vrijwilligers op me wachten.

Ik vertrek om 14:45 vanuit NL en hoop donderdag rond 14:30 weer in Durban te zijn.

Lieve familie en vrienden, bedankt voor alle gezelligheid en goede zorgen!!! Ik ga er weer een mooi jaar van maken.

P.s. mijn lieve, stoere, enthousiaste sportschool vriendinnetje Leonie gaat volgend jaar de Comrates Marathon lopen (89 km van Durban naar Pietermaritzburg!!!!!) en is hiermee ook geld aan het inzamelen voor Mother of Peace. Kijk ook eens op haar site voor een super lieve weblog over mij en mn kids: http://www.giventofly.web-log.nl/

Filmpjes Mother of Peace!!

Sun, 23 Aug 09 09:58:57 +0200

Vrijwilligster Gaby heeft een prachtig filmpje gemaakt over het dagelijk leven van de kids bij Mother of Peace. Het is in 2 delen te bekijken via de volgende links:

Deel 1: http://www.youtube.com/watch?v=qmlVHiwJVyY
Deel 2: http://www.youtube.com/watch?v=BZE17cJzpLM

Op de achtergrond hoor je de kinderen en huismoeders van Mother of Peace zingen!

Hoewel alles er van de buitenkant fantastisch uitziet (lachende kids, mooie faciliteiten etc etc.) moeten we natuurlijk niet vergeten dat alle kinderen er met een rede zitten en dat we er met elkaar voor moeten blijven zorgen dat Mother of Peace zoveel mogelijk kinderen kan blijven opvangen!!!

Welcome home!!!

Wed, 12 Aug 09 13:38:12 +0200

Wat een heerlijkheid om weer even thuis te zijn!!! Na een prima vlucht (mijn god wat is het toch een eind!) en een gezellig welkom thuis feestje inmiddels al weer helemaal gewend aan ons kikkerlandje.

Ik geniet van mn familie en vrienden, overal heen kunnen lopen en fietsen en de hele dag nederlands praten en de komende 2 weken staan volgepland met gezellige afspraken, maar heb nu ook al weer heel veel zin om naar Afrika terug te gaan!

Xolani's huis en telefoonnr NL

Sat, 08 Aug 09 09:22:30 +0200

Gisteren samen met Gaby naar Xolani's huis geweest. Zoonlief zelf was nergens te bekennen, die schaamde zich omdat "zijn huis van modder is gemaakt en dat van jou niet". Als ik hem ophaal wacht ik altijd onder aan de berg tot hij komt en ik had zijn huis dus nog nooit gezien.

We vonden het super bijzonder om daar te zijn. Erg primitief zoals verwacht, xolani, 2 broers en hun zus wonen met zn 4-en in een klein rond hutje, zus heeft een bed, jongens slapen zonder matras op de vloer. Het was een soort klein dorpje, de hele familie woont in hutjes bij elkaar. Wat neven en nichten en de oma ontmoet. Het leek bijna gezellig, maar helaas weten we maar al te goed wat er daar met de kids gebeurd.

De meeste familie leden kennen mij inmiddels en oma greep meteen haar kans om een toneel stukje op te voeren bestaand uit met een pijnlijk gezicht wijzen naar haar voeten en daarna naar mijn mooie slippers. Die wilde ze wel hebben, heel toevallig hadden we dezelfde maat :-). Daarna deed deed ze nog een optreden om te laten zien dat ze zo'n dorst had... tja we blijven blank en in hun ogen groeit het geld ons op de rug...

Vanmiddag om 14:00 vertrek ik richting NL, heb er zin in!!!! Mijn NL telefoonnummer voor degene die me daar willen bereiken: 0031630841209

Time flies!!

Sun, 02 Aug 09 17:16:12 +0200

Rond deze tijd volgende week kom ik aan in Nederland en is er zomaar een jaar voorbij! Een jaar vol emoties, liefde voor de kids, frustraties over werk, lol met vrijwilligers en kids en tranen van wanhoop over sommige situaties. Een jaar is lang om van huis weg te zijn, ver van familie en vrienden, maar te kort om in een land als Zuid Afrika echt iets te kunnen betekenen.

Ik ben van dit land en zijn mensen gaan houden als een tweede thuis. De veerkracht, gastvrijheid, vrolijkheid van de mensen hier staat in contrast met de armoede en ellende waar we hier ook elke dag mee te maken hebben. Een paar weken geleden, tijdens een ritje in de auto langs suikerriet velden,mensen die al hun spullen op hun hoofd dragen, school kinderen in uniform en overstekende koeien drong het pas goed tot me door, ik wόόn hier gewoon, in dit prachtige land met al zn problemen maar gelukkig ook heel veel goede en mooie dingen.

Het valt niet altijd mee, zat van de week nog in tranen op kantoor, was het zo zat. Elke dag meer dan 11 uur werken, altijd beschikbaar zijn voor kids of vrijwilligers, ook ’s avonds en in het weekend. Bijna geen sociaal leven hebben, vrienden en familie missen, hier nooit een keer iemand die meedenkt, die dezelfde passie heeft, die ziet wat ik doe of me eens ergens voor bedankt. Een schijntje verdienen van wat ik in Nederland verdiende en toch elke dag weer keihard werken en altijd voor iedereen klaar staan. Altijd degene zijn die verantwoordelijk is, die voor iedereen moet zorgen...

Mensen hier zullen niet veranderen, ik zal zelf moeten leren om hier beter mee om te gaan, meer tijd voor mezelf te nemen, minder gefrustreerd te raken. Gelukkig zijn er dan altijd veel mensen in de buurt die komen kijken of alles goed gaat, een dikke knuffel komen brengen of me uitnodigen om mee te eten.

Ik kan niet wachten om straks weer even in Nederland te zijn, maar ben toch ook blij dat het maar voor2 weken is. Ik ben nog lang niet klaar hier, dit is waar ik nu nog steeds hoor te zijn. Als ik mn “zoon” weer eens aan de telefoon heb die zegt “I love you soooooo much”, zelf geschreven bedank briefjes van de kids krijg omdat ze nu kunnen lezen en ik ze dat geleerd heb, kleine Sanele vanaf de andere kant van het terrein keihard “WILMAAAAAA” roept zodra hij me ziet, alle daycare kids iedere ochtend weer uit hun dak gaan zodra ze me in het oog krijgen als ik de gang van mijn kantoor in kom, de oudere kids me in vertrouwen nemen over hun problemen of ik samen met een leuke groep vrijwilligers hard werk aan de toekomst van onze kids ben ik gelukkig!

Vorig weekend werd er een groot voetbal toernooi georganiseerd op ons voetbalveld. 16 teams uit de community speelden tegen elkaar en ook Xolani speelde mee. Ik heb natuurlijk als een trotse moeder aan de lijn staan klappen voor m! Super leuk dat we nu met ons veld ook de kids uit de community kunnen helpen.

Afgelopen zondag ben ik samen met wat vrijwilligers en Xolani gaan paardrijden op het strand. Hij vond het maar wat spannend en zijn gezicht sprak boekdelen maar hij sprong stoer op zn paard en vond het hartstikke leuk! Wederom trots op mn kind, wil proberen om een aantal lessen voor hem te regelen, lijkt me goed voor hem om te leren met dieren om te gaan en hij vond het leuk om te doen! Ben voor MoP bezig om wat konijntjes o.i.d. te regelen en een hok te bouwen zodat de kids kunnen leren om voor dieren te zorgen en voorzichtig met ze om te gaan. Iedereen hier is er van overtuigd dat ik vervolgens ieder weekend zelf het hok sta schoon te maken maar ik geloof echt dat de kids het leuk gaan vinden en me gaan helpen!

T is hier nu winter en in huis en op kantoor is het koud!! Begin al n echte Afrikaan te worden denk ik want terwijl alle vrijwilligers hier in korte broek en hemdje rondlopen zit ik met warme chocomel en mn pantoffels aan naast mn kacheltje. Wat mij betreft mag de Afrikaanse zomer weer beginnen! Ben sinds n aantal weken lid van de sportschool hier dus ben fanatiek aan het spinnen, steppen, lopen etc.etc, heerlijk!!!
Een van mn vrijwilligers is deze week door heimwee eerder naar huis gegaan, heel sneu. Doordat ik alles voor haar moest regelen besefte ik alleen maar meerhoe graag ik zelf eigenlijk naar Nederland wil en ik had bijna mn eigen ticket ook omgeboekt!

We proberen bij MoP nog steeds alle zeilen bij te zetten om meer geld binnen te krijgen. We komen systematisch iedere maand een paar duizend euro te kort voor de operationele kosten. De registratie als officieel kinder tehuis gaat als het goed is binnen een paar weken gebeuren, maar een subsidie zullen we op zn vroegst pas volgend jaar krijgen. Ik ben nu via Jeroen, regio coordinator van Be More, in contact met Lars, een vriend van hem uit Nederland die zijn eigen video productie bedrijf heeft. Hij komt in November deze kant op om voor ons een “promo video” van Mother of Peace te maken die we dan kunnen gebruiken voor fundraising en om mensen te kunnen laten zien wat we bij MoP precies doen.

2 vrijwilligers zijn druk aan de slag met onze homework room. Ze zijn in NL allebei juf en hebben voor ons een hele leerlijn opgezet met werkbladen en opdrachten (lezen, schrijven en rekenen) voor alle kids. Ze hebben dit nu tot eind November voor iedere dag voorbereid zodat we de kids in de homework room gestructureerd les kunnen geven, fantastisch! De kids hebben net hun rapport van het 2e kwartaal binnen, van de 13 highschool kids zijn er 2 die voldoende scoren, de rest blijft zoals het er nu uit ziet aan het eind van het jaar allemaal zitten. Een kind heeft soms een 8 of 9 voor een bepaald vak en echt een 1 of 2 voor een ander vak. Dit kan niet alleen aan onze kids liggen, het onderwijs op de government scholen is echt slecht! We proberen nu hard om voor volgend jaar betere, betaalbare scholen te vinden voor onze kinderen maar dit valt niet mee. Er is zo veel geld voor nodig om dit te realiseren en de kids zijn al zover achter in hun scholing. Ik ben elke dag blij dat ik het voor elkaar heb gekregen dat in ieder geval de kleintjes nu een goede start maken op Tecoma en zo door zullen stromen naar goede scholen.

Met THRASS gaat t goed, de meeste kids beginnen nu te lezen en dat is zo leuk om te zien! Met de grotere ben ik er nu ook grammatica bij gaan doen, dat vinden ze erg lastig maar ze pikken het goed op. T is voor mezelf ook wel goed om me eens goed te verdiepen in alle regels en grammatica zodat ik het goed aan de kids kan uitleggen. Het lastige is dat sommige kids het echt totaal niet snappen en leren. Zo heb ik een jongetje van 12 in een van mn groepen, zit in groep 8, kent nog steeds het alfabet niet en kan zijn eigen naam nog niet spellen. Na 100 keer de klanken van c-a-t voor hem te hebben gezegt denkt hij nog rustig dat er “fish” ofzo staat. Een van de andere jongens zat vd week naast hem en die keek hem op een gegeven moment heel lief aan en zei “you have a problem!” Hij bedoelde het niet lullig en hij had eigenlijk helemaal gelijk. Zo zitten er in al mn groepen wel een paar die de rest heel erg tegen houden en die eigenlijk extra aandacht nodig hebben. We hebben al een aantal keer geprobeerd om lokale vrijwilligers of leraren te vinden die onze kids extra lessen kunnen geven maar die houden er stuk voor stuk allemaal na een paar weken weer mee op. We proberen nu een leraar te vinden die tegen betaling op zaterdag wiskunde bijles kan geven aan alle kids, daar hebben ze nog het meeste moeite mee.

Gaby, Denise en Chella hebben hard gewerkt aan een art room voor de kinderen en er wordt graag gebruik van gemaakt! Lekker knutselen, verven, sieraden maken met kralen, spiegels versieren etc etc is natuurlijk hartstikke leuk voor de kids. Ook zij zijn allemaal activitieiten aan het voorbereiden die de huismoeders, caregivers en toekomstige vrijwilligers met de kinderen kunnen doen. Zeker als het slecht weer is is het voor de kids leuk om hier lekker creatief bezig te zijn. Ileen, onze Ierse vrijwilligster kan ontzettend goed schilderen en is bezig met een aantal muurschilderingen op de playground en en ons hoofdgebouw, wordt mooi!

A.s. woensdag doe ik voor Be More de vrijwilligersdag want Tamara is met vakantie. Gezellig met een hele club Be More vrijwilligers langs alle projecten en daarna eten in Durban. Nana, een van onze oudste meiden gaat met me mee, ze wilde graag de andere projecten ook eens zien. Zij is nu bezig met een computer cursus tot ze in January met college kan beginnen. Het is zo lastig voor die tieners om een goede school te vinden, laat staan om ooit een baan te kunnen krijgen. Ik probeer nu Fikile’s dochter te helpen een baan te vinden, slimme meid van 23, spreekt perfect Engels, heeft haar middelbare school afgemaakt en een administratieve opleiding gedaan en komt gewoon nergens aan de bak. Onze kids lijken zich niet te realiseren hoe belangrijk school is. Ze gaan er van uit dat ze hun hele leven wel lekker bij MoP zullen blijven en hebben geen idee hoe het hierna verder moet. De meeste hebben zulke onrealistische verwachtingen van het leven, willen nog steeds popster of president worden en denken dat ze wel ergens in n groot huis aan het strand kunnen gaan wonen. We proberen ze hier wel in te sturen maar ze moeten zich ook zelf meer gaan inzetten.

Onze huismoeders volgen een cursus over hoe ze op een positieve manier met de problemen van de kids om kunnen gaan en we hebben vorige week allemaal een training gehad over mental health voor kinderen met HIV d.m.v. art therapy etc. erg interessant en leuk om te doen. Nikki, een vrijwilligster die hier voor 3 maanden terug is helpt ons met het opstellen van een disciplinary code, regels en concequenties voor de kids en huismoeders waar ze zich aan moeten huiden. Op dit moment kan alles ongestraft gebeuren en hebben de kinderen weinig respect voor regels, hopelijk zullen ze dit met duidelijke grenzen wel leren, vooral als ze merken dat iedereen (vrijwilligers, moeders, teachers etc.) op 1 lijn zit.

Zit nu met Xolani op de bank een filmpje te kijken. Hij en Sfiso zijn hier vandaag, Sfiso is jarig en wordt 15 vandaag. Had snel wat gebakjes gehaald en nieuwe schoenen voor zn verjaardag gekocht. Hij wist niet waar hij kijken moest en was er hartstikke blij mee, zo schattig! A.s. vrijdag organiseren Gaby en fam een open podium en iedereen is druk aan het oefenen op toneel stukjes en dansjes, sommigen zijn echt goed!! Vanavond als ik mn jongens thuis breng ga ik met Regina even langs 2 jongens die al weken alleen thuis zijn, hun ouders zijn zomaar vertrokken en hebben de kids alleen achter geladen. Ze hadden Regina gevraagd of ze 50 cent mochten lenen om brood te kopen. Das natuurlijk niet genoeg dus we gaan ze wat eten brengen en kijken wat er precies aan de hand is.

Op zaterdag 9 aug kom ik om 14:15 aan op Schiphol, kan niet wachten om iedereen weer te zien!!!!

Foto's!

Sun, 19 Jul 09 15:18:57 +0200

Alvast weer even wat foto's, verhaal volgt!!

Teken van leven

Sun, 12 Jul 09 11:24:03 +0200

Terug bij MoP vliegt de tijd voorbij! Kreeg van een aantal mensen al wat bezorgde berichten dus bij deze weer even een teken van leven!

Het is schoolvakantie voor de kids en dat betekend altijd een gezellige drukte hier. Heb op het moment 11 vrijwilligers, hard werken voor mij maar na de nodige strubbelingen loopt alles nu als een speer. De kids hoeven zich geen seconde te vervelen wat ze hebben het harstikke druk met leuke dingen doen; knutselen, sporten, acrobatiek, koken, schilderen, dansen, zwemles, drama, oefenen voor een musical, paardrijden etc. etc. Verder ben ik gewoon weer druk aan de gang met lesgeven, plannen schrijven, fondsen werven, ons sponsor a child programma etc. etc.

2 vrijwilligers hebben een "future improvement" programmatje opgezet voor onze tieners waarin ze hen leren om een cv te maken, sollicitatie brief te schrijven, sollicitatie gesprek te doen etc. De afgelopen week moesten ze allemaal "stage" lopen bij MoP en daar allerlei klusjes doen. Ze hielpen mee met schoonmaken, in de keuken, met de kippen, op kantoor en mij met lesgeven. Hartstikke leuk en leerzaam voor ze! Ze verdienen met dit werk een zakcentje en ze leren om een budget te maken, boodschappen te doen en een maaltijd voor hun eigen huis te maken. T werkt hartstikke goed en ik ga hier zeker in de toekomst mee verder!

Vorige week zijn we met alle kids naar Tala game reserve geweest. De MoP bussen kregen het zwaar te verduren (Deon werd ineens ook avontuurlijk en we scheurden gezellig de 4x4 wheel drive weggetjes over!) maar de kids genoten. Kleine Awanda, tia en gogo zaten bij mij in de bus en hingen hysterisch uit de ramen "hello zebra, hello rino, hello giraf" te gillen! Xolani en zn broers waren ook mee en hadden het ook echt goed naar hun zin. Fijn om ze zo te zien genieten!

Gaby, een vrijwilliger die vorig jaar bij MoP geweest is is terug met haar moeder en zus. Zij kunnen ook alle 3 goed met Xolani opschieten dus ik haal hem nu vaak op om hen te kunnen zien. Fijn voor hem om te merken dat er nog meer mensen om hem geven en fijn voor mij om even de "zorg" voor en om hem te kunnen delen. Xolani zelf vind het maar wat lastig om opeens 2 "moeders" te hebben en rent een beetje verward van de 1 naar de ander :-). De organisatie die Xolani bij MoP heeft weggestuurd deed moeilijk over dat hij af en toe bij mij op bezoek komt en het leek er even op dat dat niet meer zou mogen, maar verbazingwekkend genoeg sprong Gavin voor hem in de bres en is er voorlopig verder niets aan de hand en mag hij gewoon blijven komen.

Onze nieuwste aanwinst, het babytje dat met een paar weken oud hier binnen kwam gaat als het goed is a.s woensdag terug naar zijn familie. Zijn oma wil voor hem gaan zorgen. We wisten dat hij hier maar tijdelijk zou blijven, maar het is toch altijd verdrietig (voor ons) als er een kind weg gaat. Er zijn ook weer een aantal voorvallen geweest met personeel dat niet eerlijk was, dingen gestolen hebben, hun werk niet goed doen etc. Het blijft lastig en frustrerend om met mensen te werken en wonen waarvan je nooit 100% zeker kunt weten of je ze kunt vertrouwen.

Van de week ook nog met 1 van mn vrijwilligers in het ziekenhuis gezeten omdat ze door een gat in DE brug was gevallen! Gelukkig viel het uiteindelijk allemaal mee maar iedereen was goed geschrokken. We lopen daar regelmatig met de kids om naar het zwembad te gaan en als een van de kids er in was gestapt hadden ze beneden in het water gelegen. Maar even een brief schrijven aan de municipality hier en hopen dat ze er iets aan gaan doen! De meeste kids vinden de brug al doodeng en wachten tot er geen auto's meer aankomen om vervolgens keihard naar de overkant te rennen, denk dat dat voortaan ook mijn techniek maar word!

Verder gaat alles hier zoals altijd met ups en downs. Mijn stemming wisseld met de dag (voor mn collega's niet altijd even makkelijk) tussen hysterisch gelukkig en zwaar depressief maar over t algemeen gaat het nog steeds hartstikke goed! We zijn weer met veel leuke dingen bezig en ik kijk enorm uit naar mn vakantie in NL! Voor wie er tussen 9 en 24 aug een gaatje in de agenda over heeft en het leuk vind om wat af te spreken, laat me weten!!!

Afscheid Ubomi, terug bij Mother of Peace!

Sat, 27 Jun 09 17:58:22 +0200

De laatste week bij Ubomi was rustig. Vanwege vrije dagen en heel slecht weer (wat heb ik dan een medelijden met de mensen in de shags!!) was er voor ons niet heel veel te doen op het centrum. We hebben nog wel een radio interview gedaan voor een regionale zender over vrijwilligers werk en Ubomi, dit ging half in het Afrikaans/ Nederlands/ Engels dus was lachen.

Voor onze daycare kids hebben we als afscheid een "Dutch games" dag georganiseerd compleet met koekhappen, snoephappen, spijker poepen etc. Heerlijk dat alles hier nog zo nieuw en onbekend was en we dus de meest afgezaagde spelletjes uit de kast konden halen! Donderdag hadden we een open dag voor de daycare ouders georganiseer, en zelfs dankzij het slechte weer hadden we een leuke opkomst! De moeders hebben de hele ochtend mee gedraaid en geholpen en hebben goed kunnen zien waarom het zo belangrijk is dat ze het schoolgeld voor de kids betalen en het was voor iedereen een geslaagde ochtend.

Ondanks dat ik heel graag naar huis wilde was het toch naar om afscheid van het centre en alle lokale vrijwilligers te nemen. Ze doen daar fantastisch werk en de omstandigheden zijn niet altijd makkelijk. Ik heb zwaar respect voor alle mensen die daar in de township leven, niets maar dan ook niets hebben en toch relatief gelukkig zijn. Ik zal ook niet zo snel meer eten weggooien of niet opeten, (voldoende) eten is voor veel mensen toch echt een luxe. Ik ga zeker nog een keer een weekend terug om iedereen daar weer even te zien.

En dan vanochtend weer terug bij Mother of Peace, ontvangen met dikke knuffels en grote glimlachen. Heerlijk om iedereen weer te zien!! Ik krijg komende maand 11 vrijwilligers dus dat wordt hard werken. Sthembile, een van onze oudere meiden is net voor ik weg ging weg gelopen en is helaas nog steeds niet terug. We hopen dat ze bij familie is en dat het goed met haar gaat. Morgen mijn zoon ophalen, die staat gelukkig ook te trappelen om me weer te zien en maandag weer lekker aan de slag!

Strand, begrafenis, girlpower en kids

Tue, 23 Jun 09 08:06:37 +0200

We gaan alweer onze laatste week in bij Ubomi. De tijd vliegt voorbij, ik heb het prima naar mijn zin maar kan ook niet wachten om zaterdag "mijn" eigen kids bij Mother of Peace weer te zien! Het is goed geweest om even afstand te nemen, een nieuwe stad en project te leren kennen maar ik heb hier (gelukkig) mijn hart niet zo verloren zoals ik dat vorig jaar in Durban had.

Vorige week was een rustig weekje op het centre vanwege youth day, een public holiday waardoor de meeste kids meteen de hele week maar thuis bleven. Op woensdag was de begrafenis van de baby die was overleden en daar zouden wij heen gaan. Uiteindelijk is alleen Anne Marie geweest en hebben Vanessa en ik op de kinderen gepast. Gelukkig waren er die dag maar 6, die konden we nog net aan! We hebben alle kids in de auto gepropt en zijn naar het strand gereden. Hadden ze volgens mij nog nooit gezien en ze vonden het fantastisch! Wij hadden ook de grootste lol want 6 kleine kids die geen woord Engels spreken en om de beurt moeten plassen, drinken, eten, neus snuiten en weet ik wat kinderen nog meer willen en ons dit met handen en voeten duidelijk maken was enorm grappig! Na een paar uurtjes hadden we alle kids gelukkig weer levend en wel in de auto en terug op het centre vielen ze allemaal als een blok in slaap.

De begrafenis was ook erg indrukwekkend geweest. Baby was 7 maanden, lag in een heel klein kistje en werd door de mensen zelf in zo'n groot gat begraven. Er werd veel gezongen, niet gehuild. De oma de bij ons werkt was de volgende dag ook gewoon weer aan het werk alsof er niets aan de hand was.

Inmiddels heb ik 4 lessen girlsempowerment met mijn meiden gehad. Ze vinden het super leuk om te doen, maar ook hier is de taal weer lastig. Alles blijft vrij oppervlakkig omdat we elkaar niet goed genoeg verstaan. Maar we hebben leuke dingen gedaan, muffins gebakken, armbanden gemaakt met kralen, make up etc. en hopelijk hebben ze er ook nog wat van opgestoken. Donderdag komen we nog een keer bij elkaar zodat ik iedereen een certificaat en nog wat foto's kan meegeven.

We hebben maar even gebruik gemaakt van het feit dat er weinig te doen was voor ons bij het centre en hebben heerlijk op terrasjes in de zon gezeten en zijn naar het Red Location museum geweest wat meer verteld over het leven in de townships tijdens de apartheid.

Deze week gaan we weer lekker met de kleintjes aan de gang, we dansen en knutselen volop en beginnen eindelijk een paar namen te onthouden. Sommige kids zijn duidelijk niet happy en daar doet een extra knuffel of beetje aandacht al wonderen. Het blijft naar om te zien dat het altijd de zelfde kids zijn die door hun familie veel te laat of helemaal niet bij ons worden opgehaald.

We proberen op donderdag een open dag te organiseren voor de familie van de Educare kinderen, om hen zo te laten zien wat hun kids allemaal doen en ze hopelijk aan te sporen het schoolgeld voor de kids (20 rand per maand) te laten betalen. Ook willen we de kids als afscheid nog mee nemen naar het park of strand.

Weekend Jeffrey's Bay

Mon, 22 Jun 09 21:54:30 +0200

Afgelopen weekend een heerlijk weekend gehad in "surfers paradise" Jeffrey's Bay. Een fantastische backpackers (Island Vibe), lekker weer, leuke mensen, heerlijk eten, sandboarden en surfen, wat wil een mens nog meer! We hadden met Jeroen (Be More Uganda) en zijn vriend Tobias afgesproken en out of the blue was daar ook Ireen, een medevrijwilliger van februari vorig jaar die heel toevallig ook weer in Zuid Afrika op vakantie was.

Wat hebben ontzettend veel lol gehad en wat waren we jaloers op die pro surfers die zich daar gewoon met hun plankje in de "supertubes" storten. We blijven oefenen en ooit kunnen wij dat ook!!! :-) Toen we bij die toppers aan het kijken waren en op de achtergrond een groep dolfijnen voorbij zagen komen waren we het er allemaal over eens; "this must be heaven!"

Gisterenavond hebben we onze 2 vrienden van het centrum mee op stap genomen, vonden ze te gek!! Toen we ze 's avonds bij hun township ophaalden (sorry Ellen :-) ) stonden ze al juichend naast de auto. Ze hadden nog nooit een club of restaurant van binnen gezien en keken hun ogen uit. Vandaag waren ze nog steeds onder de indruk van onze danskunsten en een beetje stilletjes vanwege het slaapgebrek :-)

Kaapstad, witte haaien en girls empowerment

Mon, 15 Jun 09 18:37:18 +0200

Ons weekend in kaapstad was weer heerlijk! Het blijft een fantastische stad! Vrijdag was het prachtig weer en hebben we de hele middag op n terras in de zon gezeten, heerlijk. Zaterdag was iets minder relaxed, samen met Roos en Vanessa heb ik een cage dive gedaan met witte haaien! Het was prachtig en totaal niet eng. Zo gaaf om die beesten van zo dichtbij te zien.

Ook in kaapstad stikt het van de straatkinderen, we hebben een aantal jonge meiden uitgebreid gesproken. Overdag proberen ze naar school te gaan, s avonds bedelen ze op straat en slapen ze op een parkeerplaats. Een groep slimme meiden, hard, gewend om te moeten overleven. We hebben maar wat te eten voor ze gekocht en ze veel succes gewenst.

Zondag bij Ubomi mijn eerste les girlsempowerment gedaan met een groep van 13 meiden, de jongste 10 jaar de oudste 17. De vorige keer kwam er niemand opdagen, deze keer begonnen we ruim 1,5 uur te laat (de African time gaat hier nog een beetje langzamer dan in Durban) maar de meiden hadden er zin in. Het zijn pittige tantes, spreken slecht Engels dus voor mij ist hard werken maar het was leuk! Wat een sterke meiden, ze weten precies wat ze willen, waar ze goed in zijn etc etc. Het leven in de townships is geen pretje, dat blijkt ook duidelijk uit de verhalen van de meiden.

Als afsluiting van de eerste les heeft Vanessa een beauty lesje met ze gedaan, vonden ze fantastisch! Ze wilden vandaag allemaal weer komen dus vanmiddag de tweede les gedaan. Super leuk om te doen! Morgen is hier een public holiday en staat er een movie day op het programma.

Afgelopen weekend is hier een baby van een van de staff members overleden, een gezellig dikkertje die er vorige week nog prima uitzag en nu waarschijnlijk aan astma is overleden. a.s woensdag is de begrafenis.

De tijd vliegt hier voorbij, t gaat nog steeds prima en we hebben nog volop plannen met de kids!

Happy B-day!!!

Wed, 10 Jun 09 17:55:47 +0200

Bedankt allemaal voor jullie lieve berichtjes, smsjes en belletjes!!! Heb mn verjaardag hier goed gevierd met n braai voor de staff en jelly voor de kids! Vlieg morgen met Roos, Vanessa en Tamara naar Kaapstad om het daar nog eens dunnetjes over te doen :-)

Verborgen talenten

Mon, 08 Jun 09 20:41:24 +0200

De eerste week bij Ubomi is voorbij gevlogen! Afgelopen zondag ochtend de sunday school gedaan op het centrum. Ik had de kids van 6-12 jaar onder mn hoede en het thema was "family". Eerst wat spelletjes gedaan, toen een verhaal voorgelezen en braaf wat citaten uit de bijbel besproken. Daarna gingen de kids fanatiek aan de slag met het maken van een family tree. Daarna zijn we met Vuysile en Mahbele, 2 jongens van het centrum meegegaan naar hun kerk. Fantastisch om te zien, zingen en bidden vol overgave. Toen er gevraagd werd of er mensen voor het eerst waren staken wij onze hand op en vervolgens kwamen er van alle kanten mensen aangerend om ons te begroeten, zo lief! De pastoor was een knappert dus we hadden goed uitzicht en we lagen in een deuk om zijn preek. Zo wil ik ook wel elke zondag in de kerk zitten! Daarna nog even naar het strand gereden en lekker uitgewaaid.

Vandaag weer onze kleine monstertjes zoetgehouden. We proberen elke dag iets leuks voor ze voor te bereiden en vandaag hebben we maskers gemaakt. Ze doen alles voor het eerst dus het is dankbaar werk want ze zijn overal hartstikke blij mee en zijn dan echt lief aan het werk. De juf wordt ook steeds enthousiaster en bedankt ons regelmatig voor wat ze allemaal van ons leert. Het daycare programma zit al hartstikke goed in elkaar en wij rennen er tussendoor om dansjes voor te doen, pap uit te delen, neuzen te snuiten, tranen te drogen, knuffels uit te delen etc. etc. Ontdek hier een hoop verborgen talenten :-)

Tijdens de kids en youth club komen de oudere kids, helemaal mijn ding! De kids zijn fantastisch en zo enthousiast. Iedere bijeenkomst beginnen ze met zingen, de liedjes zijn aanstekelijk en ik betrap mezelf er steeds op dat ik een liedje over father Abraham of praise the lord of iets in die trant loop te nurien. T moet toch niet gekker worden!

We hebben nog 3 weken te gaan maar ik heb de kids en de mensen van het centrum nu al in mn hart gesloten. Ga a.s. woensdag een braai organiseren voor mn verjaardag, wordt vast een gezellige boel! We hebben het idee om een open dag te organiseren voor de daycare, veel ouders betalen het schoolgeld (ongeveer 20 rand per maand) voor de kids niet en we hopen ze zo te kunnen laten zien waar dat geld juist zo hard voor nodig is. Verder willen we een filmmiddag organiseren en hebben we nog wel wat ideeen dus we blijven lekker bezig!

p.s. Sofie en Bianca, onze opvolgers bij Ubomi, we zullen jullie tegen het eind van de maand wel een lijst met tips & trics sturen zodat jullie goed voorbereid deze kant op kunnen!!!

Addo elephant park

Sat, 06 Jun 09 18:22:20 +0200

Vanochtend met ons volkswagentje chico (zo'n witte waar er hier echt 1000 van rondrijden zodat we regelmatig met onze sleutels voor de verkeerde staan te klooien :-) ) naar Addo elephant park gescheurd. Na nog geen 5 minuten binnen te zijn zagen we al 3 leeuwen voorbij rennen en werden we bijna onder de voet gelopen door een olifant. Dag bij voorbaat al geslaagd zeg ik zo! Na de nodige stress (onze chico had de neiging af te slaag zodra er een grote olifant in aantocht was) waren we net op de terugweg toen er opeens een leeuw midden op straat liep. Hij snuffelde vrolijk aan de grond op zoek naar een of ander spoor en we hebben wel n kwartier achter m aangereden!!! Op een gegeven moment liep hij op nog geen meter van de auto vandaan, fantastisch!!! Toen hij begon te brullen werd het toch wel wat eng en zijn we er maar snel vandoor gegaan. Toen we nog even een drankje deden kwamen we ook nog Thabita tegen (vrijwilliger I Care en mijn sportmaatje bij MoP) dus we konden nog even gezellig bijkletsen!

's avonds is er in onze villa wijk niet veel te beleven dus verplicht vroeg naar bed en tijd zat om lekker n boek te lezen en te studeren!

Township life

Fri, 05 Jun 09 17:19:45 +0200

Even snel wat foto's van ons nieuwe leventje in de PE townships. Begin mn draai te vinden, leer de mensen en de werkzaamheden van het centre kennen en ga ook hier met wat tienermeiden de girlsempowerment workshop doen.

Gisteren meegedraaid in de soepkeuken, waar zo'n 180 kids 2x per week een kop soep en een boterham komen halen. Anne Marie heeft nog even kunnen helpen bij een jongetje met een grote hoofdwond, haar medische kennis komt hier heel goed van pas. Vandaag hebben we koekjes gebakken met "onze" kids, vonden ze fantastisch! De mensen uit de buurt van het centrum vinden het wel interessant een stel van die mlungu's in hun buurt dus we worden de hele dag vrolijk toegezwaaid en geroepen. Helaas is het buiten de hekken van het project voor ons niet veilig dus we kunnen niet zomaar even een ommetje maken. Heb dus ook nog weinig foto's van de township kunnen maken, ik zou jullie zo graag laten zien hoe het leven er hier uitziet voor deze mensen...

Hopeloos aan de ene kant, maar toch zo vriendelijk en vol levenslust aan de andere kant. Het is moeilijk te omschrijven, denk dat het zo'n typisch "moet je zelf meegemaakt hebben" geval is.

We vermaken ons hier in ieder geval prima, morgen een tripje naar Addo Elephant park en zondag braaf naar de kerk en zondagschool! Het is hier trouwens koud, niet normaal!! Beginnen er nu een beetje aan te wennen maar pap en mam, de Drakensberg is er niets bij!!

Ubomi Obutsha Centre

Tue, 02 Jun 09 16:22:34 +0200

Na een gezellig afscheids/verjaardagsfeestje afgelopen zondag bij MoP met pijn in het hart afscheid genomen van al "mijn" kids en met Vanes richting PE vertrokken.

We logeren in een prima appartementje midden in een blanke villa wijk dus qua accomidatie hebben we niets te klagen. Eerste indruk is ok, Pe is erg afrikaans, we kunnen veilig over straat, hebben zelf een autootje waar we in kunnen rondscheuren en waarmee we iedere ochtend richting het project rijden. Vandaag opgehaald door Mark, onze steun en toeverlaat hier en meegenomen naar het project.

Ubomi Obutsha ligt in de KwaZakhele township waar ongeveer 30.000 mensen wonen. Het is alles wat je je bij een township voorsteld; shags, dirtroads, veel zwerfhonden, kindertjes met vieze kleding en snottebellen, tuckshops, enorm veel werkeloosheid etc. etc. Maar gelukkig is daar dan ook Ubomi Obutsha, een community development centre dat op veel verschillende manieren bijdraagt aan de ontwikkeling van de mensen in de townships.

Hun belangrijkste doel is het helpen van de armste van de armste en een "brug" te bouwen tussen de locals in de townships en vrijwilligers zoals wij die hen komen ondersteunen. Het centrum heeft een groenten tuin, soepkeuken, zondagschool, teenage youth program, kids activities, deelt (voedsel) donaties uit, doet homevisits, heeft een bibliotheek en een educentre, alles gerund door lokale volunteers uit de community. Hier valt meteen het verschil op, waar wij bij MoP vaak alleen maar "geven", werkt iedereen uit de community hier zelf mee om de boel draaiend te houden en zijn op deze manier veel meer bij het centre betrokken.

We dachten dat het de bedoeling was dat wij hier zouden helpen om programma's op te starten maar het lijkt allemaal al redelijk goed te lopen, ze hebben vooral een paar extra handen nodig. Het lijkt nu de bedoeling dat wij in de ochtend meehelpen op de educare, een daycare centre voor zo'n 50 kids tussen 2-6 jaar. We hebben hier vanchtend al even een voorproefje op gehad en god o god wat is dat toch niet helemaal mijn ding. MoP kenners, stel je onze daycare met onze 7 engeltjes voor en dan het volume en drukte x 10! De kids spreken Xosa, wij natuurlijk niet dus dat wordt nog wat! Verder kunnen we in de middag helpen met allerlei andere activiteiten van het centrum dus we gaan het allmaal maar eens rustig bekijken. Het is toch altijd weer even wennen op zo'n nieuwe plek maar volgens mij gaat het helemaal goed komen.

Ik houd jullie op de hoogte!

Bedankt!!

Fri, 29 May 09 08:55:51 +0200

Lieverds, allemaal heel erg bedankt voor de aanmoedigende berichtjes, mailtjes, smsjes en telefoontjes! Dat doet een mens goed :-)

Gisteren een super gezellige avond gehad met alle vrijwilligers en caregivers. Een aantal van hen zijn het weekend naar Kaapstad en zie ik dus niet meer. Het is zo'n raar idee dat ik straks 4 weken weg ben. De kids vinden het ook maar raar en kijken me echt aan met "hoe kun je dat nou doen"? Mijn werkdag bij MoP begint om 07:00 en veel eerder dan 21:00 houd het vaak niet op. Ik kijk er naar uit om even in een andere omgeving te zijn en met nieuwe dingen bezig te zijn. A.s. zondag wil ik een klein afscheidsfeestje/ verjaardagsfeestje organiseren voor de kids, wordt vast gezellig. Doen jullie trouwens geen moeite voor mijn verjaardag hoor. Ik heb geen idee wat het adres is waar ik straks verblijf, dat komt anders wel als ik straks in augustus thuis ben.

Ik weet verder nog steeds weinig over het project in Port Elizabeth. Volgens mij is het een soort community outreach programma waarbij er verschillende projecten ontwikkeld zijn om de mensen in de townships te helpen. Naast mij zijn er nog 2 vrijwilligers (vanessa en anne marie) en we krijgen een auto tot onze beschikking. De rest wacht ik maar rustig af! Zondag komt Vanessa aan in Durban en maandag ochtend om 08:30 vliegen we samen naar PE.

Nana, een van onze 18 jarige meiden zit al een tijd thuis omdat ze haar highschool diploma niet gehaald heeft en het ons vanwege veranderingen in het curriculum niet lukte haar terug op school te krijgen. Ze zat zwaar in een dip, het valt natuurlijk ook niet mee om de hele dag een beetje thuis te hangen terwijl je zo graag naar school wilt. Woensdag ben ik met haar naar een meisje geweest die studiekeuze begeleiding en counceling doet, en die zat precies met haar op 1 lijn. Ze gaf haar zelfvertrouwen en moedigde haar aan om verder te kijken dan de carriere die ze in eerste instantie voor zichzelf in gedachte had. Ze kon haar goed adviseren en het lijkt erop dat we nu een leuke opleiding voor haar hebben gevonden waar ze in Januari mee kan gaan beginnen. Tot die tijd kan ze een korte computer cursus volgen en ze heeft er zin in! Zo heerlijk om haar na een tijd van depressie weer te zien lachen en stralen, ze ziet het weer helemaal zitten en vliegt me steeds als ze me ziet spontaan om mn nek.

Mam heeft geregeld dat de Rotary in Dordrecht 1000 euro voor MoP beschikbaar stelt, fantastisch! Er is hier nog steeds elke dag heel hard geld nodig, dus mocht iemand contacten binnen de Rotary of soortgelijke organisaties hebben dan houd ik me aanbevolen :-)

Ik baal...

Wed, 27 May 09 18:02:03 +0200

Ik baal... kan niet zo goed omschrijven waardoor maar t is op t moment ff allemaal te veel. Ben grieperig, moe, voel me verantwoordelijk voor alles en iedereen en wil zo graag iedereen helpen maar t lukt me niet.

Vanochtend met Xolani's zus bij welfare gezeten. Haar ex-vriend, die haar al eerder heeft neergeschoten is terug en dreigt haar te vermoorden. Ik ben bezorgd om haar en de jongens maar versta vaak niet goed wat ze zegt dus heb haar daarom maar tegen beter weten meegesleept naar welfare in de hoop dat zij haar zouden kunnen helpen. Die zijn niet onder de indruk van iemand die met een pistool loopt te zwaaien en sturen ons na een telefoontje naar de politie weer naar huis. Ze doen net alsof ze door hun harde werken hebben geregeld dat de jongens zijn gesettled, op school zitten en hun grant krijgen. Ik weet beter maar houd wijselijk mn mond dicht.

Ik ben ook bezorgt om een aantal van onze kids wiens moeder is vrijgekomen uit de gevangenis en nu haar kinderen terugclaimt. Ze zat vast vanwege het mishandelen van haar kinderen. Zal jullie de details besparen maar ga er vanuit dat iemand die tot zulke dingen in staat is nooit maar dan ook nooit kinderen zou mogen krijgen. Uiteraard proberen we er alles aan te doen om deze kids te beschermen maar ook hier beslist welfare. Helaas lijkt het er soms op dat het welzijn van de kinderen het laatste is waar ze aan denken, en ze alleen maar zo snel mogelijk hun "to do" lijstje willen leegmaken. Toti welfare alleen heeft al meer dan 2000 cases in behandeling, kan het ze ook bijna niet kwalijk nemen.

Mijn gelukkige en normale leventje in NL lijkt even ver te zoeken, alles staat hier altijd in het teken van het helpen van anderen (waarbij ik vaak geen idee heb hoe ik dingen aan moet pakken) en ben even vergeten hoe ik voor mezelf moet zorgen. Mijn uitstapje naar PE volgende maand komt denk ik precies op tijd en helpt hopelijk om dingen weer even op een rijtje te krijgen.

Gelukkig vergeet ik niet naar de mooie dingen te kijken. De prachtige omgeving hier bijvoorbeeld (foto's gemaakt door Justin's broer James), het feit dat we midden in de winter nog heerlijk in zee kunnen zwemmen, de kids, mijn nieuwe uitdaging in Port Elizabeth volgende week. Soms wordt alle ellende even teveel maar emoties wisselen elkaar hier altijd in snel tempo af, wat gelukkig ook betekend dat ik nooit lang verdrietig blijf.

Trots op mijn meiden!!

Thu, 21 May 09 07:52:35 +0200

Gisteren de laatste les Girls Empowerment gehad met de 2e groep meiden. In deze groep zitten vooral jonge, erg onzekere meiden en het viel in het begin niet altijd mee om ze enthousiast te krijgen voor mijn lessen. Ze zijn erg verlegen, vinden het eng om in een groep te praten en als dat dan ook nog eens in het Engels moet is het soms makkelijker om maar gewoon in tranen uit te barsten.

Tijdens de sessies ze je ze dan langzaam maar zeker steeds meer loskomen en hun eigen sterkten en zwakten steeds meer ontdekken. Het laatste onderwerp op het programma gisteren was "spreken in het openbaar". Ze hadden hier zelf om gevraagd omdat ze het allemaal zo eng vonden om bijvoorbeeld op school een speech te geven of tijdens onze maandelijkse presentaties van het thema voor alle kinderen te praten. Na eerst flink geoefend te hebben en uitgebreid gesproken te hebben over iemand die zij een sterke spreker vinden (ze kozen Jacob Zuma!) stonden ze een voor een voor de groep en deden ze hun ding. En ze deden het fantastisch!!! Zelfs de meest onzekere en stille meiden maakten keurig oogcontact, spraken duidelijk en stonden er toch soort van relaxed bij. En dat terwijl ze een paar weken geleden het liefst huilend onder tafel kropen als ik alleen maar naar ze keek!!

Er zullen nog heel wat lesjes moeten volgen voor ze het echt leuk beginnen te vinden, maar het begin is er. Ik ben trots op mn meiden!!! Byron zei gisteren; "you really love those kids don't you"? Ik kon alleen maar antwoorden met een volmondig "Yes I do!!"

Funday Tecoma, Abet graduation huismoeders, Roadtrip!!

Tue, 19 May 09 12:48:40 +0200

Jullie hadden bij mijn vorige bericht nog een paar foto's van de sportdag op Tecoma van me tegoed.

Gisteren was de graduation day voor onze huismoeders die Abet (Engelse les op de computer) doen. Erg goed voor ze om nu een certificaat te hebben voor Engels, en ze verdienden dan ook zeker een klein feestje. Zo trots als een pauw gingen ze allemaal met hun diploma op de foto, Gavin hield een praatje en er was koffie met wat lekkers.

Afgelopen zondag was het tijd voor onze "road trip"! Tabita, Josje, Brie en ik scheurden in mijn autotje naar Kranzkloof nature reserve waar we een lekker wandelingetje maakten. Mijn conditie is na bijna een jaar amper sporten 0,0 en vond het na 2 minuten klimmen al hijgend tijd voor een pauze. We hebben heerlijk gepicknicked en daarna was het tijd voor een tourtje door de valey of a 100 hills. Een prachtige route, muziekje op, 4 gelukkige dames in de auto en genieten maar! Op een of andere manier eindigde iedere mooie route die we reden in de community/township (nee, dit lag niet aan mijn niet aanwezige richtingsgevoel, de bordjes hielden er echt steeds gewoon mee op!!!) dus een saai tochtje was het allerminst. Voor 4 blanke jongedames is het niet heel handig om daar rond te rijden dus we zijn maar zo snel mogelijk weer omgedraaid terug naar de "bewoonde wereld". Ik schrijf het in ieder weblog bericht maar t blijft toch zo bizar om langs kasten van huizen te rijden en nog geen minuut later de community in te rijden met krotjes, tuckshops, dirtroads en hongerige kids op iedere straathoek. Het principe "eerlijk delen" kennen ze hier nog niet.

's avonds als afsluiting heerlijk bij de Italiaan gegeten, voor Josje en Thabita zit het er na deze week helaas al weer op en zijn er zomaar weer 4 maanden voorbij gevlogen.

Contrast

Sun, 17 May 09 08:10:09 +0200

De meesten van jullie hebben ongetwijfeld de enthousiaste verhalen van pap, mam en Marleen al gehoord maar toch ook nog even van mij een stukkie over DE VAKANTIE!

Het was heerlijk om mn familie hier alles te kunnen laten zien, ze mee te nemen in “mijn wereld”. De kids, de huismoeders, het terrein van Mother of Peace, de geur en de geluiden hier, de liefde van de kinderen. Zelfs de simpele dingen als een duik in zee, boodschappen doen in “mijn” supermarkt, even spelen met de kinderen was super om te doen en maakt het nu zo veel makkelijk om uit te leggen hoe de dingen hier gaan. Door hen hier alles te laten zien stond ik ook even extra stil bij hoe fijn het hier is en hoe blij ik hier nog steeds ben. Gelukkig zagen ze hoe goed ik hier op mn plek ben en hoe blij de mensen hier met me zijn. Mam zij na een paar dagen al “nu begrijp ik helemaal waarom jij hier nog niet weg wilt”.

2 weken was te kort maar wat hebben we veel gedaan! Met bijna 2000 km op de teller van ons huurautootje zijn we van de nijlpaarden en krokodillen in St lucia, naar de safari in Hluhluwe, het prachtige strand van Cape Vidal, de Drankensbergen, de Sanipas en Lesotho (hier gelukkig niet in eigen auto maar al hobbelend achter in een oude 4x drive!), bushmans neck en Valley of a 1000 hills gescheurd. Onderweg heerlijk gegeten, uitgebreid bijgekletst en flink wat souvenirs ingeslagen. Vond het lastig om over mijn ervaringen hier te vertellen. Er gebeurt zoveel, veel van mijn gevoel zit diep weggestopt omdat ik zelf ook nog niet altijd weet wat ik er precies mee aan moet. Ik miste de kids echt toen we op reis waren (we waren maar een paar dagen weg!!) en werd bij terugkomst enthousiast en met dikke knuffels begroet alsof we weken waren weggeweest.

Op de dag dat pap, mam en Marleen aankwamen bij Mother of Peace hoorde ik dat de moeder van Mine en Ntombizonke (waar ik de week ervoor met de meiden in het ziekenhuis was gaan kijken) die ochtend was overleden. Had er net nog 2 vrijwilligers heen gestuurd om yoghurt, sap etc. te brengen omdat ze niet goed meer kon eten, dit kwam dus te laat. Aids is afschuwelijk en er mensen door zien wegkwijnen en aan zien doodgaan zonder er ook maar iets aan te kunnen doen is hartverscheurend.

Op de dag dat de begrafenis zou zijn zijn mam, Marleen en ik met de kids meegeweest naar hun huis. Normaal gesproken wordt er dan een tent neergezet en een graf gegraven naast het huis waar de begrafenis dan plaats vind. Toen we aankwamen hoorden we dat de begrafenis niet die dag zou zijn. Er was nog niet genoeg geld ingezameld en ze hadden nog niet alle familie kunnen bereiken. We hebben wel wat familie van de meiden kunnen zien en even met de familie in hun hutje kunnen praten. Voor marleen en mam moet het erg indrukwekkend zijn geweest om te zien maar ze hielden zich goed staande! Dit is wel het echte afrika, arm, hele families worden uit elkaar gerukt door Aids, mensen rouwen om het verlies van hun kinderen.

De begrafenis vond uiteindelijk 2 weken later plaats, 2 vrijwilligers zijn meegeweest en vertelden dat het erg heftig was. De kinderen werden gedwongen om in de kist te kijken naar hun moeder die al bijna 2,5 week dood was om afscheid te nemen. Er werd veel gezongen en gehuild en ze is naast het huis begraven.

Verder heb ik mn familie hier ook veel kunnen laten zien. De drum workshop op de dag van aankomst was fantastisch! De verschilende scholen, Inkwali, Sandile’s school, Tecoma. Het zingen van de kids in de chapel, mijn maandelijkse boodschappen met Xolani’s zus, Xolani zelf die gelukkig in een goede bui was, winkelen in het enorme winkel centrum Pavillion, Palm Tree, het nieuwste project van BeMore hier in de buurt waarbij het verschil met MoP goed duidelijk werd, een emotioneel bezoek aan de Tree van Bobbie Bear waar werd gezongen en gebeden voor een vrijwilliger die net een dierbare had verloren.

Elke dag wordt maar weer duidelijk hoe groot het contrast hier is. Luxe en armoede, blijdschap en verdriet, hoop en wanhoop, leven en dood, blank en zwart. Werd ook maar weer eens duidelijk toen ik met een van onze meiden naar het overheids ziekenhuis moest, rijen en rijen doodzieke mensen, kinderen, ouderen die uren moeten wachten om ook maar een dokter te zien te krijgen. Wij moesten naar de counceling en HIV test afdeling waar het vol hing met posters over misbruik, verkrachting etc. Zelf had ik een halfuurtje later een afspraak bij Kingsway, een private en beter dan westers ziekenhuis waar ik nog geen 5 minuten hoef te wachten en na 10 minuten met alles wat ik nodig heb weer buiten stond.

Het afscheid van mn familie viel me alles mee. Natuurlijk mis ik ze maar ik ben heel blij dat ik hier nog een tijd kan blijven, en zie hen straks in Augustus alweer! Hier gaat het leventje gewoon door. Xolani’s zus is net met haar Aids medicijnen begonnen en is hier heel erg ziek door. Ik help haar waar ik kan maar het is moeilijk, ze is bang, we verstaan elkaar vaak niet. Ze belt me af en toe of ik langs wil komen om haar alleen maar even een knuffel te geven, ze grijpt me dan zo stevig vast. Als het goed is gaat ze zich over een paar weken beter voelen maar leg dat maar eens uit aan iemand die zo ziek is en de hoop zo’n beetje heeft opgegeven.

Ben vorige week bij de voetbal training van Xolani gaan kijken. Alleen maar donkere boys en 1 blanke Hollander vonden ze allemaal wel interessant. T is zo goed voor m om te sporten, in een team te spelen, te moeten luisteren naar zn coach. Daarna met m naar de bioscoop geweest.

Mijn visum aanvraag ligt inmiddels bij Home Affairs in Durban. Moest er 3 x voor op en neer met een stapel papier werk maar dan heb je hopelijk ook wat! Als het goed is kan ik m woensdag weer ophalen met een visum tot juli 2010 er in! Afgelopen donderdag een klein “welkom thuis” feestje voor Brie georganiseerd, pizza gehaald en gezellig met de kids gepicknickt in mijn woonkamer. Gisteren met wat kids, huismoeders en vrijwilligers naar een sportdag op Tecoma geweest. We hebben onze kids natuurlijk luidkeels aangemoedigd en Justin was apetrots nadat hij de vader-kind race samen met Mpume had gewonnen (lees; justin trekt een sprintje, grijpt mpume, gooit haar over zn schouder en rent met haar wapperend achter zich aan naar de eindstreep!), lachen!

Vorige week met Byron, Gavin en Pierre op bezoek geweest bij een marketing bureau in Durban, zij hebben aangeboden ons te helpen met het “branden” van Mother of Peace, het maken van folder materiaal, updaten van de website, nieuwsbrief etc. Geen overbodige luxe als je het mij vraagt. We moeten ons nu allemaal meer gaan focussen op fundraising, onze maandelijkse operationele kosten rijzen de pan uit en we komen op dit moment maandelijks heel wat Rand te kort. Een goede website en duidelijk communicatie lijkt me een goede eerste stap.
De registratie van Mother of Peace als officieel tehuis begint nu op te schieten, hierdoor zal er een hoop moeten veranderen maar krijgen we wel meer financiele zekerheid en kunnen we meer kinderen gaan opvangen.

Onze social worker Zenkolo heeft na een incident hier ontslag genomen. Ze heeft al volop sollicitaties bij andere bedrijven gehad en kan waarschijnlijk snel weer ergens aan de slag. Voor ons betekend dit wel dat we nu zonder social worker zitten en voor het salaris dat ervoor beschikbaar is is het heel lastig om een goed gekwalificeerde, Zulu sprekende social worker te vinden...

Het pilot project in PE begint nu ook op te schieten. Nog 2 weekjes hier en dan vertrek ik voor 4 weken naar de townships van Port Elizabeth. Nog geen idee wat we daar gaan doen, waar we slapen, wat precies de bedoeling is maar we gaan het allemaal wel zien. Ga de kids hier onwijs missen maar heb ook wel weer zin in een nieuwe uitdaging!

Ga vandaag met Brie, Josje en Tabita op stap. Voor Tabita en Josje zit het er na deze week helaas al weer op. 4 maanden zijn weer voorbij gevlogen! Wil me deze week op onze kleding storeroom storten, hier komt maar geen eind aan! Woensdag wil ik mijn laatste girls empowerment sessie met mn 2e groep doen, a.s donderdag is het weer tijd voor onze maandelijkse communal lunch en vrijdag middag ga ik als het goed weer is weer surfen met de tieners in Durban. Ik heb weer volop energie en heb er zin in. Heb weer wat nieuwe plannen en ideeen om uit te werken dus hoef me hier voorlopig nog niet te vervelen!! Ook zijn mijn studie boeken gearriveerd en kan ik me dus op de eerste modules van mijn Psychologie gaan storten.

In every community there is work to be done. In every nation there are wounds to heal. In every heart there is the power to do it.

Vakantie!!!

Mon, 04 May 09 18:20:28 +0200

Even snel wat foto's, verhaal volgt! Jullie kunnen vast wel zien dat we genieten!!

Ze zijn er!!!!

Sun, 26 Apr 09 10:20:51 +0200

Wat was het heerlijk om pap, mam en Marleen hier weer te zien!! Iedere maand sta ik op het vliegveld om nieuwe vrijwilligers op te halen en dit keer kwam eindelijk mijn eigen familie door de schuifdeuren!!
Ze genieten met volle teugen en iedereen hier vind het super leuk om hen te zien (al hebben we een aantal huismoeders een paar keer moeten verzekeren dat ze me echt niet mee terug naar NL nemen straks). De kids vinden vooral pap erg interessant, er komen natuurlijk niet zo vaak blanke mannen naar MoP! Sponsorkind Ntombizonke is door het dolle met haar "nep moeder" en is steeds bij ons in de buurt te vinden.

Vanaf morgen gaan we lekker een week op stap, St Lucia, Hluhluwe, Drakensberg etc., even vakantie voor ons allemaal.

Even snel een paar foto's voor het thuisfront!

Oribi gorge

Sun, 19 Apr 09 16:45:46 +0200

Vandaag samen met vrijwilliger Thabita een dagje weg geweest naar Oribi gorge, een natuur reservaat hier in de buurt. We hebben heerlijk gewandeld en genoten van de prachtige natuur; check de pictures!!

Reality check

Sat, 18 Apr 09 09:11:23 +0200

Door alle leuke activiteiten en lachende kinder gezichtjes vergeten we wel eens dat het leven bij Mother of Peace voor de kids helaas niet een groot feest is. Werd gisteren weer even met mn neus op de feiten gedrukt; ik ging mee naar het ziekenhuis waar 2 van onze kids (mam en Ireen, jullie sponsorkids) op bezoek gingen bij hun op sterven liggende moeder in het ziekenhuis. Meiden zijn door hun oom misbruikt die gezellig bij hen in hetzelfde huis woonde, daarom zijn ze een aantal jaar geleden bij hun moeder weggehaald en bij MoP geplaatst.

Stel je voor, je bent 5 en 7 jaar oud. Wordt opeens door een social worker en je "volunteer" meegesleept naar een ziekenhuis, 40 bedden met uitgemergelde lichamen op een zaal, we mogen maar een paar minuten blijven vanwege het hoge risico op tbc. Dan opeens na jaren je moeder weer zien die doodziek in bed ligt en te zwak is om haar hoofd op te tillen. De kleinste deed nog heel dapper een stap naar voren om haar moeder te begroeten, de oudste klampte zich met bonkend hard aan mij vast en kon geen woord uitbrengen.

Moeder volgens mij begin 30, tranen in haar ogen kan niet meer eten dus wordt steeds zwakker. Ze vraagt uiteraard of wij niet wat sap en yoghurt kunnen kopen voor haar (blijf tenslotte toch een "rijke" blanke), ik probeer dat volgende week nog even bij haar langs te brengen. Besef elke keer maar weer wat een afschuwelijke ziekte Aids is, mensonterend en zo oneerlijk! We waren er tijdens het bezoekuur, van de 40 mensen die er lagen had er 1 bezoek... dat waren wij.

Was blij dat ik er bij was, kids worden door de social worker opgevangen voor counceling dus met hen komt het wel in orde. Ben trots op mijn stoere meiden.

Surfing!!!

Fri, 17 Apr 09 08:21:38 +0200

Gisteren een perfecte dag met onze tienermeiden (en 2 jongens) op t strand gehad. Ze waren uitgenodigd voor een dagje surfen op het strand van Durban door Alan, een enorm gepassioneerd surfer die zijn kennis graag met de kids wilde delen.

Ze vonden het fantastisch!!! De hele toestand werd gesponsord door Roxi en Quicksilver en de media was er bij om volop te filmen en foto's te maken. De kids genoten zichtbaar van alle aandacht en lagen binnen de kortste keren allemaal dolgelukkig op hun plank in het water. De jongens van I Care waren ook uitgenodigd en de hele club ging gebroederlijk (en gezusterlijk) met elkaar om. Ook Umthombo kwam met wat kids op hetzelfde strand surfen, bijzonder om al deze kids zo bij elkaar te zien.

Er was een heerlijke lunch en ze kregen allemaal en goodie bag met prachtige shirts, pet, portemonee, stickers etc. We gaan proberen te regelen dat de echte fanatiekelingen iedere vrijdag middag naar Durban kunnen om les te krijgen, Alan heeft aangeboden dit gratis voor ons te doen!

Ook ik kreeg weer helemaal de smaak te pakken en heb weer een poging tot surfen gewaagd. Heerlijk was het, rustige zee, lekker zonnetje, fijne grote plank zodat je lekker stevig staat! Anke; niks geen doodsangst op Warner beach waar we ons met gevaar voor eigen leven in metershoge golven moesten storten :-)

Jullie begrijpen, ik offer me wel op om de meiden wekelijks naar hun surflesje te brengen! :-)

T was echt een dag met een gouden randje!

Happy Easter!!!

Sun, 12 Apr 09 18:34:40 +0200

Vrolijk pasen voor iedereen thuis!!

Natuurlijk werden de kids bij Mother of Peace ook dit jaar niet overgeslagen door de paashaas. Samen met Thabita (vrijwilliger I Care) had ik vandaag de grootste lol met het verstoppen van de paaseieren terwijl de kids braaf in de chapel zaten. De boefjes hadden natuurlijk meteen in de gaten dat er wat de halen viel en stonden te trappelen van ongeduld. Binnen no-time waren alle mandjes met snoep gevonden en werd de buit eerlijk verdeeld.

Voor wat foto's van vandaag, kijk even op de community http://www.community.be-more.nl/en/forum/message/693

Xolani, broertje Nonkululeko en zus waren er ook bij vandaag en hadden t goed naar hun zin. Ze zaten net ietwat beteuterd bij me in de auto, ze wilden niet naar huis maar zo'n bezoekje is zeker voor herhaling vatbaar. Ze hebben hier toch zo'n 5 jaar gewoond en de kids zijn ze zeker nog niet vergeten. Alle koppies begonnen te stralen toe ze nonkululeko in het ook kregen, zo leuk!!

2morrow belongs 2 me...

Sat, 11 Apr 09 14:53:39 +0200

... is de tekst op de kleurige armbandjes (gebaseerd op de gele live strong armbandjes) die onze kids hier nu in grote getalen dragen. Ze worden hier overal uitgedeeld om aandacht te vragen voor kinderrechten.

Afgelopen week een ochtend met alle kids en huismoeders naar het strand geweest. Heerlijk, en altijd een succes!!! De kids vinden het nog steeds hylarisch als ik achter het stuur van de bus kruip ("Kun jij dat Wilma???? Ja joh, Wilma kan alles....) en hebben onderweg naar het strand al de grootste lol.

Donderdag avond stond de maandelijkse boys night weer op het programma en dit keer gingen we een avondje bowlen. De boys genoten en gedroegen zich keurig. We hebben de meest interessante technieken om de bal te gooien voorbij zien komen (vrees dat er nu nog kuilen in die baan zitten) en ze waren allemaal bloedfanatiek!

2 van onze vrijwilligers zijn deze maand begonnen met voetbal training voor de meiden. Er zitten een paar fanatiekelingen tussen en ze hebben er lol in! Een beetje extra beweging kan geen kwaad voor onze soms aardsluie kinders!

Als laatst nog even een foto van onze nieuwste aanwinst Sihle (foto gestolen van vrijwilliger Brecht). Hij groeit goed, en wordt volgens de huismoeder zelfs al een beetje ondeugend. Ik oefen af en toe mijn moeder skills op hem (beetje de fles geven enzo) en t is een liefje! Mensen gaan hier zo makkelijk met babies en kinderen om. Waar we in NL uber voorzichtig zijn worden ze hier makkelijk aan iedereen meegegeven, opgepakt door de andere kids, in hun eentje ergens neergelegd etc. en het gaat altijd goed ook. Men vind het hier ook helemaal niet vreemd als je ergens midden op straat of in een winkel een baby uit iemands handen trekt om daar even mee te knuffelen, vinden ze juist wel gezellig. Nergens voor nodig dus blijkbaar die nederlandse overbezorgdheid :-).
Ook nog even een paar "actie foto's" van mezelf, gemaakt door de vrijwilligers.

Ngiyabonga kakuhlu - Heel erg bedankt!!

Fri, 10 Apr 09 10:34:06 +0200

Even een berichtje om alle lieve mensen die soms zomaar geld op mijn rekening storten heel erg te bedanken!!! Ik vergeet vaak om jullie even persoonlijk te bedanken en kijk niet zo vaak via internetankieren op mn rekening, maar ik waardeer de donaties natuurlijk ontzettend!!

Met een paar tientjes kan ik hier al zoveel extra's doen voor de kids, en af en toe stiekum ook voor mezelf (mn Spa bezoek met Tamara vorige week was heerlijk!!). Dus bij deze nogmaals iedereen heel erg bedankt!!!!

Voor Mother of Peace schrijf ik regelmatig nieuwsberichtjes op de Be More community. Mochten jullie het leuk vinden om dit ook te lezen, zie onderstaande link:
http://www.community.be-more.nl/nl/forum/category/8

Het zijn de kleine dingen...

Wed, 08 Apr 09 12:28:23 +0200

... die het hier zo de moeite waard maken. Gisteren tijdens een Girls Empowerment sessie moesten mn meiden een tekening maken waarbij ze zichzelf in het midden tekenden en alle mensen die invloed op ze hebben om zich heen. Die mensen moesten ze dan in verschillende kleuren inkleuren (rood voor mensen die ze bewonderden, geel voor mensen waar ze lol mee hadden, groen voor mensen waar ze goed advies van kregen etc.)

Op heel veel tekeningen kwam ook een poppetje met de naam Wilma te staan. Ik werd in allerlei verschillende kleuren ingekleurd maar het geven van goed advies, vertrouwen en het begrip en veiligheid kwam overal terug. Toen ik een van de meiden vroeg iets te vertellen over de persoon die de meeste invloed op haar had begon ze over mij: " You are so open and easy to talk to. I admire you, you are my hero because you are so independent. You always help me and I need you very much. You give me good advice and teach me how to stand up for myself". Moet ik dan nog twijfelen of ik hier nog een jaartje langer zou willen blijven? :-)

Mijn retour ticket naar Nederland verliep bijna, tijd dus om dat te wijzigen. Zoals het er nu naar uitziet vertrek ik hier op 8 augustus om op 9 augustus om 14:15 in Amsterdam aan te komen! zo'n raar idee! Ik denk dat ik dan voor 2 of 3 weken in NL blijf om daarna weer terug te gaan naar mn kids. Ik houd jullie op de hoogte!!

Gisteren was Xolani hier een dagje op bezoek. Al het personeel en kids door het dolle om hem weer bij MoP te zien. Hij was hartstikke zenuwachtig en zat te bibberen in de auto maar het ging prima en hij heeft zich prima vermaakt de hele dag. Xolani zou xolani niet zijn als hij het niet op het laatste moment nog even flink zou verpesten voor zich zelf dus onderweg naar huis in de auto zat hij lekker ruzie te zoeken. Vanochtend stond hij opeens weer bij MoP op de stoep, die jongen begrijpt ook niet dat hij een keer genoeg moet hebben en blij moet zijn met wat hij heeft en niet altijd maar meer te willen. Hij is mee naar het zwembad geweest en daarna moest ik hem toch echt weer wegsturen. Wilde hij natuurlijk niet dus hij zit nu ergens mokkend buiten het hek van MoP waar ik hem na een uur op hem inpraten maar heb laten zitten. Gezellig zo'n zoon!

Kwam er gisterenavond opeens achter dat het Phelelani's 18e verjaardag was. Niemand had iets tegen hem gezegd, geen happy birthday, geen kaartje, geen cadeautje, niks!!! Ik vond het zo super sneu voor hem dat ik hem snel mn auto ingesleept heb en naar de Spar gescheurd ben om net voor sluitingstijd nog een chocolade taart te scoren. Die dankbare blik op zn gezicht bezorgde me kippenvel. Met een drankje en een stuk taart alle kids voor mn laptop geinstalleerd en gezellig met zijn huisje een dvd-tje gekeken dus het werd toch nog een leuk feestje voor hem. Toen ik hem vroeg wat zijn wensen voor dit jaar waren zij hij; een mobiele telefoon (maar niet zomaar een, wel een met een camera er op), en hij wist al helemaal hoe hij dat voor elkaar ging krijgen... Ik heb enorme bewondering voor deze knul!

Chapel opening, Xolani, school Sandile en nog heel veel meer...

Sun, 05 Apr 09 08:47:05 +0200

Na een aantal “klachten” dat ik al n tijd niets van me heb laten horen snel maar weer even een weblogje J
Alles nog steeds prima hier, vandaag de officiele opening van onze nieuwe chapel gehad, wat een happening. Er werd al weken geoefend met het koor, de verf van de kerk en de nieuwe dining hall waren amper droog en er moesten nog snel wat nieuwe kerkbanken de kerk in worden gesjouwd maar vanochtend was alles en iedereen er toch echt klaar voor. Het was een mooie dienst (er waren maar liefst 2 bisschoppen en 6 priesters) en de kids zongen en gedroegen zich fantastisch! Na 2 uur met een slapende Sanele op schoot te hebben gezeten kreeg ik ietwat stijve armen en benen maar ik zat echt te genieten! Ik was trots op mn kids, soms kan ik zomaar zo ontzettend veel van ze houden!

Verbaas me steeds meer over de gebruiken en rituelen van het Katholieke geloof en sta regelmatig met weer een paar nieuwe domme vragen bij Byron op de stoep. Die lacht me dan vaak eerst hartelijk uit om me vervolgens super geduldig alle ins&outs van het geloof uit te leggen, dus tegen de tijd dat ik naar huis kom weet ik er alles van! Het blijft bijzonder om te zien hoe belangrijk het geloof hier voor iedereen is en hoeveel mensen hun leven echt in dienst van god stellen. De hele poespas er omheen trekt me niet, maar puur het geloof in god begin ik steeds beter te begrijpen.

Inmiddels alweer 2 weken geleden een afscheids braai voor Brie gehad bij haar I-Care jongens, fantastische kids en altijd een feestje om daar mee naar toe te gaan. Een van de 14 jarige boys heeft al maanden een enorme crush op mij en dat levert heel wat grappige taferelen op J. Hij begrijpt niet helemaal dat het echt nooit wat gaat worden tussen ons dus moet hem af en toe quasi streng toespreken waarop hij dan vervolgens de ene dramatische “ niemand houd van me” scene na de andere opvoert. Tijdens lieve afscheidswoorden van haar boys hield Brie het keurig droog maar stroomden bij mij opeens de tranen over mn wangen. Ik ga mn lieve buuf missen, maar op dat soort momenten besef ik steeds weer dat ook ik hier ooit een keer afscheid moet nemen. Denk dat ik dan maar gewoon een keer midden in de nacht moet vertrekken, anders trek ik dat echt niet!

We zijn ook weer begonnen met een 2e group Girls Empowerment Workshops. De dame die de workshop zou geven blijkt 0 ervaring en kennis te hebben, en na flink wat irritatie van mijn kant begreep ik opeens dat ik haar dan misschien ook maar moet “empoweren”. De volgende lessen doe ik dus maar zelf en kan zij meekijken en leren hoe ze het zelf kan doen. Ik vind het werken met de tieners echt fantastisch en zou in de toekomst graag meer van dit soort workshops willen geven.

Mijn auto is inmiddels gelukkig weer gemaakt, joeha!! De reparatie duurde ongeveer 2 weken langer dan gepland en ik was ondertussen een zenuwinzinking nabij J. Merkte nog maar eens goed hoe “opgesloten” je hier leeft. Iedere 5 minuten staat er iemand aan mn deur en heb echt geen moment rust. Kan mn rust hier ook moeilijk nemen en geniet daarom zo van de momenten dat ik even in de auto kan springen en naar het strand rij of gewoon even een boodschap kan doen. Ik vind het heerlijk dat ik op MoP woon en ook echt onderdeel van de community ben, zou het geloof ik ook echt niet anders willen, maar af en toe vliegt het me allemaal een beetje aan en moet ik er echt even uit. Heb het geluk niet helemaal aan mijn kant want na mn auto hielden ook mn nieuwe laptopje en mn camera er mee op. Kan daar dan opeens enorm van in de stress schieten maar dan 2 minuten later gelukkig ook wel in zien dat er ergere dingen op de wereld zijn. Laptop is omgeruild en camera opgestuurd naar de fabriek dus komt ook wel weer goed. Al met al wel een fijne aanslag op mn spaarrekening dus zou fijn zijn als alles het nu gewoon blijft doen! Mama belde net dat Jazz is aangereden en zijn poot heeft gebroken, zo zielug!!! Hij is nu bij de dierenarts en wordt a.s. dinsdag geopereerd.

Xolani’s zus is inmiddels begonnen met Engelse lessen. Toen ik haar de eerste keer bracht en hoorde dat de enige scholing die ze ooit gehad heeft Grade 1 is en ze dus amper kan lezen en schrijven schrok ik daar toch van. Kunnen wij ons toch niet voorstellen, dat je 21 bent en niets om je heen kunt lezen, en nog geen boodschappen briefje kunt schrijven. Ze is inmiddels een aantal keer geweest, de lessen zijn gratis en ik haal haar op of geef haar geld zodat ze met de taxi kan gaan. Ik hoop echt dat ze er wat van kan leren, en dat het haar kansen op het vinden van een baan wat mee vergroot. Ze vind het in ieder geval leuk, de eerste keer dat ik haar ophaalde stond ze helemaal opgetut (in kleding die ik haar de week ervoor had gegeven) klaar om te gaan, zo leuk. Toen ik van de week met haar in de supermarket liep vertelde ze me tussen neus en lippen door even dat ze zich had laten testen en HIV besmet is... Toen ze mijn geschrokken gezicht zag vroeg ze “Wilma are you ok”? Dan is het zo irritant dat ik geen Zulu spreek en zij amper Engels. Ik kon nog net begrijpen dat ze wel counceling had gehad en dat haar cd4 count nog redelijk hoog is dus dat ze nu op zich nog gezond is. Hoeveel ellende kan een mens in het leven hebben... Ik zou het af en toe echt wel uit willen schreeuwen hoe oneerlijk alles hier soms is! Afgelopen week is de 15 jarige dochter van een van onze bewakers overleden. Hij verontschuldigde zich dat hij vrijdagavond niet kon komen werken omdat dan de begrafenis was. Zaterdagochtend was hij gewoon weer aan het werk.... bizar hoe de dood hier bij het leven hoort. Dan ga je je wel heel snel heel diep zitten schamen dat je je druk maakt om een kapotte auto of computer...

Vorige week belde Xolani dat zijn andere zus met baby even bij hen logeerde. Aangezien we hier net alle storerooms vol kleding aan het opruimen en sorteren zijn heb ik meteen maar even een tas vol babykleren geladen, een flinke voorraad luiers ingeslagen en meteen maar even op “kraamvisite” gegaan. Baby zag er goed uit, zus was heel lief en gezellig en de volgende dag hoorde ik van Xolani dat ze er met al hun kleding en geld vandoor was gegaan... van je familie met je het hebben. Ik doe echt ontzettend hard mn best om niets van mensen te verwachten maar het valt niet mee om hier niet door te worden teleurgesteld.

Met Xolani zelf gaat het helaas niet goed. Hij luisterd niet naar zn zus, gaat niet naar school, komt niet thuis slapen. Zn zus heeft aangegeven niet langer voor hem te willen zorgen, welfare zoekt nu een andere plek voor hem. De social worker die hun zaak de laatste tijd behandelde is van de ene op de andere dag opgestapt dus we kunnen weer fijn opnieuw beginnen. De plaatsen waar hij eventueel naar toe zou kunnen (jongens tehuizen, jeugdgevangenis etc.) zijn vol en echt niet ok. Zie niet helemaal in hoe een plek waar drugsverslaafde kinderen, moordenaars, verkrachters etc. wonen hem gaat helpen om beter te worden. Hij blijft voorlopig dus bij zn zus, ik heb er geen vertrouwen in dat welfare probeert om een goede plek voor hem te vinden dus heb een soort noodkreet ge-emaild aan iedereen die ik hier ken of iemand me kan helpen een geschikte plek voor hem te vinden. Hij heeft een tijd op straat geleefd en heeft nooit een goede “rehabilitation” gehad voor hij naar MoP kwam, denk dat hier ook deels het probleem ligt. De drang naar vrijheid is bij deze kids zo groot, ze schoppen tegen alle regels aan, zijn zo gewend om voor zich zelf te zorgen dat ze niet zomaar terug kunnen naar een omgeving met regels en verplichtingen. Probeer nu heel hard om een programma te vinden waaraan hij kan meedoen waar ze hem weer wat normen en waarden kunnen bijbrengen en waarna er hopelijk een goede plek is waar hij kan wonen en weer naar school kan gaan. Xolani zelf voelt de bui natuurlijk wel hangen en ik beloof hem keer op keer dat ik hem niet ook in de steek laat, hoe zwaar ik het soms ook vind. Als het goed is komt hij tijdens de vakantie hier op bezoek, hij kan dan bij mij blijven en het lijkt me fijn voor hem om weer heel even “thuis” te zijn. Als ik niet bij MoP gewoond had maar zelf ergens een huis had gehad had ik hem bij me in huis genomen.

Vrijdag hebben we Mbali, een van onze oudste, wat stugge maar o zo onzekere meiden voor de vakantie thuisgebracht bij familie. Na een flink eind gereden en gelopen/geklommen te hebben (met n 10kg zak maismeel op mn schouder, heb er nu nog spierpijn van!)kwamen we bij een hutje in de middle of nowhere waar een dolgelukkig overgrootoma hysterisch god bedankte voor het terugbrengen van haar familie (het voedselpakket dat we hadden meegenomen hielp vast ook wel mee!) Goed om de grote glimlach op het gezicht van de meestal zo gesloten Mbali te zien en weer even het “echte Africa” mee te maken. De armoede, maar ook de prachtige natuur, de stilte, de rust.
De kids hebben nu 1.5 week vakantie van school dus de komende week is er weer genoeg te doen. We beginnen maandag weer met zwemles, en er staan weer wat leuke uitjes op het programma. Over een kleine 3 weken komen pap, mam en Marleen al aan in Durban, kan niet wachten!!! Het lijkt me zo heerlijk om hen hier alles te laten zien, het is over de telefoon en via foto’s onmogelijk om uit te leggen hoe het hier is. Dat moet je zelf meemaken, voelen, proeven, ruiken.

Verder heb ik de eerste module van mn opleiding Psychologie besteld en een ticket naar Port Elizabeth voor het project in juni geboekt. Ben hier nog weinig mee bezig maar het begint natuurlijk ook al op te schieten. Vanessa komt een dag eerder aan in Durban dus we vliegen vanaf hier gezellig samen. Afgelopen week had ik Gina, een nicht van Roos te logeren, zij heeft op Inkwali geholpen met het opzetten van een bibliotheek en mij bij Mother of Peace met wat klusjes geholpen. Morgen ga ik heerlijk een dagje in een Spa zitten met Tamara, hadden we wel verdiend vonden we zelf! J

Afgelopen donderdag heb ik een dagje meegedraaid op de school voor geestelijk gehandicapte kinderen waar onze Sandile naar toe gaat. Ontzettend leuk om te doen maar vermoeiend en toch ook wel verdrietig om te zien. We hielpen mee in de junior group bij de kinderen met het laagste niveau. Het verschil in niveau per klas is enorm. Er zaten er een aantal bij die vrij netjes een simpel rondje binnen de lijntjes konden inkleuren en tot 5 konden tellen, maar ook die niet konden praten en al kwijlend maar een beetje door de klas liepen. Om de paar minuten plaste er wel iemand in zn broek en een jochie trok steeds midden in de klas zn broek naar beneden om te gaan plassen. Groot respect voor de 2 juffen die 39 van deze kids in bedwang moeten houden, schoonmaken, opruimen en ook nog proberen les te geven. Er was 1 jongetje dat geen seconde op zijn stoel bleef zitten, luid krijsend door de klas rende en de rest natuurlijk ontzettend afleidde. Heb me geprobeerd een beetje over hem te ontfermen maar er viel echt geen contact mee te maken. Heb hem even een kwartiertje mee naar buiten genomen (stevig bij zn arm beethoudend omdat hij er steeds vandoor ging, heb de striemen van het krabben en bijten nog op mn armen staan J ) en 1 op 1 ging het wel erg goed met m. Hij was 10 minuten zoet met het lostrekken van zijn schoenveters die ik dan weer vast moest knopen, vond hij een ontzettend leuk spelletje. Na de vakantie ga ik nog een keer terug om de juffen uitleg te geven over THRASS denk dat ze daar met plaatjes herkenning en simpele engelse woorden ook een hoop kunnen doen. Het is de bedoeling dat na de vakantie 1 of 2 vrijwilligers een dag per week naar de school gaan om er te helpen en de kids wat extra aandacht te geven. Ik denk dat dit een hele dankbare taak is, en ik hoop dat er iedere maand een vrijwilliger tussen zit die het leuk vind om dit te doen. De school is er in ieder geval heel erg blij mee en we zagen de kinderen door een paar minuten persoonlijke aandacht echt opbloeien. Soms hadden ze alleen wat aanmoediging nodig om aan een activiteit te beginnen en ging het daarna prima. Ze konden zich gemiddeld zo'n 3 minuten op iets concentreren dus wat creativiteit en improvisatie talent zou wel van pas komen.

Ik begin inmiddels NL wel een beetje te missen, komt denk ik ook omdat mn familie nu bijna hier komt en ik hoor dat de eerste zonnestralen inmiddels weer schijnen. Ik ga hier lekker verder met mijn werk en waardeer de opgestuurde/ meegebrachte pakken hagelslag, stroopwafels en vlokken net even een beetje extra! J

Las op de weblog van mijn lieve buuf Brie een mooie quote die ik jullie niet wil onthouden; “Streef naar wat je waardeerd in anderen” [/i]

Goodbye party Brie

Sat, 21 Mar 09 08:51:59 +0100

Alleen even snel wat foto's, verhaal volgt! T is heet, er staan 50 kids voor mn deur te schreeuwen en t zwembad lokt! :-)

... bij deze dus t vervolg. Gisteren afscheidsfeestje van mijn lieve buuf Brie gehouden. Ze vertrekt volgende week voor 5 weken naar Nederland en komt daarna gelukkig voor nog een jaar terug naar Zuid Afrika. Ze blijft niet langer bij Mother of Peace wonen (ze gaat gezellig "samenwonen" met Heather, die voor Mother of Peace de administratie doet) omdat haar huisje voor iemand anders nodig is. Gelukkig is ze hier nog iedere dag om haar jongens les te geven maar t wordt toch anders. Ga haar missen! We eten vaak samen, begrijpen elkaar goed, weten hoe het is om ver weg te zijn van familie en vrienden... maar geen nood, ze moet minstens 1x per week bij me komen logeren en zodra mijn bolide weer gerepareerd is kan ik haar mooi ophalen om leuke dingen te gaan doen.

Reparatie van mn auto gaat meer dan 1000 euro kosten, aiyaiyaiy daar had ik even niet op gerekend. Lang leve de nederlandse spaarrekening zeg ik zo. Gelukkig is er ook nog een hoop goed nieuws. Roos komt volgende week al weer voor 2 weken terug naar Zuid Afrika. Ze gaat weer aan de slag bij Umthombo maar ga haar zeker nog even zien!
Vanessa (mijn maatje en mede vrijwilliger van februari) komt in juni ook naar het pilot project in Port Elizabeth dus dat wordt fantastisch!!! Verder..... houd jullie vast..... ben ik er ook heel hard over aan het nadenken om nog een jaartje Zuid Afrika bij te boeken. De tijd vliegt voorbij, er is nog mega veel werk te doen en ik vermaak me nog prima dus het lijkt een logische keuze. De plannen zijn nu om eind augustus voor een paar weken naar huis te komen (mits visa verlenging etc. hier gaat lukken) en dan weer lekker terug te gaan naar Mother of Peace. Er is nog niets zeker, MoP wil me wel heel graag houden (van hun mag ik FOREVER blijven) dus ik denk er nog maar eens rustig over na.

Ben me ook aan het verdiepen in een studie die ik vanaf hier kan volgen. Via de open universiteit kan ik via afstandsonderwijs losse bachelor modules volgen, moet t allemaal nog even goed uitzoeken hoe het zit met de examens maar volgens mij moet het lukken. Ga waarschijnlijk eerst een algemende module psychologie doen en als dat bevalt meer de onderwijs/ontwikkelings kant op. Nooit gedacht dat ik me daar zo voor zou interesseren maar het lesgeven en het werken met de kids (vooral de tieners) bevalt me hier zo goed, en gaat me zo goed af dat ik daar ook graag t.z.t. terug in Nederland meer mee zou willen doen.

Dus.... voor zover weer mijn plannen! Klinkt weer lekker hysterisch als ik het zo terug lees maar jullie kennen me inmiddels :-)

Met de kids gaat t goed! Straks een braai bij de jongens van I-Care, zij wonen sinds kort in 2 nieuwe huizen hier net over de brug. Net heerlijk gezwommen met de kids (t is gelukkig eindelijk lekker weer, t was zooooo koud de afgelopen dagen!) en morgen als het goed is met een paar kids en vrijwilligers naar het strand. Net nog wel even vol verbazing staan kijken naar 2 van onze kids; meisje van 6 die hier een paar maanden geleden heel ziek, ondervoed en verwaarloosd binnen kwam (gelukkig gaat het nu een stuk beter, ze heeft energie te over en begint een enorm bolle toet te krijgen!) en meisje van 2 die hier al een hele tijd is, behandeld wordt als een prinsesje en flink wat vet rolletjes aan haar lijf heeft. Deze laatste (meiske van 2 dus!) is serieus GROTER dan de eerste, ongelofelijk hoeveel groeiachterstand ze door ziekte en ondervoeding kunnen oplopen! Meisje van 6 gaat nu wel naar Tecoma, als ze met haar rugzak voorbij komt lopen zie je er alleen een paar spillebeentjes onderuit steken en verder zie je haar niet :-)

Van de week een gesprek gehad met een restaurant manager van een erg leuk restaurant in Balito (ongeveer een uur hiervandaan). T is een soort Jamie Oliver (maar dan een Indiase) die laag opgeleide mensen in dienst neemt en ze dan probeert verder te laten groeien. Hij heeft aangeboden dat we een keer met onze tieners kunnen langskomen, dan verteld hij meer over zijn restaurant, mogen ze mee kijken en helpen in de keuken en daarna met zn alle daar eten. Klonk erg leuk, we gaan proberen om e.e.a. voor de vakantie in juli te regelen.

Mn "zoon" doet moeilijk, hij gaat niet naar school en slaapt niet meer thuis. Hij zegt dat hij bij de voetbal coach logeert maar geloof er weinig van. Zus is bezorgd en belt mij iedere ochtend zodat ik fijn een uur met m kan discussieren dat ie toch echt naar school moet. De laatste paar dagen is hij wel weer naar school geweest, probeer binnenkort maar weer even met m af te spreken en een goed gesprek te hebben "van moeder tot zoon" .

Mijn lieve buuf Brie schrijft heel mooi op haar weblog over de moeilijke momenten bij Mother of Peace. Waar ik dat vaak niet zo goed kan verwoorden en het liever maar weg stop kan zij het zo goed onder woorden brengen, lees het eens: http://brigitplaggenborg.helptmee.nl/message/76

Hoor van iedereen dat het weer in NL weer de goede kant op gaat! Hoop dat jullie binnenkort ook weer van het eerste lente zonnetje kunnen genieten!

Heel veel liefs!!!

Newsletter Feb/Mar

Tue, 17 Mar 09 08:48:30 +0100

Newsletter Feb/Mar

Meet the family

Mon, 16 Mar 09 11:45:09 +0100

Bijgaand een fotootje van broers en zus van zoonlief. Xolani zelf weigerde uiteraard weer om op de foto te gaan :-). Heb ze gisteren meegenomen naar de bioscoop en een super leuke middag gehad. Xolani's zus en oudste broer hadden nog nooit een bioscoop van binnen gezien en waren hysterisch over het grote scherm! Vind het altijd erg dubbel, Xolani doet heel moeilijk en heeft z'n buien maar ben toch altijd blij om hem even te zien.

Probeer ze nog steeds te helpen met het krijgen van hun grant, het regelen van een psychiater en medicijnen voor Xolani en ik zou in ieder geval Xolani en misschien ook zijn broers graag naar een betere school sturen. T gaat allemaal lekker op zn Afrikaans, dus heel langzaam, maar ik blijf mn best doen!

Opening toy library en picture time!

Sat, 14 Mar 09 10:26:31 +0100

Gisteren was de opening van onze toy library, een project opgezet door de vrijwilligers van deze maand. Hier kunnen de kids 2 x per week speelgoed lenen zodat ze af en toe wat nieuws hebben om mee te spelen en ze hopelijk leren om verantwoordelijker met hun spullen om te gaan. Het was weer een lekkere Afrikaanse chaos en ik kon mn lol weer op met het schieten van een paar mooie plaatjes!

Ben woensdag met 1 van de kids naar het ziekenhuis geweest voor een 2e HIV test. Aan hoe het er hier in het ziekenhuis aan toe gaat kan ik nog steeds niet wennen. Uren wachten, van de ene plastic stoel naar de andere schuifelen, mensen die al die tijd gelaten zitten te wachten. Ik moest mn uiterste best doen om al die tijd een 6 jarig kind zoet te houden (we waren op de HIV afdeling, mn kleine maatje zag een folder staan en vroeg waar dat over ging. Toen ik uitlegde dat het over HIV ging schreeuwde hij keihard "dat heb ik toch niet he, dat is heeeeeel erg, dan ga je dood", heel fijn midden in een wachtkamer vol doodzieke mensen. Toen er behalve mij nog 1 blanke binnen kwam riep hij "kijk Wilma, daar is een volunteer!", zo grappig onze kids denken dat alle blanke mensen volunteers zijn!) Heel blij was ik dat we uiteindelijk aan de beurt waren en hij niet nog meer mensen kon beledigen en dat de uitslag van de test negatief was (goed nieuws dus!).

Toen ik Winnie donderdag uit het ziekenhuis ophaalde had ze er van 08:30 tot 19:00 gezeten en nog geen dokter gezien terwijl ze echt heel ziek was. Het ziekenhuis hield een "go slow" (soort staking), en degene die weten dat het gemiddelde Afrikaanse tempo niet enorm snel is kunnen zich voorstellen dat er dan helemaal niets meer gebeurd. "Jammer joh, kom maandag maar weer terug" is het enige wat ze te horen kreeg. Wat voel ik me op dat soort momenten toch weer bevoorrecht dat ik maar met mn verzekeringspasje hoef te wapperen en meteen keurig op tijd een afspraak heb bij een super de luxe ziekenhuis hier in de buurt. Hoe lang ik hier ook ben, die grote verschillen zullen nooit wennen.

Bolide ter ziele!

Fri, 13 Mar 09 16:38:16 +0100

Daar gaat ie dan, mijn brave bolide... Fijn al 2 keer weg gesleept deze week en er gaat steeds iets anders stuk. Kwam gisteren fijn langs de kant van de weg stil te staan nadat ik Winnie, een van de huismoeders bij het ziekenhuis had opgehaald in een niet zo'n beste buurt. Gelukkig had ik Deon bij me en kwam Byron snel to the rescue om ons op te halen dus het is allemaal goed afgelopen. Auto staat nu bij de garage, moet waarschijnlijk een nieuwe motor in dus wordt een duur grapje. Besef dan steeds wel weer hoe blij ik met mn autotje ben want wordt lichtelijk hysterisch bij de gedachte het hele weekend niet van het terrein af te kunnen :-)

Het nieuwe babytje is nog steeds bij ons, blijft hier waarschijnlijk een paar weken tot er een rechtzaak tegen de moeder is geweest vanwege abandonment. Verder een fijne week gehad maar een hoop elende om ons heen gehoord. Op nog geen 5 minuten hier vandaan een taxi chauffeur vermoord, gewoon voor de lol, rij op de snelweg langs het ene ongeluk na het andere en Deon rijd na het ophalen van Sandile van school langs een groep mannen die elkaar midden op de weg te lijf gaan. Een van de vrijwilligers van bobbi bear is op klaarlichte dag op het strand overvallen waar ik regelmatig in mn eentje heen ga. Iedereen die je hier spreekt heeft overvallen, hijacks, verkrachtingen etc. meegemaakt, mensen mishandeld en zelfs vermoord zien worden. Ook dat is helaas Zuid Afrika en daar sta ik te weinig bij stil. Ik ben voorzichtig en op mn hoede maar besef nooit helemaal hoe gevaarlijk het hier soms kan zijn. Extra voorzichtig zijn maar dus en verder af en toe maar hopen op een engeltje op mn schouder :-)

Nondumiso

Sun, 08 Mar 09 16:14:34 +0100

Sinds vorige week is mijn Zulu naam Nondumiso (betekend "joy") (jullie mogen me gewoon Wilma blijven noemen hoor :-) ). Voor het thema van vorige maand, cultuur, heb ik samen met Nkosi en Zola Zulu namen voor alle vrijwilligers en blanke staff bedacht. De kids moesten er hard over vergaderen en het woordenboek werd er zelfs bijgepakt maar uiteindelijk hadden we een lijst met mooie en toepasselijke namen voor iedereen.

Gisteren hebben we de Girls Empowerment workshops voor de eerste groep meiden afgerond. Het was echt een succes, we hebben veel lol gehad met elkaar en hopelijk hebben de meiden er ook wat van opgestoken. Ik blijf de komende weken nog wat lessen met ze doen om ze te helpen hun gestelde doel te bereiken. Ik heb als het goed is een Zulu sprekende dame gevonden die de workshop aan de tweede groep meiden wil gaan geven dus daar kunnen we binnenkort mee aan de slag.

Afgelopen donderdag en vrijdag 2 partner dagen van Be More gehad hier bij Mother of Peace. Zij hadden alle vrijwilligerscoordinatoren van de verschillende projecten hier uit de buurt en uit Port Elizabeth uitgenodigd. Ik vond het super leuk om alle verschillende mensen te spreken en meer te horen over de diverse projecten. Ook al iets meer gehoord over de plannen van Be More voor het komende jaar en wat meer info gekregen over het pilot project in juni, klonk erg goed! Heb verschillende mensen kunnen helpen en inspireren voor de manier waarop wij ons vrijwilligers programma runnen en ook voor THRASS.

Kreeg gisteren van een vrijwilliger bij een van de andere projecten een telefoontje over een 2 dagen oud babytje dat langs de kant van de weg was gevonden en waar een plekje voor gezocht werd. Mother of Peace neemt tot registratie eigenlijk geen nieuwe kinderen meer aan maar gelukkig hebben we het babytje toch voor het weekend hier naar toe kunnen halen. Ongelofelijk hoe een moeder zo'n kleintje zo in de steek kan laten, maar ik ben hier inmiddels lang genoeg om ook te begrijpen dat zo iemand soms echt geen andere keus heeft. Het ventje wordt hier in ieder geval een paar dagen goed verzorgd, hopelijk kunnen we er daarna een goede plek voor vinden.

Komende week weer veel te doen. Lesgeven, veel plannen met de vrijwilligers, woensdag met een van de kids mee naar het ziekenhuis, probeer nog even bij Xolani langs te gaan (ben nog steeds met welfare bezig om zijn behandeling in het ziekenhuis te vervolgen en hoop dat ik een betere school kan regelen voor hem en zijn broers). Mn auto heeft het weer eens begeven dus zodra deze gerepareerd is kan ik weer fijn op pad!

Back to Capetown!

Sun, 01 Mar 09 15:31:12 +0100

Even wat foto's van wederom een fantastisch weekend Kaapstad! Kon na ons geweldige eerste weekend alleen nog maar tegenvallen, maar nee hoor, t was weer helemaal super!

We zijn in onze zomerjurk en op onze teenslippers de tafelberg afgeklauterd (met nog dagen spierpijn als gevolg!!) We dachten een rustig wandelingetje te kunnen doen naar beneden, maar bleek een 2.5 uur durende tocht over stijle bergpaadjes. Onderweg werden we flink uitglachten door ervaren wandelaars met bergschoenen, stokken en andere hulpmiddelen :-)

Verder een township tour gemaakt door o.a. Kayalitscha township (de grootste en helaas ook gevaarlijkste township van Kaapstad), ontzettend indrukwekkend en een autootje gehuurd en naar Capepoint gescheurd, Brie's verjaardag gevierd, heerlijk gegeten en heel vaak en vooral tot heel laat op stap geweest. We hebben echt weer genoten, Kaapstad blijft fantastisch!

Bij Mother of Peace verder alles goed. Gisteren met 6 meiden naar durban geweest voor de Girls Empowerment workshop, ze kregen ook een poetry workshop van een ontzettend inspirerende dame, fantastisch hoe zij kon zingen en haar vertelde via gedichten! Net weer boodschappen gedaan met mn "zoon" en de hele family. Ze hebben weer een flink voedselpakket, geld voor electriciteit en wat nieuwe kleding binnen en kunnen hopelijk weer een maandje vooruit. Morgen komen weer 3 nieuwe vrijwilligers aan, 3 meiden van vorige maand blijven nog een maand dus dat is fijn. We zitten al weer een tijdje zonder internet dus vandaar af en toe radiostilte op mn weblog.

Zal snel weer een uitgebreider bericht schrijven!

Love, Wilma!

Ubomi Obotsha

Tue, 17 Feb 09 07:50:45 +0100

Lieve allemaal,

Ik heb weer een nieuwe uitdaging op de planning staan! Van 1 t/m 26 juni ga ik een pilot doen voor Be More bij Ubomi Obotsha, een project in Kwazakhele township bij Port Elizabeth. Samen met een andere vrijwilliger die al eerder bij Umthombo gewerkt heeft ga ik voor Be More kijken of dit project geschikt is voor vrijwilligers, en hopelijk kan ik hen met mijn opgedane ervaring helpen een goed en structureel vrijwilligersprogramma op te zetten.

Toen er na een spontaan mailtje van mijn kant een enthousiaste reactie terug kwam van Be More kreeg ik het even benauwd; het idée om een maand lang “mijn” kids en MoP te moeten missen zorgde voor het besef hoe moeilijk het wordt als ik ooit weer een keer naar huis ga. Toch lijkt het me een fantastische ervaring om mee te helpen dit project vanaf het begin mee te maken en op te starten. Vergeleken met het vrij rustige en gestructureerde MoP zal het flink aanpakken worden maar degene die mij een beetje kennen weten dat dat juist is waar ik zo van houd! Meteen ook een mooie kans om meer van Zuid Afrika te zien, ik ben hier nu tenslotte toch!

Moet hier nog wel het e.e.a. regelen maar gelukkig vind Byron het prima dat ik er 4 weken tussenuit ga dus dat gaat vast allemaal goed komen!

Wat meer info over het project:

De cirkel van armoede, die zoveel mensen in haar greep houdt, doorbreken. Dat is de missie van Ubomi Obutsha, dat haar werk doet in Kwazakhele township bij Port Elizabeth. Door mensen in de gemeenschap te stimuleren en handvatten te geven om zichzelf te ontwikkelen tot actief lid van de maatschappij. De organisatie doet dit door gezinnen en mensen in nood te identificeren, ze te ondersteunen in hun eerste stappen, en ze met trainingen, feeding schemes, begeleiding en zorg weer terug in de maatschappij te helpen.

Ubomi Obutsha heeft een speciale focus op de jongste leden van de maatschappij, kinderen. Veel programma's zijn gericht op deze groep. Niet alleen worden de mensen die voor Orphaned and Vulnerable Children (OVCs) zorgen geholpen, ook de kinderen zelf krijgen vanuit het centrum allerlei programma's aangeboden.

Zo is er een dagelijkse educare voor kinderen, een kleine bibliotheek, life skills programma's voor kinderen van 6 tot 12 en van 12 tot 19, een soepkeuken voor een dagelijkse gezonde maaltijd en worden er allerlei educatieve uitjes georganiseerd.

Een grote moestuin biedt mensen uit de gemeenschap de kans zelf aan het verbouwen van groenten te werken, in ruil voor een dagelijks voedselpakket. Bij mensen thuis wordt gekeken wat de behoeften zijn - schoolspullen, medische zorg, eten, zorg voor babies - waarna deze worden ingevuld.

In totaal zorgt het centrum voor 1800 mensen, van wie 92% kinderen. Kortom, een organisatie die veel doet, voor veel mensen, en hierin erg succesvol is.

Voor de maand juni zijn wij op zoek naar enkele pilot vrijwilligers: mensen die als eerste vrijwilligers aan de slag willen bij het centrum en voor ons en Ubomi willen kijken wat er nog moet gebeuren voor we definitief aan de slag kunnen.
Dit betekent een unieke kans om vanaf het begin betrokken te zijn bij het opzetten van een vrijwilligersprogramma. Veel uitdaging dus, en dagelijks nieuwe dingen om te doen. Een pilot vereist ook veel flexibiliteit en een flinke dosis doorzettingsvermogen. Wij zoeken vrijwilligers die hieraan voldoen!

"De manier om te doen is te zijn..."

Sun, 15 Feb 09 18:44:21 +0100

Ik zit nu na wederom een heerlijk weekend moe maar voldaan achter mn computer dit berichtje te tikken.

Gisterenochtend eerst management overleg gehad, daarna heerlijk met de kids een duik in het zwembad genomen. 's middags even in mn eentje naar het strand om uit te waaien. Alleen zijn zit er hier niet zo vaak in dus genoot echt even van het strand, de wind, de golven en mijn boek. 's avonds hadden we een valentine party, georganiseerd door vrienden van Mother of Peace om geld in te zamelen voor ons. T was een interessant feestje (denk jaren 80 zwijmel muziek, een stel indiers die in een kring dansen en dan om de beurt iemand naar voren duwen om in het midden te dansen en de rest begint dan keihard te gillen!) maar na een paar wijntjes werd het toch nog heel lollig en hebben we lekker staan swingen. Justin had de avond van zijn leven, onze ierse vrienden sloegen met zn 4-en 2 flessen rum achterover en zelfs Linda en Gavin gingen nog even met de voetjes van de vloer. Uiteindelijk is er geloof ik ruim 1000 euro opgehaald voor MoP, dat is mooi!

Vanochtend 3 meiden mee naar het strand genomen en even bij Xolani geweest. De zee was wild en binnen de kortste keren lagen de dames met kleren en al onderuit in het water (zie foto's!). Vanmiddag was het tijd voor de eerste paardrijles, ze hadden er zin in maar bij het zien van de paarden (en een golden retriever pup, die vonden ze veruit het engst!) sprongen er een paar bijna op mn nek van angst. Na een beetje aanmoediging gingen ze gelukkig driftig aan de slag met borstelen, hoeven uitkrabben etc. en konden ze daarna om de beurt een ritje maken. Ik kwam af en toe niet meer bij door de doodsangst op die koppies, maar uiteindelijk vonden ze het allemaal fantastisch en er zat wat natuurtalent tussen! Op het eind zelf ook nog even snel op een paard gesprongen en wat hindernisjes genomen. De kids stonden met open mond te kijken, ze vonden me vast een soort Ankie van Grunsven :-) Onze kids zijn helemaal geen dieren gewend, en als ze al beesten tegenkomen op het terrein van MoP zijn ze er als de dood voor of willen ze ze meteen dood maken dus het is hartstikke goed voor ze om eens op deze manier met dieren om te gaan! Ashleigh deed het super leuk, leerde de kids een hoop over de paarden en had super veel geduld. Volgende week brengen we groep 2 en binnenkort neemt ze haar pony mee naar MoP zodat de daycare kids ook een rondje kunnen rijden.

Steeds vaker overvalt me hier het gevoel dat puur het hier zijn, het samen leven met de kids, het lachen en huilen met ze, vrienden met ze zijn en het voor ze zorgen precies is wat ik nodig heb en waar ik gelukkig van wordt. Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik dit (dankzij een fantastische familie en achterban) zo op mijn manier kan doen.

Girls Empowerment Workshops + paardrijles

Fri, 13 Feb 09 08:32:44 +0100

Met 6 van onze tienermeiden zijn we afgelopen woensdag gestart met een serie van 5 girls empowerment workshops. Tijdens deze workshops gaan we het met de meiden hebben over zelfvertrouwen, je eigen kracht, dromen, hoe zeg je NEE, invloed van de media etc.

De eerste sessie was bij Mother of Peace en ging erg goed! De meiden deden goed mee en hadden er plezier in. We proberen de volgende sessies in het BAT centre (cultureel centrum) in Durban te doen, een super inspirerende omgeving en meteen een uitje voor de meiden.

Voor een 2e groep meiden hebben we een workshopleider gevonden die Zulu spreekt zodat ook de wat jongere meiden, en meiden die niet zo goed Engels spreken kunnen deelnemen.

Verder gaan we a.s. zondag met een groepje kids paardrijden! Ashleigh, een local volunteer die mij op dinsdagen helpt met THRASS geeft ook paardrijles en heeft aangeboden om onze kids een aantal lessen te geven. Mijn vraag wie het leuk zou vinden om paardrijles te krijgen werd met luid gejuich beantwoord en ze wilden allemaal wel! Moet dus nog even een plan maken hoe ik zoveel mogelijk kids kan meenemen, maar komt wel goed! Heb zelf gisteren met Ashleigh al even een ritje gemaakt, heerlijk!

Sawubona

Tue, 10 Feb 09 11:21:34 +0100

Sawubona!

Even een korte update van mijn Afrikaanse leventje!

Vorige week maandag de hele dag op het vliegveld gezeten om voor Tamara alle Be More vrijwilligers op te halen. Een leuke dag, leuk om alle andere projectmanagers eens te spreken en de verschillende vrijwilligers te zien. Was blij toen iedereen aan het eind van de dag, compleet met bagage bij het juiste project was!

We hebben weer een leuke groep vrijwilligers deze maand, 2 van hen blijven 2 maanden en eentje 3 maanden dus dat is erg fijn! We gaan weer lekker aan de slag, ze gaan ook weer mee naar school en we hebben ideeen genoeg.

Vandaag is Xolani jarig, afgelopen zondag heb ik hem en 4 van onze boys mee genomen naar de bioscoop en daarna naar het strand. Ze gedroegen zich keurig en vermaakten zich prima! T was echt een topdag, geeft mij ook weer veel energie, ik was trots op mijn mannen! Bij iedere kassa vroegen de mensen "are they all yours? They look like trouble". Had op het laatst geen zin meer om uit te leggen hoe het zat dus zij dan maar gewoon "jahoor, ze zijn allemaal van mij en t zijn engeltjes" :-) Probeer de laatste tijd steeds vaker 2 of 3 kids mee op stap te nemen, lekker even zwemmen in zee, boodschappen doen etc, gewoon even weg bij MoP. Alle kids zijn opeens verdacht aardig voor me en hopen natuurlijk dat zij de volgende zijn die aan de beurt zijn :-)

Morgen beginnen we met girlsempowerment workshops voor 7 van onze tienermeiden. Marlijn, een nederlandse die ik in Durban heb leren kennen doet deze workshops, gericht op zelfvertrouwen, eigen identiteit, je eigen kracht kennen etc. De meiden hebben het nodig, ze halen nog steeds een hoop rottigheid uit en moeten leren aan zichzelf te werken. Ze doen 5 sessies, allemaal gekoppeld aan een creatieve activiteit, wordt volgens mij hartstikke leuk!

Gisteren voor het eerst de 4 kids opgehaald van Tecoma. Ze hebben het meteen al goed naar hun zin en volgens de juf deden ze het hartstikke goed!

Brie is 22 feb jarig en dat vieren we wederom in Kaapstad!! Heb net een ticket geboekt voor de 19e dus we gaan fijn terug! Heb er nu al helemaal zin in.

Iedereen weer super bedankt voor alle lieve berichtjes, kaartjes, pakketjes, donaties etc. Super fijn om te weten dat jullie zelfs na een half jaar nog zo fijn met me meeleven!

Dikke kus!

Wilma

Tecoma pre-primary

Sat, 07 Feb 09 09:19:50 +0100

Na een hoop geregel en gedoe is het a.s. maandag dan zover! Onze eerste 4 toppers beginnen dan bij Tecoma. Gisteren zijn we met de kids en huismoeders gaan kijken zodat ze hun juf vast konden ontmoeten en een beetje konden wennen. De kids stonden eerst nog wat onwennig om zich heen te kijken en kleine Mpume klampte zich angstvallig vast aan mijn rok, maar ze waren al snel lekker aan het spelen dus volgens mij komt dat maandag helemaal goed!

De kids hebben alle ruimte, er is een grote tuin waar ze heerlijk kunnen spelen, er zijn fietsen, konijntjes, water tafels, zandtafels, muziek lessen, ze kunnen schilderen, doen THRASS en krijgen zelfs zwemles! De huismoeders waren door het dolle en sommige kids zelfs jaloers dat ze zelf niet naar zo'n goede school kunnen.

Dankzij veel gulle giften van oud vrijwilligers, familie en vrienden heb ik het schoolgeld voor deze 4 voor het eerste jaar bij elkaar! Blijf vooral zo door gaan zodat we ook voor de komende jaren een spaarpotje voor het schoolgeld kunnen gaan opbouwen!

"Mijn" afrikaanse familie

Sun, 01 Feb 09 10:43:23 +0100

Het thema van afgelopen maand was "relationships". Nadat het me een paar dagen had gekost om de kids uit te leggen dat dat weinig met het eten van "chips" te maken heeft gingen ze enthousiast aan de slag met een knutselwerk. Voor ons kunstwerk hadden we wat foto's nodig van de relationships in St Bridget, het huis van "mijn" kids, zie hier het resultaat (o.a. sisters, yourself, teacher-student, volunteer, housemother, family, "lover" etc).

Buhle, Ntombizonke en mine doen ontzettend hun best met schrijven en willen dan ook iedere avond oefenen. Het ijs wat ik ze op vrijag beloofd had heeft daar uiteraard helemaal niets mee te maken ;-) Ze doen goed hun best en gaan hard vooruit. Kan er soms zo enorm blij van worden dat ik de kids gewoon echt iets goed leer!

Gisteren ook voor het eerst boodschappen gedaan met Xolani's familie. Ging super goed, we hebben enorme zakken rijst, meel, bonen etc. ingeladen en ze keek me steeds eerst heel lief vragend aan voordat ze de spullen in de kar mikte. Ze koos echt het goedkoopste en alleen wat ze echt nodig hadden. Kleine nkule had er minder moeite mee en rende gillend de winkel rond "mag ik grapies (druiven), mag ik juice, mag ik ships, mag ik snoep, mag ik een mobiele telefoon..." eh nee dus! Bij de kassa koste het me alles bij elkaar nog geen 50 euro en hopelijk kunnen ze hier in ieder geval een paar dagen mee vooruit. Daarna de hele familie met hun hele hebben en houden in een taxi gezet, xolani was inmiddels alweer verdwenen, die vond het maar ""boring" nu hij me met zn broers en zus moet delen. Birnini (xolani's zus) bedankte me wel 100 keer en belde heel lief toen ze weer thuis was; "if something is not right then I will call you". Zo horen we het maar graag!

Afscheidsfeestje Roos

Sun, 01 Feb 09 10:28:22 +0100

Afgelopen vrijdag het afscheidsfeestje van Roos gehad. Na 2 maanden Umthombo ging zij zaterdag helaas al weer richting het koude NL. Haar afscheid in Durban was op en top Afrikaans. N verlaten parkeerplaats aan het strand, braai aan, savanna's erbij, keiharde Zulu house van DJ Sia en swingen maar! En dansen dat ze kunnen! Voelen wij Nederlanders ons maar een paar stijve harken bij, maar ook wij hebben ons van ons beste kant laten zien. (We hebben zelf nog wat Zweli-moves toegepast, met bewijs op film!!)

Gedurende de avond kwamen er steeds meer auto's bij staan waar dan rustig 8 mensen, een barbeque, drankvoorraad etc. uit kwam rollen om gezellig met ons mee te feesten. Toen wij om n uur of 1 als enorme party poopers als eerste afhaakten (we moesten tenslotte Durban nog door en de brug bij MoP nog over) en luid toeterend de parkeerplaats afscheurden werden we door iedereen uitgezwaaid en nageroepen. Ze vonden het blijkbaar wel gezellig zo'n stel mlungu's aan de zwier! 2 straatjongens die voorzichtig om n hoekje kwamen kijken hadden een goede avond, ze kregen allebei een enorm bord vol vlees mee. Het blijft toch een toestand om die kids zo te zien, wat een ellende. Zou me daar in de toekomst ook wel wat meer voor willen inzetten. Misschien heeft Umthombo straks nog een baantje voor me :-)

Alle Umthomo staff was door t dolle over de komst van Roos naar Afrika en ze zullen haar zeker niet snel vergeten!

Fantastisch kaapstad!

Thu, 29 Jan 09 13:30:10 +0100

Even wat foto's van een heerlijk weekend in kaapstad vorige week. Wat een fantastische stad, bruisend, schoon, veilig, heerlijk eten en veel te doen! Het was een verademing om als dames alleen veilig en rustig over straat te kunnen en de stad onveilig te maken. 3 dagen was te kort, we gaan zeker terug! Onze batterij was in ieder geval weer helemaal opgeladen, zelfs een fijne voedselvergiftiging kon de napret niet drukken.

De tafelberg, kaap de goede hoop, cape point, Robben Island en Mandela's cel, het maakte allemaal even veel indruk. Brie heeft een mooi verslag geschreven over onze trip, lees haar weblog voor alle details! brigitplaggenborg.helptmee.nl.

Nieuwsbrief januari

Thu, 29 Jan 09 12:18:26 +0100

Nieuwsbrief januari

Beter onderwijs voor onze kids!

Mon, 26 Jan 09 11:16:33 +0100

Vorige week donderdag ben ik met Gavin bij Tecoma pre-school gaan kijken, een echt goede kleuterschool hier in de buurt. Zij hebben een grade R en zijn de "feeder school" voor Warner Beach primary, een goede basis school hier in de buurt.

Aangezien men zegt dat het hier in de buurt makkelijk is om een baan te vinden dan een plek op een goede school voor je kind is onze enige optie om de kids in Grade R te laten beginnen zodat ze het jaar daarna kunnen doorstromen naar Grade 1. De school was fantastisch, heerlijk goed georganiseerd en gestructureerd, licht, schoon, mix van blanke en donkere kids, lieve juffen en aardige principal. Er wordt alleen Engels gesproken en de kids krijgen hier een goede basis voor hun verdere scholing.

Gelukkig was ook Gavin enthousiast en na nog een goed gesprek met hem (wilde er zeker van zijn dat zij zelf achter het besluit staan om de kids die naar Grade R gaan van nu af aan naar een goede school te sturen, en ik niet mijn mening en ideeen aan hem opdrong) hebben we besloten 4 van onze kids (Akhona, Anele, Mpume en Pamela) vanaf dit jaar naar Tecoma te sturen! Voelde echt als een enorme doorbraak, ik ben er zo sterk van overtuigd dat goed onderwijs de enige manier is voor onze kids om nog wat van hun leven te kunnen maken. We proberen nu alle benodigde papieren bij elkaar te krijgen (geboorte certificaten etc.) om de inschrijving van de kids rond te krijgen. Met de school hebben we de situatie van onze kids besproken (sommigen zijn ziek, hebben hiv, moeite met hun spraak of spreken geen woord Engels) maar gelukkig is dit voor school geen probleem.

Voor mij begint nu een grote klus voor het werven van fondsen om de scholing voor deze kids te kunnen betalen. Kosten per kind op de rural school waar ze nu naar toe gaan zijn ongeveer 10 euro per jaar, Tecoma kost 650 euro per kind per jaar. Myriam, een van onze huidige vrijwilligers betaald de kosten voor een van de kids dit jaar, ik heb toegezegd om met mijn sponsor- en spaargeld de kosten voor de 3 anderen dit jaar op me te nemen. Gelukkig heb ik super veel lieve familie leden en vrienden die regelmatig een "fooitje" overmaken op mijn rekening, dit geld kan ik hier dus heel goed voor gebruiken.

Natuurlijk is ieder tientje meegenomen om het schoolgeld voor dit jaar en de komende jaren bij elkaar te krijgen. Mocht iemand mij willen helpen door een bijdrage te leveren voor onze kids kan dat via rekening nummer: 61.26.11.841, t.n.v. GW van Wijngaarden, Amsterdam of via Stichting Be More, 12.17.74.228, Nijmegen o.v.v. "schoolgeld Mother of Peace".

Verder ga ik hier lokaal een programma opzetten om bedrijven en mensen uit de buurt te betrekken bij ons project, om zo ook in de toekomst het schoolgeld voor deze kids te kunnen blijven betalen, zelfs als ze op een gegeven moment terug naar de community gaan.

Ik houd jullie op de hoogte!!!

Update Xolani

Sat, 24 Jan 09 16:27:52 +0100

Vorige week een gesprek gehad bij welfare met Xolani, zijn zus en zijn 2 broers (sfiso en nonkululeko). De 3 jongens zijn onder toezicht van hun zus geplaatst (zelf ook pas 21), zus heeft geen baan, is pas neergeschoten door vriendlief en ze wonen met nog flink wat dronken en criminele familie leden samen in een huisje. Niet echt een ideale thuis situatie zeg ik zo.

De social workers van welfare hebben me echt goed geholpen tijdens het gesprek. Ze hielden eerst een betoog van een minuut of 20 over hoe fantastisch het is dat ik de familie probeer te helpen en dat ze dat nog nooit eerder hadden meegemaakt. "you have found yourself an angel" zeiden ze tegen mn kids. Ik heb mijn zorgen en ideeen kunnen uitspreken, ze vertaalden voor mij in Zulu voor xolani's zus. We hebben nu afgesproken dat ik 1x in de maand met zus afspreek om n voedselpakket voor de hele maand te kopen. Al het eten wat ik ze geef is binnen no-time op omdat iedereen daar gewoon het huis binnen loopt en alles pakt maar goed, dan hebben ze in ieder geval een paar dagen eten. We proberen xolani's therapy voort te zetten en ook zijn kleine broertje therapy te geven. We proberen dit eerst te regelen bij een government ziekenhuis hier vlakbij zodat het mij minder kost en zus het op een gegeven moment zelf kan overnemen, als dit niet lukt neem ik xolani weer mee naar het ziekenhuis in Durban.

Verder hebben we afgesproken dat ik alle schoolspullen voor de boys betaal en dat ik zus probeer te helpen met het zoeken van een baan. Zus zou voor alle 3 de jongens sinds vorig jaar een grant (soort kinderbijslag) moeten krijgen maar heeft dit nog steeds niet gehad. Zodra dit geld binnen komt (kan rustig nog een paar jaar duren) krijgt ze voor Afrikaanse begrippen een enorme smak met geld, samen met welfare ga ik dan overleggen waar het geld aan besteed kan worden, en proberen we op een veiligere plek een huisje voor ze te bouwen.

Het lastigste was om Xolani proberen uit te leggen dat zijn zus verantwoordelijk voor hem is en dat hij niet iedere 5 minuten mij kan opbellen als er iets aan de hand is of mij steeds om geld kan vragen als hij iets nodig heeft. Hoop dat dit langzaam aan een beetje slijt en dat hij leert om afstand te nemen. Vooralsnog zie en spreek ik hem nog regelmatig, hebben we gezellige "echtelijke-ruzies" over de telefoon (meneer checkt op zaterdag avond na het uitgaan of ik wel op tijd thuis ben etc.) en probeer ik hem zo goed en zo kwaad als het gaat wat manieren bij te brengen. Het kost een hoop tijd, geld en energie maar als ik in Toti op m zit te wachten en dan opeens die flaporen van m weer om de hoek zie komen maakt dat gevoel alles weer goed.

Vorige week met ze naar de PEP geweest om schoenen, broeken, shirts, sokken etc. te kopen voor school. Ze waren enorm enthousiast en nkule vond al die aandacht wel gezellig en liet mn hand niet meer los (xolani had hier natuurlijk weer een vette "jalouse" door, t blijft een moeilijk type!)

Heb net 4 van onze boys meegenomen om bij mn zoon op bezoek te gaan. Ze hebben heerlijk in zee gezwommen, pizza gegeten en spelletjes gespeeld bij funland, was een lekker dagje!

In de krant!

Fri, 23 Jan 09 15:34:06 +0100

Leuk stukje in de krant over mijn (vrijwilligers) werk bij MoP. Meteen een mooie kans om een oproepje te doen aan lokale vrijwilligers om ons te ondersteunen in het naschoolse programma! De eerste donaties aan de hand van dit artikel zijn al binnen!

Back to school

Wed, 21 Jan 09 09:39:50 +0100

Vandaag is voor onze kids de eerste dag van het nieuwe schooljaar. Even een paar foto's van onze toppers!

Back on track!

Wed, 14 Jan 09 17:04:56 +0100

Na een paar heftige weken en n boel ellende heb ik er weer helemaal zin in en ben ik "back on track". Heb weer volop energie en er beginnen weer wat leuke plannen van de grond te komen.

Zo zijn we bezig met een programma voor de tieners om ze klaar te stomen voor het "echte leven" buiten Mother of Peace. We willen mentors zoeken voor de kids vanaf 15 jaar die hen begeleiden, workshops en praatjes organiseren van mensen die uit een zelfde soort situatie komen als onze kids en nu succesvol zijn en een goed leven hebben (goede voorbeelden!), voorlichting over beroepskeuze, sessies met de vrijwilligers over veiligheid, hygiene, budget, koken etc. etc. Op de lange termijn zou een soort "half-way home" een oplossing kunnen zijn waarbij de tieners met elkaar in 1 huisje op Mother of Peace wonen en langzaam aan steeds meer verantwoordelijkheid krijgen voor het huishouden, boodschappen doen, eigen vervoer etc. We kunnen ze helpen met mooie dingen maken die ze hier in een klein winkeltje aan vrijwilligers of gasten kunnen verkopen, identiteitsbewijzen, bankrekeningen etc. voor ze aanvragen en hen leren hoe ze dit later zelf aanpakken. Het zijn puur nog wat eerste ideeen maar ik weet zeker dat we een aantal ideeen al snel kunnen implementeren.

Ook ben ik aan het kijken of we onze kinderen die dit jaar naar Grade R zouden moeten (soort kleuterschool, voordat ze naar groep 1 gaan) naar een goede, private school kunnen. Het onderwijs dat onze kinderen op de community school krijgen is echt niet voldoende om hen een goede toekomst te kunnen bieden. Goed onderwijs is duur, scholen zitten vol en onze kids komen niet uit de meest ideale situatie maar het leek me het proberen waard. Ik zit sinds kort in de management commity van MoP dus kon meteen een balletje opgooien. Als ik een school kan vinden die plaats heeft, kan onderhandelen over de school fee's en fondsen kan werven voor 13!! jaar basis en voortgezet onderwijs voor deze kids (zodat ze zelfs als ze in de tussentijd terug in de community worden geplaats toch hun school kunnen afmaken) kunnen 4 van onze kids dit jaar nog naar een echt goede school. Een enorm ambitieus plan, schoolfee's liggen rond de €500,- per kind per jaar, maar het zou fantastisch zijn als dit zou lukken. Misschien moeten we naast het sponsor a child programma ook maar een "sponsor an education" programma implementeren! Mocht er iemand tips hebben om een enorme bak geld bij elkaar te krijgen dan hoor ik dat graag :-)

Voor de kids die al naar de community school gaan is het helaas bijna onmogelijk om over te stappen naar beter onderwijs. Voor hen proberen we nu met THRASS, extra homework lessen en bijles van lokale teachers alle zijlen bij te zetten om ze zo goed mogelijk verder te helpen. Naast thrass gaan de kids nu elke dag ook een half uur naar de homework room om daar met de vrijwilligers te lezen, schrijven, huiswerk maken, leren klokkijken etc. Ik heb gisteren een interview met de lokale krant gehad over mijn (vrijwilligers) werk bij Mother of Peace, en heb meteen maar even een oproepje gedaan voor vrijwilligers met een leraren achtergrond hier uit de buurt. Hopen dat daar nog wat van binnenkomt.

Nadat een aantal weken geleden was ingebroken en de computer van de vrijwilligers was gestolen is er afgelopen weekend in onze nieuwe kantoren ingebroken. Gat in het hek geknipt, hek opengebroken en op het dooie gemak van binnenuit alle ramen opengemaakt en onze nieuwe computers (net gekocht van vrijwilligers sponsorgeld) , radio's etc. gestolen. Politie bellen heeft hier weinig zin, ze nemen gewoon de telefoon niet op. Samen met Byron dan maar naar het politie bureau gegaan om aangifte te doen, fijn lang wachten, een stapel papieren invullen en vervolgens hoor je er nooit meer wat van. Security heeft niets gehoord en alarm is niet afgegaan. We hebben precies 2 weken kunnen genieten van ons eigen fijne kantoor met een eigen computer en internet! Ze wisten dus blijkbaar precies waar ze moesten zijn. We proberen nu meer alarmen, hekken, beveiliging etc. te krijgen, tot die tijd delen we weer gezellig met zn 5-en 1 computer, enorm efficient! Helaas hadden we ook niet van alle documenten back-ups dus het zorgt ook weer voor een hoop extra werk.

Morgenochtend heb ik een gesprek met welfare en Xolani's zus om te kijken of we zijn behandeling in het ziekenhuis in Durban kunnen voortzetten en hoe ik hen (financieel) kan ondersteunen. Zuslief houd wel van een borrel dus zomaar geld geven heeft geen zin. Ze heeft geen baan en krijgt geen uitkering dus er is vaak geen eten voor de jongens. Ik hoop dat ik hen bijvoorbeeld kan helpen met voedselpakketten, het regelen van een grand voor de jongens, schoolspullen etc. Xolani's mobiel is gerepareerd dus hij belt weer gezellig iedere avond even voor hij gaat slapen. Ook zn broertjes komen dan regelmatig even aan de lijn en kletsen gezellig mee. Als het goed is zie ik morgen ook de foster family van Awe, een van onze kids die hier een tijdje geleden is weg gegaan. Kan ik meteen even kijken hoe het met haar gaat en haar nog haar kerstkado's en memory book geven. Ik vind echt dat er vanuit Mother of Peace meer aan after-care gedaan moet worden voor de kinderen die terug geplaatst worden, aangezien niemand zich hier erg druk om maakt doe ik het zelf maar.

Morgenavond vlieg ik met Brie en Roos naar Kaapstad om daar voor een weekend de stad onveilig te maken! Heb er super veel zin in, heerlijk even er tussenuit en bijkletsen met Roos. Jullie horen snel hoe het geweest is!

Ik krijg de laatste dagen nog stapels kerstkaarten en pakketjes binnen, super lief en bedankt daarvoor allemaal!

With love

Wilma

Sponsor a Child Programma

Fri, 09 Jan 09 11:32:54 +0100

Mother of Peace - Sponsor a Child programma

Mother of Peace draait met name op kleine donaties van mensen die de kinderen die hier wonen blijven steunen. Op dit moment wonen er 51 kinderen bij Mother of Peace. Al deze kinderen hebben een dak boven hun hoofd nodig, eten, kleding, medische zorg en geld om naar school te kunnen. Veel van de kinderen bij Mother of Peace zijn HIV positief of hebben AIDS.

Sponsors kunnen ons helpen door een van de kinderen bij Mother of Peace te sponsoren. Het sponsoren van een kind houd in dat een sponsor een vast bedrag per maand betaald waar een groot deel van de eerste levensbehoeften (eten, kleding, medische zorg, electriciteit, water en het salaries van de huismoeder) van betaald worden. Als het kind speciale zorg nodig heeft, zoals medicatie of therapie dan wordt dit ook van de sponsorbijdrage betaald. Op deze manier krijgt een kind vaak de extra hulp en aandacht die het nodig heeft.

Sponsors krijgen iedere maand een update over hoe het met het kind gaat. Ook worden kopieen van de schoolrapporten en medische rapporten toegestuurd en iedere 6 maanden krijgen de sponsors up to date foto’s van de kinderen.

De kosten voor zorg voor de kinderen bij Mother of Peace varieren erg per kind en de omstandigheden. De gemiddelde kosten zijn begroot op 750 Rand per kind per maand. Voor ongeveer €60,- per maand sponsor je dus het grootste deel van de kosten voor het kind. Dit betekend natuurlijk niet dat een sponsor die zich dit bedrag niet kan veroorloven niet kan helpen. Mother of Peace is dankbaar voor iedere donatie, hoe klein ook!

Sponsors kunnen hun bijdrage per maand, kwartaal of jaar doen, of een eemalige bijdrage leveren. Op dit moment worden 14 kinderen op het project gesponsord via het Sponsor a Child Program. Sponsors kunnen voor een specifiek kind kiezen dat ze willen sponsoren of aangeven dat ze bijvoorbeeld een jongen of een meisje willen, in een bepaalde leeftijd of met speciale behoeften. Als het een sponsor niet uitmaakt welk kind ze sponsoren, kiest Mother of Peace het kind dat op dat moment de financiele ondersteuning het meest nodig heeft.

De kinderen die gesponsord worden weten dit ook, en merken dus dat er behalve bij Mother of Peace ook elders mensen zijn die om ze geven en voor ze willen zorgen.

Neem voor meer informatie over het Sponsor a Child programma van Mother of Peace contact op met wilmavanw@hotmail.com of info@be-more.nl.

Partly cloudy with chance of showers...

Wed, 07 Jan 09 17:18:57 +0100

...is hier ongeveer elke dag het weerbericht. Vanuit NL krijg ik het ene na het andere mailtje/smsje/belletje dat het zooooo koud is en iedereen zooooo jaloers is dat ik fijn in Afrika zit. Zit nu zwetend achter mn computertje en 's avonds regent en onweert het vaak als een gek. Mother of Peace = rural area= geen verharde wegen en dus zijn flinke modderpoelen en overstromingen vaak het gevaar. Zorgt dan wel weer voor leuke foto's!

Heb zoonlief de afgelopen dagen weer een paar keer gezien, het gaat wel goed met m. Morgen gaan we met alle kinderen, huismoeders, staff en vrijwilligers een dagje naar het strand. Lunchpakketten, zonnebrillen, zwempakjes en factor 50 (voor ons mlungu's dan he!) mee en genieten maar! Het surfen schiet er een beetje bij in de laatste tijd, de zee is bruin (betekend grotere kans op haaien!) en de golven zijn niet zo fijn dus heb een goed excuus om mijn surf-frustraties even te laten varen. Ben wel fanatiek aan het zwemmen geslagen tijdens het zwemles geven aan de kids dus blijf zo ook aardig "in shape".

MJ, een van de eerste vrijwilligers bij Mother of Peace, die na 1,5 jaar terug is bij Mother of Peace schrijft mooie woorden op haar weblog over de veranderingen van de laatste tijd:

It is good to be back! It is very nice to see all the kids again and it feels like I haven't been gone for 1,5 years. Besides the fact that the children have grown older, some of them went back to their families and some new ones arrived and Mother of Peace has had some very good changes.

I am very impressed by the homeworkroom, computerroom, theatre, English classes, new houses, new church and offices. It is all very professional. However these things are all material things. And despite the fact that these are all in place, some of the same problems and challenges still influence the behavior of the kids. Of course these tangible things need to be in order to help the kids, but it feels like now is the time to start focusing on the causes of the challenges instead of healing the effects.

Thank god MOP has some incredible people working here. I am very impressed by two of them: Wilma and Brie. Both were volunteers last year, who after returning in Holland, couldn't quite let go of Africa. So they decided to go back for 1 year! The best thing to happen both for the kids and volunteers is to have a person there for a longer period!

It is their enthusiasm, understanding and love that makes me feel like MOP will survive! It will not only be a safe heaven for abandoned and abused children, but also a place in the community for people to get educated and get work. And it needs people like Wilma an Brie that devote a year of their life to make sure there is a continuation of projects that start up and volunteers that come. Wilma and Brie, keep up the amazing work!

Volunteer newsletter December

Wed, 07 Jan 09 16:46:57 +0100

Volunteer newsletter December

Mooie plaatjes

Fri, 02 Jan 09 12:28:22 +0100

Met kerst en oud&nieuw achter de rug is hier alles weer "back to normal". A.s. maandag komt weer een groep nieuwe vrijwilligers aan en iedereen gaat weer aan het werk. Heb Xolani en vooral thuis erg gemist de laatste paar dagen en ben niet helemaal in mn hum dus even geen uitgebreid verslag maar wel een paar plaatjes van de afgelopen dagen!

Foto 1: Met zn 11-en opgepropt in een taxi formaat gewone auto
Foto 2: de befaamde brug, ziet er in het zonnetje gezellig uit maar zorgt s avonds in het donker nogal eens voor hartkloppingen
Foto 3: Yoga les
Foto 4: Voor het aanzetten van de beamer is ook al enige lenigheid vereist
Foto 5: Heerlijk wedstrijdje netbal gespeeld met aan paar uber fanatieke huismoeders.
Foto 6: Lekker rondhangen met de kids op de playground komt er vaak niet meer zo van. Extra genieten dus als er wel even tijd voor is
Foto 7: Anke; deze is voor jou
Foto 8: Foto gemaakt door Sthembile, ik zeg natuurtalentje!
Foto 9 & 10 &11 : lekker gek doen
Foto 12: Oud & nieuw bij Tamara thuis
Foto 13: Wilma en MJ

African X-mass

Tue, 30 Dec 08 08:43:58 +0100

Sawubona lieve weblog lezers,

Hoop dat jullie allemaal een hele gezellig kerst hebben gehad. Hier was kerst heerlijk relaxed en rustig met lekker weer, wat wil je nog meer!

Avonden lang hebben we met zweet op ons rug tassen vol kerstkado's ingepakt voor onze kids. Hoe meer kado's er in de zakken kwamen, hoe meer wij de neiging kregen om mijn kofferbak vol spullen te laden en deze lekker in de community te gaan uitdelen. Mother of Peace kreeg echt ladingen kado's gedoneerd en we hebben de hele week niet hoeven koken door alle lunches, ontbijten, snoep, chips etc. dat voor de kids werd gebracht. Gelukkig waren er op kerstdag alleen maar blije kindergezichtjes en wisten ze de kado's nog wel te waarderen. Dat de helft van de nieuwe barbies een half uur later alweer kapot ergens in het gras ligt vergeten we dan voor het gemak maar even. We hebben ook de caregivers, tuinmannen, security mensen en kinderen van huismoeders heel blij gemaakt met voedselpakketten en kado's.

We hebben een uitgebreide kerkdienst gehad in de nieuwe chapel, zijn uit eten geweest bij zanzibar met alle vrijwilligers, hebben op 2e kerstdag een speurtocht door de sugar cane fields georganiseerd (leuk!!!) en hebben 's avonds met alle vrijwilligers gegourmet (gezellig!!). Iedereen was extra lief voor me, ze vroegen steeds of ik mn familie nu niet extra miste maar zelfs met kerst was ik echt blij dat ik hier ben en helemaal op mn plek.

Zaterdag was het helaas tijd om afscheid te nemen van mn surf/skydive/lach/huil/klets maatje Anke. Ze had als afscheidskado voor mij een super lief filmpje gemaakt om me te bedanken voor alles wat ik hier voor haar en de kids doe. Ze had alle lieve mensen om mij heen hier gefilmd; de kids die THRASS doen, zwemles, Byron, Tamara, Brie, Winnie, de vrijwilligers en zelfs Xolani ergens op straat die na heel hard "Boring" roepen op het eind zegt "Wilma I miss you soooooo much!". Door alle lieve woorden liet ik wel wat traantjes maar de vrijwilligers stonden al klaar met wijn en tissues, top meiden!!!

Zaterdagavond kwam Roos gezellig logeren en hebben we heerlijk sushi gegeten (tja al weer een paar dagen geen stroom, goed excuus om maar weer eens uit eten te gaan!) Mj, een van de eerste vrijwilligers van Mother of Peace is nu voor 2 weken terug, met haar klikt het heel goed dus we hebben het gezellig. Oud en nieuw vieren we met alle vrijwilligers van de verschillende projecten bij Tamara thuis en in de tussentijd vermaak ik me wel met de kids.

Ondanks de tegenslagen van de laatste paar weken voel ik me weer ok en heb ik er weer zin in. We zijn begonnen met Yoga lessen voor de kids en huismoeders en liggen nu iedere ochtend om 6 uur met onze benen in ons nek. De huismoeders komen gewapend met tijgerprint leggings en zuchten en steunen bij iedere beweging dus we hebben een hoop lol!

Heb er nu een nieuwe fan bij. Kleine Sanele (2 jaar) spreekt mij naam uit als "OEWAAAA" en roept dit nu steeds als hij mij ziet (ook in een doodstille chapel tijdens de kerkdienst, fijn!!)

Bij deze wil ik jullie allemaal alvast een heel fijn nieuwjaar wensen!!!!

Love you all!!!

Wilma

P.s. Anke, ik mis je meid! De kids vragen steeds waar je bent en Nolwazi heeft al een brief voor je klaar liggen. Ik bel je snel even! x

Fashion show!

Mon, 22 Dec 08 13:08:56 +0100

Afgelopen donderdag is het dan eindelijk gelukt om alle kids mee te nemen naar High School Musical 3. Ze waren al dagen zenuwachtig en er werden zelfs liefdesbrieven aan een van de hoofdpersonen geschreven. De kids (en wij ook!) hebben genoten van de film en ik vrees dat we alle liedjes uit de film nog heel lang zullen horen.

Van een enorm gulle gever hebben al onze kids een Pavillion gift voucher t.w.v. 300 rand gekregen om zelf iets leuks uit te zoeken voor kerst. Na een viertal hysterische shopsessies (denk kleine kids die gillend rondrennen in een druk winkelcentrum, alle kleding uit de rekken trekken, jankend op de roltrap staan te krijsen en in de winkel al het speelgoed en snoep al open maken) hebben we afgelopen vrijdag een heuse fashion show georganiseerd. Als echte modellen paradeerden de kids in hun nieuwe outfits over de "catwalk". Zie hier het resultaat:

P.s. Anneloes; ben vd week even bij Agape geweest. Tamara (de nieuwe Gunter) gaat binnenkort een maand naar NL en ik neem hier wat van haar werk over, ging dus even alle projecten langs). Super leuk om te zien, er waren niet zoveel kids want die waren lekker bij de vrijwilligers aan het zwemmen. De nieuwe huisjes nog even bekeken, ziet er super goed uit!!!!

Live life on the edge

Mon, 22 Dec 08 12:26:10 +0100

"If you don't live life on the edge you take up to much space", deze quote op ons skydive t-shirt gaat voor ons hier aardig op. Skydiven, surfen, duiken met haaien... you name it, we've done it. Mn stoere maatje Anke vertrekt helaas a.s. zaterdag, maar ik ga eerst samen met Roos en daarna in mn eentje verder met het afstrepen van mijn "heb ik altijd al eens willen doen" lijstje!

Merry Christmas!!!

Sun, 21 Dec 08 11:10:00 +0100

Lieve allemaal,

Door alle toestanden van afgelopen weken geen tijd en zin gehad om kerstkaartjes te versturen.

Bij deze wil ik daarom iedereen namens mezelf en alle kids een fantastische kerst toewensen en alvast een heleboel liefde, gezondheid en geluk voor het nieuwe jaar!

Met 30 graden, zweet op mn neus, in korte broek en op blote voeten is de kerstsfeer nog ver te zoeken. Wel zijn we 2 avonden bezig geweest om kerstcadeautjes in te pakken voor onze kids, zij komen deze kerst absoluut niets te kort! Ze verdienen het dus ik gun het ze van harte, maar het idee dat er hier in de buurt nog zoveel meer kinderen zijn die helemaal niets hebben maakt me toch verdrietig.

Gelukkig hebben we voor Xolani en zijn broers ook een flinke zak cadeautjes apart kunnen houden, die ik hem zeker nog ga brengen. Heb hem nog een aantal keer gezien en het gaat ok met hem. Hij red zich wel daar, hopelijk met af een toe een beetje hulp van zijn "surrogaat moeder" die hem zo erg mist! Mijn zoon is een vechter, en weet noodgedwongen helaas veel beter dan ik hoe je afscheid neemt, en overleeft in een wereld waar kind zijn niet langer mogelijk is.

Ongelofelijk hoe snel mensen hier een kind "vergeten", weg is hier ook echt weg en we hebben het er verder niet meer over. De kids vragen af en toe nog waar hij is en Matrina en Regina informeren af en toe nog of ik hem nog gesproken heb maar verder maakt niemand zich er meer druk om. We hebben er tenslotten nog 52 over... Ook ik ga gewoon weer gezellig verder, je hebt geen keus. Weten dat ik de enige ben die iets voor hem had kunnen doen, maar de kennis en ervaring er niet voor hebben frustreerd me. Ik vind het fijn om hem af en toe nog te zien, maar vrees dat hij steeds meer misbruik van me gaat maken (vragen om geld, spullen etc.). Wel gaf hij vd week zelf aan graag nog met me naar de psycholoog in het ziekenhuis te willen, eens kijken of we dit via welfare kunnen regelen.

Lieve familie, vrienden, ex-collega's en oud vrijwilligers, bedankt voor jullie support, lieve kaartjes, berichtjes, pakketjes etc. Hoewel ik hier met name bezig ben met het "hier en nu" denk ik natuurlijk veel aan jullie en mis ik jullie echt!

P.s. Brie heeft een fijne update van de laatste weken geschreven, dus voor alle ins & outs kunnen jullie haar verhaal lezen (beter goed gejat dan slecht verzonnen zeggen ze toch :-) http://brigitplaggenborg.helptmee.nl

"Goodnightiloveyou"

Sun, 14 Dec 08 09:30:09 +0100

Na een hysterisch blij mailtje over de geslaagde funday op Inkwali even radiostilte vanuit hier. Had zelf even tijd nodig om alles op een rijtje te zetten, want naast blije kinder gezichtjes, prachtige natuur en lekker weer kwam er ook opeens een hoop ellende op mijn pad.

Op 1 december, wereld aids dag heb ik een doodzieke Nuh (een van onze caregivers) een dag lang door het ziekenhuis gesleept voor ze eindelijk in een ziekenhuisbed lag en de verzorging kreeg die ze nodig heeft. Ik helemaal kapot na een dag wachten, het zien van uitgemergelde lijven en zieke mensen, laat staan hoe zij zich iedere paar maanden voelt als ze weer achter aan de rij mensen in het ziekenhuis aansluit. Thuis hoor ik dat er hier op de hoek weer een auto is gekaapt, op dezelfde weg die wij elke dag rijden en de berichten van verwaarlozing en verkrachting van kinderen blijven maar komen. Hoe het ooit goed moet komen met dit land waar wanhoop, onbegrip, ziekte en apartheid nog zo duidelijk te voelen is is me een raadsel.

Vorige week een hoop toestand met mijn "zoon". Zal jullie de details besparen, maar er heeft zich iets voorgedaan waardoor hij niet langer bij Mother of Peace kon blijven. Hij heeft een paar dagen bij mij gelogeerd en me overal op de voet gevolgd, en afgelopen dinsdag heeft welfare hem hier weggehaald en terug bij zijn zus geplaatst. Mijn kind heeft een bizar verleden van misbruik en verwaarlozing achter de rug, was net op de goede weg met therapy en medicatie en nu is ie terug bij af. Het was steeds onduidelijk wat er precies met hem zou gebeuren, ik heb hem in vier dagen tijd gearresteerd zien worden door de politie, 3 keer afscheid genomen, zijn tas voor hem ingepakt en steeds geprobeerd voor te bereiden op wat er komen ging. De laatste nacht sliep hij als een baby bij me in bed en toen welfare hem kwam ophalen (na dagen van onduidelijkheid stonden ze opeens binnen 10 minuten op de stoep) gaf hij me nog een laatste dikke knuffel en zij "don't cry mommy, I will be fine, I can take care of myself, promiss that you don't cry for me!". Zonder op of om te kijken stapte hij bij ze in de auto en weg was hij.

Ik ben lang niet zo verdrietig geweest en heb zo gehuild voor mn grote vriend, ongelofelijk hoeveel je van zo'n kind kunt gaan houden! De familie van Regina, een vrouw die hier in de keuken werkt, woont vlak bij Xolani's familie en vrijdag ben ik met haar naar hem toe geweest om zijn spullen daar te brengen. Ze wonen midden in de rural area, absoluut onveilig voor mij om alleen naar toe te gaan en arm. Boven op een berg zijn naam staan brullen en na een tijdje kwam hij aanlopen met zijn broers en zus. Hij was afstandelijk en agressief maar toch stiekum mij lachend even een knuffel geven als niemand kijkt. Heb hem mijn oude telefoon gegeven waar hij door het dolle mee was! Binnen 5 minuten belde hij al en hij hangt nu iedere 10 minuten aan de telefoon. Dat beltegoed ook op kan snapt hij nog niet helemaal ;-)

Hij woont niet ver van toti, waar wij vaak naar het strand gaan en hij kan daar met jongens uit de community zelf naar toe lopen. Heb hem daar gisteren heel even gezien, en zolang hij de telefoon nog heeft (zal vast binnenkort gestolen worden of kapot zijn) kan ik daar af en toe met hem afspreken om hem even te zien en wat eten etc. te geven. Hoe het nu verder met hem moet zal de tijd wel leren, ik doe er in ieder geval alles aan om contact met hem te houden en te kijken of hij ok is. Sinds gisteren weet hij hoe hij moet sms-en en 's avonds stuurde hij "goodnightiloveyou" (hij moet de spatie balk denk ik nog ontdekken :-) )

Xolani's vertrek heeft me echt even van mijn stuk gebracht. Ben moe en verdrietig en werken bij Mother of Peace lijkt opeens nutteloos. Ik weet dat dit met de tijd wel weer beter zal gaan, en zelfs op dit soort momenten ben ik blij dat ik hier ben. Ben bij wijze van therapy woensdag maar uit een vliegtuig gesprongen (skydiven, super gaaf!!!!), vertrek zo richting strand en ga vanavond naar een concert van Maroon5 in Durban. Roos is hier nu en we hebben het gezellig samen. Over een paar dagen raap ik mezelf vast weer bij elkaar en ga ik verder met waar ik hier voor gekomen ben.

Funday Inkwali Primary

Fri, 28 Nov 08 17:07:48 +0100

Gisteren dan eindelijk de lang verwachte, en hard voor gewerkte Funday op de community school gehad. Het was een feestje! We hebben genoten, alles liep perfect en we zagen de hele dag alleen maar blije gezichtjes! Iedereen genoot, de bijna 400 kids, wij, de principal die gewapend met pet en sportschoenen de school onveilig maakte, en de teachers.

We hadden springkussens, spelletjes, djembee workshops, schminken, cakejes versieren, een magic show, 700 hotdogs, een DJ en als topstuk Deon verkleed als Santa Claus. De principal van de school danste met alle kinderen en rapte gezellig in de microfoon en iedereen had de grootste lol. Het werd steeds drukker met kids uit de community die helemaal niet bij Inkwali op school zaten, dus ook zij hebben een super leuke dag gehad! De oprechte dankbaarheid van de school en de kids was onze beloning.

Heb aan het eind van de dag, uitgeput maar super voldaan nog eens om me heen staan kijken naar het prachtige uitzicht over de bergen en me gelukkig geprezen dat ik hier dit jaar mag zijn.

P.S. Lieve Mara, ex-buurman Pieter en andere ex-vrijwilligers, super bedankt voor jullie lieve berichten!!!

P.S. Lieve familie en vrienden, jullie ook bedankt voor alle lieve kaartjes, smsjes, pakjes en telefoontjes!!!

P.S. Roos, tot snel!!!! Kan niet wachten om je hier te zien!

African habits

Sun, 23 Nov 08 17:38:31 +0100

Na ruim 3 maanden Zuid Afrika ben ik inmiddels aardig ingeburgerd, heb ik de Nederlandse stress losgelaten en leef ik net als de mensen hier 1 dag tegelijk. Tuurlijk mis ik Nederland, mijn lieve familie en vrienden, Jazz, etentjes met vriendinnen, in de zon op het terras, fietsen door Amsterdam, “all you can eat sushi”, boerenkool met worst en de sportschool om de hoek.

Maar in ruil daarvoor krijg ik ook zoveel terug. Zuid Afrika, een land vol uitdagingen, mooie mensen, “mijn kids’ met hun eeuwige snottebellen en puberbuien, hysterische taxibusjes, een fantastische oceaan, surfen, vechten voor wat je wilt en helaas ook een hoop ellende. Ik leer hoe het voelt om een “zoon” te hebben die dolgelukkig is met zijn surrogaat “mommy”, me aan te passen aan een andere cultuur, op mezelf te worden terug geworpen, vanuit mn hart bezig te zijn, écht gelukkig te zijn. Soms hoor ik opeens iemand hard lachen of zingen en duurt het even tot ik doorheb dat ik dat zelf ben J.

Ik begin steeds meer te houden van dit land, waar “Generations” een religie is, IEDEREEN ALTIJD zingt en danst, het leven puur is, verdriet en blijdschap elkaar dagelijks afwisselen, ik mijn was ophang met op de achtergrond het zingen van de kids tijdens “chapel-time”, ik de afgelopen 3 maanden nog geen half uur heb stilgezeten maar toch energie te over heb, dankzij een stel fantastische vrijwilligers die zich hier samen met mij voor de kids inzetten.

Dankzij mn lieve Schiphol collega’s lees ik fijn elke maand de Nederlandse Cosmo, de dvd-tjes met afleveringen van Desperate Housewifes en Grey’s Anatomy die mn ouders me zo lief opsturen zijn steeds een cadeautje (heb hier nl geen tv) en ik ontbijt tegenwoordig zelfs met broodjes hagelslag! Mijn conclusie is simple, ik doe waar mijn hart ligt, waar ik blij van wordt en waar ik goed in ben. Waarom ik daarvoor naar de andere kant van de wereld moest afreizen? Het zij zo.

Afgelopen week zijn we druk geweest met het voorbereiden van een Funday op Inkwali a.s. donderdag. Entertainment, eten, drinken, muziek etc. voor ruim 350 kids, fantastisch! Samen met Brie onze tienermeiden te eten gehad en met ze gesproken over het fenomeen “loverboy”. Water uitgedeeld en fijn genetwerkt tijdens een sponsorloop van een bedrijf hier in de buurt. T-shirts en visitekaartjes laten maken voor de vrijwilligers, vriendschapsboekjes en armbandjes geknutseld voor het thema Friendship van deze maand, pizza’s gebakken, gesurft, de Victoria street market en de macro onveilig gemaakt, met de kids naar het zwembad geweest, de gebruikelijke filmavondjes etc. etc.

Wederom bedankt voor al jullie lieve post, smsjes, kaartjes etc. Fijn om te weten dat mijn trouwe achterban me nog steeds in de gaten houd! :-)

Surfing!

Sat, 15 Nov 08 17:08:20 +0100

Even wat foto's als "bewijs" dat we inmiddels af en toe zelfs op ons plankje blijven staan i.p.v. er alleen naast liggen te spartelen! Staan we toch niet voor niets bijna iedere ochtend om 06:30 op t strand! Jullie zullen het niet geloven maar heb van de week zelfs gevist!!! En er nog 2 gevangen ook, ontdek hier elke dag verborgen talenten ;-)

xx

"Never stop crying for our children"

Sun, 09 Nov 08 15:10:32 +0100

“Never stop crying for our children”, zegt Eureka van Bobbi Bear in de documentaire “Rough Aunties” die binnenkort op het filmfestival in Amsterdam te zien is. Veel van deze documentaire over het werk van Bobbi Bear is opgenomen in februari toen ik hier de eerste keer was. Alles wat er toen gebeurde komt weer even voorbij; het verdrinken van Studla’s zoon (de cameraploeg is hier bij en je ziet haar kapot gaan op het moment dat ze hoort dat haar zoon dood is), een familie lid van Eureka die voor de ogen van zijn eigen kinderen vermoord wordt en de bobbi bear vrijwilligers die het bloed moeten opruimen, de verkrachtingen, mishandelingen, verwaarlozingen etc. die hier helaas aan de orde van de dag zijn. Indrukwekkend om te zien en het herinnert je er weer even aan waarom je hier bent.

Nog meer redenen om te huilen gaf ons bezoek aan Trudy, een vrijwilligster bij Umthombo, een project van Be More waar met straatkinderen gewerkt wordt. We zijn vrijdag een dagje met haar mee gegaan naar het drop-in centre en op de “ambulance” in het centrum van Durban. Wat je daar ziet is zo onwerkelijk. Je hoort de verhalen en je weet dat er duizenden kinderen rondom Durban op straat leven maar om het zo met eigen ogen te zien raakte me tot op het bot. Hoe beroerd moet je het thuis hebben om er voor te kiezen de straat op te gaan. Helemaal niets hebben, vies en ziek zijn, honger hebben, elke avond met een lege maag moeten gaan slapen. Umthombo weet de plekken te vinden waar de kinderen rondhangen en probeerd wat basic medische hulp te geven. Vaak gaat het echt niet om dat aspirientje of pleistertje maar om een heel klein beetje aandacht, het idee dat er toch nog iemand is die om je geeft. Steekwonden, geslachtsziektes, schurft, ontstekingen, het komt allemaal voorbij. Het enige dat je kunt doen is een zalfje geven en ze een fijne dag wensen.

Op straat zijn verschillende bendes actief waar de nieuwe kinderen (veel niet ouder dan een jaar of 10) zich bij aansluiten. Om bij een groep te mogen horen wordt je eerst verkracht door de leider. De volwassenen op straat, compleet van de wereld door lijm, drugs en weet ik wat nog meer misbruiken de kinderen en dealen in drugs. We werden gewaarschuwd dat er veel gevechten zijn waarbij bush knifes en wapens gebruikt worden. Umthombo probeert met de kinderen te praten, ze te registreren en ze indien mogelijk terug naar huis te brengen. Trudy, zelf moeder en oma loopt als enige vrijwilliger tussen het Umthombo personeel (allemaal voormalig straatkinderen) rond, stapt op iedereen af, regelt, knuffelt, helpt en geeft om deze kids. Een kanjer, en zo bijzonder om dit een keer een dag mee te mogen maken! Dacht dat ik hier inmiddels wel wat gewend was maar als we een 11 jarig jongetje oppikken dat aangeeft van straat af te willen huilt mijn hart voor hem als ik hem mijn 2 boterhammen met chocopasta naar binnen zie proppen. We stappen letterlijk over de in dekens gewikkelde slapende mensen heen, zien kleine kinderen, zwangere tieners, kinderen bedelen om geld en eten.

We zoeken een meisje op dat de dag ervoor bevallen is van haar zoontje en die door Trudy naar haar familie is gebracht. De dag na de bevalling stond ze samen met haar kind alweer op straat. Ze is 16 en heeft geen idee hoe ze voor een baby moet zorgen. We laten wat rijst, luiers en baby spullen achter en hopen er maar het beste van. Terug in de auto naar huis zijn we alle drie stil en onder de indruk van dit bijzonere project. Roos, je gaat hier goede dingen doen!

Gelukkig gebeuren er ook veel leuke dingen en lachen we wat af met de kids. We hebben gebrooddeegd (jeugdsentiment mam!), geknutseld (ze krijgen hier vaak het meest rare huiswerk; maak een faxapparaat, laptop, vulkaan met uitbarsting etc.), film gekeken, zijn naar het zwembad geweest. Daar zie je dan vaak opeens dat iedereen hier onder de littekens zit. Dat zijn dan alleen nog maar de fysieke... Mn autotje was stuk en ik heb een bekeuring gekregen!! Werd hier natuurlijk meteen door iedereen uitgelachen, ik was op het vliegveld ergens gestopt om Vanessa en de vrijwilligers af te zetten en dat mocht daar blijkbaar niet. Bon inmiddels betaald, auto weer gerepareerd dus ik kan weer lekker op pad.

Af en toe scheur ik om 6 uur ’s ochtends met mn surfplank op het dak naar het strand om te gaan oefenen. De zee ik vaak hartstikke wild en lig dan ook meer naast mn plank dan dat ik er op sta maar ik moet en zal het leren!! Vorige week ben ik samen met Anke (vrijwilliger die hier 4 maanden is) gaan duiken. Het was voor mij alweer een jaar geleden dat ik mijn laatste duik gemaakt had dus ik kon mooi weer even oefenen. Het rif was niet heel bijzonder, maar we hebben wel 2 haaien gezien! Ze waren best klein en ver weg maar dat maakt het niet minder stoer toch? In de speedboot naar de duikplek kwamen we vlak langs een walvis, wat een megabeest!! Zo super geweldig om te zien!! Af en toe vergeet ik bijna dat ik in Afrika ben. Een kudde koeien midden op de weg, dode honden langs de kant en enorme insecten (zie foto voor een sprinkhaan zo groot als mn hand!) herinneren me er dan weer aan.

Had van de week een aanvaring met Kim, een gepensioneerde zuster die hier ook woont. De kids zagen dat ik een beetje van slag was en kwamen allemaal vragen wat er aan de hand was. Sommigen hadden gehoord wat ze tegen me gezegd had en kwamen me “troosten”. “Aunty Kim is very very naughty, she is a naugty boy” riepen ze allemaal, zo lachen! Ik ben hier natuurlijk altijd de volwassene, de sterke, maar vond het heel fijn om te merken dat ze er op hun manier ook voor mij zijn als ik verdrietig ben.

Op een of andere manier heb ik hier veel meer behoefte om af en toe lekker op stap te gaan dan thuis. We duiken dan ook in het weekend vaak even de kroeg in (er is er hier in toti maar 1 dus de keus waar we heen gaan is snel gemaakt J) om er even lekker tussenuit te zijn. Vanaf 5 december hebben de kids hier “zomervakantie” van school en we willen voor de primary school een funday of uitje organiseren. 344 kids stop je niet zomaar even in een bus dus er moet aardig wat geregeld worden, maar als het lukt is het natuurlijk super voor ze! Mn “zoon” doet het goed, is dolgelukkig met zn nieuwe voetbalschoenen en zijn gedrag lijkt door de medicijnen te verbeteren.

Vanessa is vorige week weer naar huis gegaan en de nieuwe vrijwilligers zijn afgelopen maandag aangekomen. We hebben weer een hoop leuke plannen deze maand dus dat komt vast goed. Ik geef nog lekker iedere middag les, geef iedere donderdag computerles, stuur de vrijwilligers aan, geef trainingen, hang lekker rond met de kids en vermaak me prima. Raak af en toe lichtelijk in paniek omdat ik opeens bedenk dat een jaar veel te kort is om alle plannen waar te maken. Dan maar zorgen dat er iemand komt om mijn werk over te nemen of stiekum nog maar een paar maandjes bij boeken :-)

Vrijwilligers nieuwsbrief november

Thu, 06 Nov 08 09:31:05 +0100

Vrijwilligers nieuwsbrief november.

Alles gaat goed met me hier, zal snel weer even een weblog berichtje plaatsen!

Eerste vrijwilligers nieuwsbrief

Thu, 30 Oct 08 08:59:48 +0100

Tadaaa!!! Voor de liefhebbers, de eerste nieuwsbrief voor alle (ex- en toekomstige) Mother of Peace vrijwilligers. Door iedere maand een nieuwsbrief te versturen probeer ik iedereen op de hoogte te houden van alles wat er bij Mother of Peace gebeurt!

Respect!

Mon, 27 Oct 08 14:07:28 +0100

Als ik voor het schrijven van een nieuwe weblog weer even terug denk aan de afgelopen week verbaast het me altijd hoeveel er weer gebeurd is. Mijn dagen hier zijn lang en druk en ik vergeet af en toe om even stil te staan bij kleine 'succesjes'. Gelukkig zijn er dan vaak hele fijne vrijwilligers die me streng doch rechtvaardig toespreken en me laten inzien dat er de afgelopen 2,5 maand al heel veel gebeurd is waar ik trots op kan zijn!

Afgelopen maandag heeft Vanessa Nuh en Regina verwend met een heuse schoonheidsbehandeling! Dinsdag ochtend ben ik samen met Ireen, een van de vrijwilligsters op een school gaan kijken waar al een paar jaar met THRASS wordt gewerkt. Super leuk om te zien en heb nog wat goede tips meegekregen. 's avonds werd er in alle huisjes druk geknutseld aan de presentatie over "respect". Xolani vroeg tijdens het knutselen: "Wilma, do people in holland also know Jesus? Yes. And what is his name there? Also Jesus". Vond ie toch wel erg raar!

Woensdag hebben we een "open dag" gehouden in de huiswerkkamer. Alle huismoeders kwamen kijken waar we de afgelopen weken nu zo druk mee bezig zijn geweest. Ze waren allemaal super enthousiast en heel benieuwd hoe "hun" kinderen het deden. Ze hebben nu allemaal wat THRASS spullen mee naar huis gekregen zodat er ook in de huisjes geoefend kan worden. Het blijkt toch vrij moeilijk te zijn om alle vrijwilligers in te zetten bij het lesgeven dus vooralsnog sta ik zelf iedere middag "voor de klas". Samen met het voorbereiden en nabespreken kost dit een hoop tijd maar ik vind het super leuk om te doen!

Woensdagavond hebben we even mogen genieten van baby Emilie, 4 weken oud en in een plastic supermarkt tas ingeleverd bij het politie bureau. Moeder nergens te bekennen, en vader geen enkele interesse om voor haar te zorgen. Hij kwam de politie doodleuk vertellen dat als zij de baby niet mee zouden nemen hij haar in huis zou opsluiten en achter laten. Ongelofelijk wat mensen hier met hun eigen baby doen, een aantal van onze kids zijn op deze manier bij MoP binnen gekomen, gevonden in vuilnisbakken, openbare toiletten, taxi's etc. Helaas heeft social welfare haar de volgende dag weer opgehaald om op zoek te gaan naar de moeder...

Donderdag het eerste gezamenlijke diner gehad wat we voortaan iedere maand willen organiseren. Een braai voor ongeveer 80 man, het presenteren van het onderwerp 'respect', vertellen wat de afgelopen maand geleerd hebben, afscheid van de vrijwilligers en het vieren van de verjaardagen. Na een paar maanden Africa draai ik daar (met een heleboel hulp van Vanessa deze keer!) inmiddels mijn hand niet meer voor om. Het was een geslaagde avond! Opeens had ik het echt even moeilijk met het vertrek van een hele fijne en super gemotiveerde groep vrijwilligers. Je werkt hard met elkaar naar een doel toe, je leert elkaar goed kennen en dan opeens gaan zij naar huis en ga ik hier met een nieuwe groep verder. Vrijdag dan ook echt een beetje een baaldag, Byron voelde goed aan dat het niet helemaal lekker ging en bood heel lief een luisterend oor. Dan merk ik wel dat ik het mis om mensen om me heen te hebben die je door en door kennen, die aan een half woord genoeg hebben. Mensen vinden mij hier vaak een harde tante, intimiderend soms en een keiharde werker. Ik trek de kar voor de vrijwilligers maar ook de mensen van Mother of Peace zelf. Ik moet alles wat ik doe verkopen, aan het management, de vrijwilligers, de huismoeders en de kids. Ik laat emoties en 'zwakke' momenten hier niet toe, er is niemand die me dan opvangt en weer op weg helpt.

Gelukkig weet ik ook dat na een nachtje goed slapen en even rustig de tijd voor mezelf nemen het allemaal weer helemaal goed gaat en heb ik er weer even veel zin in als de afgelopen weken. Zaterdag waren we met de tieners uitgenodigd bij Gateway, een groot winkelcentrum waar we door sponsors werden meegenomen naar het Imax theater, het science centre en voor een lunch. De kids hebben een fantastische dag gehad en wij hebben ook genoten! 's avonds met Anke in een cafe de finale rugby wedstrijd gekeken en lekker een hapje gegeten. Het was de bedoeling dat we gisteren zouden gaan duiken maar de zee was te wild dus dit kon helaas niet doorgaan. Plan B dan maar, autootje volgetankt, 2 kids achterin gegooid en richting Tala wildlife park gescheurd. Heerlijk in onze eigen bolide door de natuur gereden en giraffen, neushoorns, zwijnen, zebra's, impala's etc. gespot. De kids (Thuliswa en Thoko) genoten met volle teugen! Uiteraard moesten we eerst even een groep enorm verontwaardigde en ietwat agressieve achterblijvers doorstaan. "Goed gedrag belonen en negatief gedrag negeren" is inmiddels een soort heilige mantra geworden, dus nog maar eens haarfijn uitgelegd dat de kids die zich goed gedragen af en toe een uitje verdienen en dat ik er echt voor zal zorgen dat iedereen een keer aan de beurt komt! Het fijne "wie vraagt wordt overgeslagen" kennen ze hier nog niet zo goed!
Anke las de kaart en we scheurden over af en toe toch niet zo heel goed begaanbare wegen voor mijn oude opeltje. Op de terugweg kwamen we er achter dat de stippelwegen op de kaart "for 4x4 wheel drive only" waren. Laten dat nou net de weggetjes zijn die wij als echte avonturiers hadden uitgekozen :-). Wat hebben we gelachten, en wat heb ik gezweet om iedereen heelhuids stijle bergen op, vlaklangs water, over grote rotsen en kuilen heen te krijgen. We moesten de auto af en toe echt even bemoedigend toespreken maar we hebben het gered! Je leert zo wel rijden hier ;-)!

Vanochtend was het weer tijd voor een surflesje, maar de zee was wild en na een keer of 10 zonder al te veel succes met board en al te zijn aangespoeld vond ik het welletjes. Donderdag maar weer proberen! Deze week even geen vrijwilligers, tijd om alles te updated en nieuwe plannen te maken. Nog even genieten van Vanessa's gezelschap, die vertrekt donderdag weer richting NL. Dan is het Roos die ik als eerste in Durban kan gaan ophalen op 6 december, ook helemaal super!

Iedereen heel erg bedankt voor alle lieve post, smsjes, mailtjes etc. Daar wordt ik hier altijd erg blij van!!

Van Pieter en Amber (2 vrijwilligers deze maand) kreeg ik als afscheidscadeautje een foto met deze mooie tekst erop: "Never doubt that a small group of thoughtful, committed people can change the world, In fact it is the only thing that ever has".

Picture time!

Sun, 19 Oct 08 17:37:35 +0200

Lief thuisfront,

Even snel wat fototjes van mn huisje, mn huisdieren (vorige week mn eerste 'echte' slangen gespot! Gewoon hier op de stoep, waar ik net nog met mn slippertjes langs liep!, braaien op het strand met de I-Care boy, mn Afrikaanse verloofde Andile die stug volhoud dat wij gaan trouwen en de kids.
T gaat goed met me! Vanessa is hier en we hebben het gezellig! Mn schaafwonden en blauwe plekken van het surfen beginnen een beetje weg te trekken en heb een heerlijk relaxed weekend gehad.

Mn zoon heeft inmiddels bedacht dat ik niet zn echte moeder ben want "I am black and you are too skinny to be a mother"! De kids nemen me steeds meer in vertrouwen en komen vaak met hun problemen bij me. Moet dan vaak echt moeite doen om zelf mn tranen binnen te houden maar ben wel heel blij dat ik er op die manier voor ze kan zijn. Het lijkt hier vaak vanaf de buitenkant een enorm gezellige boel, maar wordt elke dag weer geconfronteerd met het harde Afrikaanse leven.

Ik heb iedere morgen weer super veel zin in de nieuwe dag en voel me echt nuttig, iets wat ik thuis nog wel eens miste. Een teken dat ik hier goed op mn plek zit lijkt me!

Happy times

Mon, 13 Oct 08 15:09:46 +0200

All goes well in het verre Zuid Afrika! Afgelopen weekend heerlijk genoten van het zonnetje.

Zaterdag mn eerste surfles overleefd, viel nog niet mee om op die plank te blijven staan! Volgens de surfjuf hebben we talent en staan we binnen no-time als echte surfchicks op ons plankje, we zullen zien! A.s. woensdag op een of andere manier afgesproken om om 06:30 paraat te zijn voor les nummer 2! Wat extra beweging kan trouwens geen kwaad, conditie is inmiddels gezakt naar 0,0 en begin al een aardige Afrikaanse kont te ontwikkelen :-)

Gisteren alle kids meegenomen naar het zwembad. 10 minuten lopen vinden onze kids al heel wat dus er werd eerst nog wat gesputterd ("are we going to WALK??? with our FEET???"), luie varkentjes zijn het! Heerlijk een paar uurtjes gezwommen, genieten! Daarna zelf nog even een uurtje met een boek op het strand gelegen, wat ben ik elke keer weer blij met mn autotje! De kids vinden hem ook fantastisch en willen steeds op de foto; in de auto, voor de auto, achter de auto, naast de auto etc. Het rijden hier vergt af en toe wel wat andere kwaliteiten dan in Nederland. Zo lopen er af en toe wat kuddes koeien op de weg, halen de taxi busjes het liefst net voor de bocht in zodat ze lekker dicht langs tegenliggers kunnen scheuren en moeten we af en toe een stijle berg op of af.

's avonds bij Winnie thuis een soort Zulu stand up comedy gekeken. Ik verstond er natuurlijk niets van maar alle kids stuiterden op de bank op en neer van het lachen. Vanavond hebben we een braai op het strand met de I Care boys, gezellig!

T gaat goed met mn "zoon". De dramatische scenes worden minder en duren steeds korter. Mn geduld wordt vaak aardig op de proef gesteld maar er zit heel langzaam aan wel wat verbetering in. Hij wil af en toe op de foto, wat voor mij altijd een goed teken is dat ie lekker in zn vel zit. We praten wat af en binnenkort hebben we een afspraak bij de psychiater. Hij krijgt dan waarschijnlijk ook medicijnen om woedeuitbarstingen en agressief gedrag etc. een beetje te onderdrukken. Hoop dat het dan allemaal wat rustiger wordt.

Deze week weer druk aan het werk met THRASS, ik ga computer lessen geven en aangezien het MoP financieel niet helemaal voor de wind ga, ga ik me storten op een stukje fundraising. Mocht iemand ideeen of tips hebben, laat me weten!!

Check de pics voor juf Wilma in actie!

Werk, foto's strand en verjaardag Nuh

Fri, 10 Oct 08 15:46:50 +0200

We hebben zowaar weer internet dus even een berichtje vanachter mn eigen fijne computertje bij Mother of Peace.

Voor degene die het leuk vinden om ook een beetje te weten waar ik werkinhoudelijk zo'n beetje mee bezig ben:

http://www.community.be-more.nl/nl/forum/message/454
http://www.community.be-more.nl/nl/forum/message/455

Vandaag is Nuh, een van de care givers bij Mother of Peace jarig. Zij is vaak erg ziek en moet vaak naar het ziekenhuis. Gelukkig gaat het de laatste weken vrij goed met haar en konden we vandaag haar 29e verjaardag vieren. Brie, Mara en ik verraste haar met een groot verjaardags ontbijt. Ze kon haar ogen niet geloven toen ze binnen kwam en we hebben met z'n 4-en heerlijk zitten smikkelen.

Weten wat een lief en goed mens Nuh is, en hoe ziek ze is maakt het extra bijzonder om haar verjaardag te mogen vieren.

Morgen ga ik me aan mn eerste surfles wagen, ben benieuwd!!!

Mn Afrikaanse bolide

Thu, 09 Oct 08 13:01:21 +0200

TADAAAAAAAAA!!!!! Istie dan hoor! Ik scheur heerlijk rond in mn nieuwe aanwinst. Sta nog regelmatig aan de verkeerde kant om in te stappen waar het stuur niet zit maar dat mag de pret niet drukken!

Met THRASS gaat het super, sta iedere dag als een volleerd teacher voor de "klas". De kids doen allemaal super goed mee en vinden het leuk. Ik ben zo trots op ze!

Gisteren mn leven gewaagd op school, fijn geknutseld en gesport met zo'n 60 hysterische kids tussen de 5 en 12 jaar (bedenk dan maar eens iets wat iedereen kan en leuk vind!) maar ik vond het weer fantastisch. Net nog even onder het mom van "met de daycare kids naar het strand" stiekum zelf ook nog even een duik in zee genomen, het is nl EINDELIJK lekker weer!

Uitgebreider bericht volgt snel, hebben nog steeds geen internet bij Mother of Peace dus nu even vlug een teken van leven uit het internet cafe.

Dikke kus!

Thrass, uit eten, bowlen en bioscoop

Sun, 05 Oct 08 13:09:07 +0200

Afgelopen maandag met mn "zoon" naar de psychiater in Durban geweest. Hij zat te shaken als een rietje, zo zenuwachtig was hij maar hij werkte goed mee en volgens mij ging het voor een eerste gesprek wel aardig. Als beloning heb ik Winnie en hem getrakteerd op een lunch, erg gezellig! Hij vroeg nu al of ik volgende week weer mee ging. Of dat nou voor de support of het broodje hamburger is is mij natuurlijk wel duidelijk! :-)

Winnie vertelde me ondertussen nog even haar levensverhaal. Binnen de Zulu cultuur geloofd iedereen heel sterk in "Evil spirits" en zwarte magie. Ze heeft reuma-achtige klachten en ik heb al een paar keer gevraagd of ze daar niet even mee langs de dokter moet maar zij is er van overtuigd dat iemand dit over haar heeft afgeroepen, en dat ze alleen beter kan worden als ze bij een soort "witch doctor" langs gaat. Ze heeft zo'n super groot en sterk vertrouwen in God dat ik er soms bijna bang van wordt, maar vind het mooi om te zien hoe het geloof mensen hier sterkt. We praten er vaak en eerlijk over dat ik niet altijd hetzelfde geloof en dat wordt dan ook wel gerespecteerd.

Vanwege de vakantie leek het me een leuk idee om alle kids in groepjes mee "uit" te nemen. Ze komen hier vrijwel nooit van het terrein af (alleen om naar school te gaan) en het is goed voor ze om eens "onder de mensen" te zijn.

Afgelopen week hebben we de kids van 6-10 mee genomen naar de bowling baan. Wij hadden het vooral erg druk met het voorkomen dat er vingers en tenen verpletterd werden door bowling ballen en dat de kids niet met hun hoofd in het gat gingen hangen waar de ballen uitkomen maar ze hadden de grootste lol en waren zelfs nog best goed ook! Helaas zijn er altijd een paar "stouterds" die het voor de rest verpesten dus die laten we de komende tijd met uitjes maar eens thuis. Er moet zoiezo gekeken worden naar het disipline bijbrengen en het straffen van de kinderen, iedereen doet het nu op zijn eigen manier en hierdoor is het voor de kids natuurlijk ook niet duidelijk wat er nu precies wel en niet mag. Anke, een vrijwilligster die hier nog 3 maanden blijft gaat hier mee aan de slag, hopelijk kunnen we de vrijwilligers en huismoeders dan wat richtlijnen geven voor het aanpakken van onze boefjes.

Donderdag avond zijn we met alle vrijwilligers en een groep van 12 oudere meiden gaan eten bij de backpackers. De dames hadden er zin in en zagen er op hun best uit. De een na de anders stond bij me op de stoep om riemen, broeken en slippers te lenen. " Just like sisters" :-) Het drinken bestellen en met mes en vork eten ging nog wat onwennig, maar ze hadden de grootste lol en hebben heerlijk gegeten. Er is nog al wat strijd onderling en er wordt flink geroddeld en groepjes gevormd. 3 meiden zaten er dan ook met een ontzettend chagerijnig gezicht bij en zeurden dat ze naar huis wilden. Eenmaal terug bij MoP besloten ze nog even met elkaar op de vuist te gaan en ook ik kreeg nog een draai om mn oren toen ik ze uit elkaar wilde halen. De dag er na is er gelukkig uitgebreid over gesproken met de meiden en de huismoeders en hebben ze ook aan mij hun excuus aangeboden.

Vrijdag was het tijd voor de boys om naar de bioscoop te gaan. Ik had ze zelf laten kiezen waar ze heen wilden en " the cinema" it was! Onderweg in de auto keken ze hun ogen al uit bij alle mooie auto's die voorbij kwamen. De lift in het winkelcentrum vonden ze fantastisch, het wachten in de rij voor drinken en popcorn ontzettend "boring" (mn "zoon" xolani vind tegenwoordig alles ontzettend " boring" en als ik iets doe wat m niet bevalt zegt ie steeds: ' I have a jalous"!) maar het opeten van de popcorn en de film vonden ze helemaal gaaf. Terug in de bus naar huis zaten ze nog steeds op hun popcorn te knabbelen en ze waren helemaal blij en gelukkig. Ze gedroegen zich keurig, dus complimenten voor de jongens!!

Vrijdagmiddag heb ik ook de vrijwilligers getrained voor het THRASS programma waar we maandag mee gaan beginnen in de homework room. Het ging super, ik had hard gewerkt om alles zo duidelijk mogelijk te maken en we hebben allemaal zin om er mee aan de slag te gaan!

's avonds nog een stuk of 80 pannekoeken gebakken voor een stel ontzettend hongerige kids in winnies huisje. Mondli en Xolani's waren echte pro's en hielpen super goed mee met bakken. Een huis met 8 kids waarvan de meeste keihard door elkaar schreeuwen, allemaal mijn aandacht willen, er altijd wel een paar met elkaar aan het knokken zijn, kleine Sanele die fijn alle keukenkasjes leeghaalt en regelmatig met zn vingers in het stopcontact zit, de tv en de radio allebei op standje maximaal staan.... af en toe wil ik het liefst gillend wegrennen, maar toch houd ik van ze!

Winnie vertelde me pas

Ik heb zowaar mijn autotje binnen dus gisteren meteen heerlijk met Mara en Anke (2 vrijwilligers) naar het winkelcentrum gescheurd. Ik moet nog een beetje wennen aan het links rijden maar we zijn heelhuids op onze bestemming aangekomen! Net zat ik even op kantoor achter de computer toen de security met een vrouw kwam aanlopen die door haar man gestoken en geslagen was. Ze kwam hier voor hulp en we hebben de politie voor haar gebeld. Ik heb haar maar wat te eten en drinken en mijn slippers gegeven want ze liep op blote voeten. Na heel lang wachten kwam de politie eindelijk opdagen, om haar vervolgens te adviseren geen klacht tegen haar man in te dienen en gewoon maar weer braaf terug naar huis te gaan, ze willen haar zelfs nog wel even thuis afzetten. Ze woont in de community in de heuvels en aangezien het hier nu keihard regent kan de politie auto waarschijnlijk helemaal niet bij haar huis komen vanwege de onbegaanbaarheid van de wegen. Het zou me niet verbazen als ze nu weer in de stromende regen langs de weg loopt onderweg naar huis, terug naar haar dronken man die haar regelmatig in elkaar mept.

Het leven is voor veel mensen hier echt niet eerlijk!

“Doe wat je kunt, met dat wat je hebt, daar waar je bent”

Tue, 30 Sep 08 14:17:50 +0200

Sanibona umngane (oftewel hallo vrienden!)

Na een week “internet-loos” te zijn geweest hier weer even een weblog berichtje. Na een wat moeizaam weekje was ik vorig weekend wel toe aan een verzetje. Een bezoekje aan het concert van Katie Melua in Durban kwam dan ook precies op het goede moment, wat was ze goed en wat hebben we genoten! Byron (door de kids ook wel liefdevol Uncle B genoemd) regelde de security dus we voelden ons natuurlijk enorm veilig. Deon’s auto (een ietwat verouderd exemplaar waarvan ik me toch altijd weer afvraag hoe we daar veilig mee op onze bestemming gaan aankomen) hield er 20 meter voor de parkeergarage van het concertgebouw mee op dus we maakten een hysterische entree met mijzelf achter het stuur en Deon en de andere dames duwend om die laatste meters vooruit te komen. Gelukkig was Deon’s vader zo lief om een nieuwe accu te komen brengen zodat de dametjes toch nog veilig thuis kwamen.

Dinsdag is het weer ziekenhuis tijd en ga ik met de huismoeders en kinders mee naar het Mc Cord ziekenhuis in Durban. Afgelopen week hadden we bezoek van een stel Ierse bouwvakkers, sponsors van Mother of Peace, die de chapel en toilet gebouwen op school aan het bouwen zijn en die als echte Ieren betaamt ’s avonds teveel biertjes drinken en dus vervolgens iedere ochtend veel te laat kwamen met onze bus. Daardoor staan we eerst 2 uur bij de school te wachten op de bus, niemand doet moeilijk, niemand zeurt terwijl ze niet eens weten waarop we wachten. Alleen ik leer het waarschijnlijk nooit en vraag om het half uur wat de stand van zaken is en zit me zwaar te irriteren. Er wordt aan gewerkt! ?
Tussen het uren wachten in het ziekenhuis door worden de kids bezig gehouden door een soort goochelaar die het echt hartstikke leuk doet! Op een gegeven moment vraagt hij de kinderen om een “magic word” te bedenken en onze Nkosi roept in plaats van het gebruikelijke simsalabim, “some little bum”! De goochelaar komt niet meer bij en als hij aan Nkosi vraagt waar hij dat geleerd heeft en hij zo’n beetje onze kant op wijst is het feest compleet. Erg grappig!

Ik knijp er met Deon nog even een uurtje tussen uit om voor een autotje te kijken maar dat valt nog niet mee. Auto’s zijn hier echt een stuk duurder dan in NL en zoveel heb ik nou ook weer niet te besteden. Nog maar even verder kijken dus. Een van de autoverkopers noemt Deon consequent “my dad” dus dat zorgt weer voor flinke lachsalvo’s bij mij en een hoop irritatie bij Deon ?

Woensdag is Heritage day een een vrije dag voor de kids. Ik doe af en toe een poging om me te verstoppen voor de kids en heb dan ook een heerlijk rustig dagje op kantoor waarbij ik mooi wat dingen kan afmaken. De vrijwilligers oefenen met de kids voor de talent show en ze zijn allemaal lekker bezig. ’s Avonds help ik Nienke met pannekoeken bakken in het huis van huismoeder Nosipho. Haar moeder is een week geleden overleden en nu staat ze te dansen en lachen alsof er niets aan de hand is. Ongelofelijk hoe ze hier met dood en verlies omgaan. Na het eten loop ik nog even bij Winnie en de kids binnen en besteed ik een half uur aan het uitleggen aan Xolani waarom hij geen mobiele telefoon van me krijgt (“I never get anything, nobody loves me weeeeeehhhh, I must call my girlfriend”). Hij begint stiekem een enorme knuffelkont te worden (alleen als niemand kijkt uiteraard ? ) en komt af en toe zelfs op schoot zitten, gezellig hoor!

Winnie wil voorafgaand aan de talent show geld inzamelen bij alle huismoeders om een kado voor Linda en Gavin (eigenaren Mother of Peace) te kopen als dank voor alles wat zij voor ze doen. Terwijl Winnie aan haar speech werkt ga ik met een kaart en envelop langs alle huismoeders om geld op te halen en ze wat op de kaart te laten schrijven. Ze worden helemaal zenuwachtig van me dus deze lompe Nederlandse aanpak lijkt niet helemaal de juiste. Even wat voorzichtiger dan maar en vragen of ze, als ze er klaar voor zijn en er een uurtje of wat over hebben nagedacht dan aub wat op de kaart willen schrijven en als ze nog ergens toevallig een paar Rand over hebben, deze in het envelopje willen doen. En dit dan een keer of 10 voor alle huismoeders, pfffffff.

Mijn huis begint eindelijk een beetje op een echt “thuis” te lijken, heb nog wat extra meubeltjes gescoord, heb n gekko als huisdier en poes Whisky (door de andere vrijwilligers ook wel Frits genoemd en nu dus omgedoopt tot Fritskey) komt af en toe even buurten. Op kantoor zit poes zonder naam (zie foto) elke dag al braaf voor de deur te wachten tot ie luid snurkent op een van de stoelen kan neerpoffen om er vervolgens ’s avonds pas weer uitgegooid te worden als iedereen naar huis gaat. Hij snapt natuurlijk dat ik Jazz erg mis dus hij legt af een toe een dooie rat of gekko voor de deur, das toch lief he!

Donderdag ga ik met Winnie op stap om met ons ingezamelde geld een dekbedovertrek + sprei voor Linda en Gavin te scoren. Winnie staat helemaal te stuiteren van blijdschap (en het is niet eens voor haarzelf!) als we wat moois uitzoeken en ze kan niet wachten op het te geven. ’s Avonds tijdens de talent show is het genieten, dit zijn “onze” kids op hun best! Ze zingen, dansen en feesten, de huismoeders zingen en bidden en Linda en Gavin genieten van alle aandacht. Dit soort avondjes helpen je weer even herinneren waarom je dit allemaal doet.

Vrijdag weer even een fijne meeting met Byron, Pierre en Maureen gehad. Mijn plan om iedere maand een thema te introduceren waardoor we de vrijwilligers activiteiten wat meer kunnen sturen en structureren en de kinderen wat normen en waarden bij hopen te brengen begint meer vorm te krijgen en vanaf maandag kunnen we hiermee starten met de nieuwe groep vrijwilligers. Het thema voor 2008/2009 is “growth” en tijdens de schoolvakantie volgende week gaan we met de kids aan de slag om hier banners en posters etc voor te maken zodat iedereen er constant aan herinnerd wordt. Via thema’s als respect, vriendschap, family etc. werken we gedurende het jaar toe naar wat diepgaandere onderwerpen als individualisme, je eigen ik, verantwoordelijkheid etc. en zo hopen we de kids een perspectief te kunnen bieden voor wat er van ze verwacht worden en hoe ze zich “horen” te gedragen. In de Zulu cultuur wordt niet over gevoelens gepraat (ze weten bijvoorbeeld het verschil tussen boos en verdrietig en iemand aardig vinden en verliefd op iemand zijn etc. niet) en op deze manier kunnen we er rustig naar toe werken.
Samen met de vrijwilligers proberen we de verschillende activiteiten (drama les, werkstukje voor memory books, boys&girls night, film avond etc.) aan het theme van de maand te linken zodat ze er op verschillende manieren mee bezig zijn. Aan het eind van iedere maand organiseren we een gezamelijk diner voor alle kinderen, moeders, medewerkers, vrijwilligers, management team etc om meer een familie gevoel te creeeren en 1x per maand samen te komen. Tijdens dit diner worden dan ook de verjaardagen van de kids en het afscheid van de vrijwilligers gevierd en worden de kinderen die die maand iets positiefs gedaan hebben even extra in het zonnetje gezet. Iedere vrijwilliger presenteerd dan samen met de kinderen en huismoeder van “haar” huisje wat ze die maand over het thema geleerd hebben en wat eventueel ideeen voor de komende maanden zijn.

Heel verhaal, dit is maar een van de ideeen die we op dit moment aan het uitwerken zijn dus ik houd mezelf lekker bezig ?. Verder zijn inmiddels alle spullen voor THRASS binnen dus het lesgeven kan volgende week ook beginnen. Met Brie gaat het op dit moment helaas niet helemaal lekker en ze gaat binnenkort even een paar weken terug naar Nederland. Heel jammer voor mij maar heel begrijpelijk voor haar. Dit betekend wel dat ik voorlopig het THRASS programma alleen moet opzetten en de vrijwilligers in mn eentje ga trainen. Uncle B heeft al aangeboden om me te helpen dus die ga ik maandag maar even aan zn jasje trekken en ik heb al een aardig plan in mn hoofd zitten. Ik luister nu tijdens het werk braaf naar alle liedjes en raps van onze THRASS cd (om even een idee te geven van een van de enorm inspirerende songteksten: “fly fly fly fly little bird; hip hip hop hip hop rabbit, Spell it yeah, spell it yeah, Bird with ‘b’, rabbit with double ‘b’ etc.) Need I say more? Maar de kids vinden het vast fantastisch!!

Vrijdag vertrokken 5 van onze jongens met Amanzimtoti’s “round table” naar Johannesburg om op kamp te gaan. Fantastisch voor ze natuurlijk, ze komen hier bijna nooit van het terrein af. Ze kregen nieuwe rugzakken, schoenen en kleding en wat waren ze enthousiast! De rest was enorm jalours maak kwamen de boys wel heel lief gedag zeggen en veel plezier wensen. Er werden flink wat knuffels uitgedeeld en daarna vertrokken ze helemaal glunderend. Ze verdienen het zo!
Ik ga proberen de rest van de kinderen tijdens de vakantie ook in groepjes meet “uit” te nemen. De oudere meiden uit eten, de jongens naar een rugby wedstrijd, bowlen met de kleinere kids etc. zodat ze er toch allemaal even uit zijn. ’s Avonds gaan we heerlijk uit eten en op stap als afscheid van de September vrijwilligers, een heerlijke avond! Als je niet meer zo vaak en makkelijk uit kunt gaan leer je het wel veel meer waarderen! Heb inmiddels ook een auto gevonden (een oude opel astra, wit en dat is ongeveer alles wat ik er van weet) via een kennis van Deon die iedereen hier goed vertrouwd. Heb er een stukje in gereden en ging allemaal prima. Als het goed is kunnen we volgende week alles regelen dus dan kan Wilma de omgeving onveilig gaan maken! Links rijden en links schakelen vergt nog even wat oefening maar komt goed! Heerlijk om dan de vrijheid weer te hebben om in ieder geval overdag lekker mn gang te gaan.

Zaterdag de meiden naar het vliegveld gebracht, ga jullie missen meiden!!! Blijft toch lastig steeds, weer afscheid nemen van een club waar je toch heel intensie mee hebt samen gewerkt en geleefd. Dan het weekend de tijd om alles klaar te maken en voor te bereiden voor de nieuwe groep en dan begint maandag alles weer van voor af aan. Het vrijwilligers programma wordt steeds gestructureerder en heb het idee dat iedereen er zowaar weer een beetje zin in begint te krijgen. Gisteren stond opeens Mondli weer op de stoep die na een hele toestand al een paar weken verdwenen was en het ziet er naar uit dat hij gewoon weer hier blijft. N heerlijk manneke en ben super blij dat hij terug is! ’s Avonds alweer pannekoeken gebakken, dit keer met Anke bij Lorraine thuis. Gezellig en voor mij ook een goede manier om de andere huismoeders en kids beter te leren kennen. Toen kleine Tia 7 pannekoeken achter zn kiezen had was het welletjes, nog even wat gehangen bij Winnie thuis, flink wat geknuffeld met de kids en toen moe maar voldaan mn bedje in.

In de Cosmo die ik van mn lieve (inmiddels ex-) collega’s krijg opgestuurd las ik de volgende quote van Eheodore Roosevelt “Doe wat je kunt, met dat wat je hebt, daar waar je bent”

Ik wil een deel van “jullie” sponsorgeld gaan gebruiken voor psychiatrische hulp voor een van “mijn” kids, het maken van T shirts voor de vrijwilligers (zodat ze als ze deze dragen wat bekendheid voor Mother of Peace kunnen creeeren) en het meenemen van de kids op een uitje tijdens de vakantie. Hoop dat jullie dit allemaal ok vinden!

Super bedankt van alle post! Heather raakt helemaal in de stress en zegt steeds dat ik meer post krijg dan heel mother of peace bij elkaar, jihooe!!!!

Heb er trouwens een "zoon" bij, Xolani noemt me sinds kort steeds "mum". " You are my mum because I feel safe with you" :-)

Umoba

Mon, 22 Sep 08 08:50:02 +0200

Umoba, oftewel sugar cane, oftewel de achtertuin van Mother of Peace. We wonen hier letterlijk tussen de rietvelden. Als het riet hoog is is het te gevaarlijk om hier van het terrein af te gaan, maar zodra het riet platgebrand is (we kunnen het vuur en het geknetter dan in huis horen) kun je hier in de buurt best een stukje wandelen.

Dat is dus precies wat we gisteren de hele dag gedaan hebben. De kids mee in kleine groepjes en als een stel echte padvinders hier de buurt onveilig maken. Heerlijk vonden ze het om er even uit te zijn. Wij genoten trouwens niet minder. Als echte Zuid Afrikanen knabbelen ook wij braaf op een suikerrietje en 's avonds zijn we moe maar voldaan. Zo'n dagje doet een mens goed!

African life

Sat, 20 Sep 08 11:48:10 +0200

Regen, wind, het met 3 paar sokken en mn allerdikste trui aan nog steeds koud hebben, daar zijn we niet voor naar Afrika gekomen! Wat het weer betreft lijkt het hier nu net Nederland.

Was afgelopen week niet helemaal in mn hum. Vind het lastig om de frustraties die zich nu beginnen op te bouwen om te zetten in positieve energie. Ben nog steeds grieperig, persoonlijk en emotioneel (te) veel betrokken bij alles en zit mezelf een beetje in de weg. Even wat afstand nemen dus en tijd voor mezelf maken. Maar tijd voor mezelf betekend ook meer tijd om thuis te missen, moeite hebben met het gebrek aan vrijheid en privacy etc. Ieder probleem dat je probeert op te lossen brengt weer een heleboel andere ellende boven water en het lijkt echt een beetje dwijlen met de kraan open. Maar goed, net zoals hier straks ongetwijfeld het zonnetje weer gaat schijnen, zal het ook met mij wel snel weer een stuk beter gaan!

Heb ook wel weer een hoop leuke dingen gedaan me de kids en ben lekker aan het werk. We hebben goede ideeen en plannen genoeg om aan de gang te gaan met Thrass, willen iedere maand een bepaald thema gaan introduceren waaraan we alle activiteiten kunnen koppelen (movienight, boys & girls night, chapel, meetings met de housemoms, drama lessen etc) zodat het hopelijk bij de kids en huismoeders allemaal wat beter blijft hangen en we een meer gestructureerd activiteitenprogramma kunnen aanbieden. 1x per maand willen we een gezamenlijk diner organiseren voor alle kids, staff, vrijwilligers, management team etc. om het “familie gevoel” wat meer te stimuleren.

Vorige week zijn we lekker een middagje met de oudere kids naar het strand geweest. T was een hele tijd geleden dat ze voor het laatst geweest waren dus ze waren door het dolle! We hebben geschilderd, fotolijstjes gemaakt voor in de memorie books (met jou porttretfoto’s Paul!!) zodat iedereen in ieder geval 1 mooie foto van zichzelf heeft, de verjaardagen van de kids gevierd, hebben geholpen met het opknappen van 2 kantoren (1 voor de social worker en 1 voor de daycare) en gisteren zijn we met een paar vrijwilligers heerlijk even op het strand gaan paardrijden. Fijn even uitwaaien en in keiharde galop over het strand scheuren, genieten!!

A.s. donderdag organiseren we een “talent show”/ goodbye party voor deze groep vrijwilligers en de kids zijn al druk bezig met oefenen. Ook wij als vrijwilligers moeten er aan geloven dus we moeten nog even aan de bak om iets leuks in te studeren.

Heb mn eerste slang al gespot en moest van de week een spinnetje formaat vogelspin (echt hoor!!) van mn voordeur halen, bahbah! Verder even weinig te melden, ben met veel dingen bezig in mn hoofd maar krijg het niet goed opgeschreven. Moet af en toe echt nog even “landen”. Besef soms nog steeds niet helemaal dat ik hier nu echt voor een jaar ben. Ben blij dat ik hier bij mn kids ben en ga gewoon op het gemak alles oppakken.

Heel erg bedankt voor alle lieve kaartjes, pakjes, smsjes en mailtjes!!!!

Salani kahle! Wilma

Jacqueline; ik heb Thobile de groeten van je gedaan hoor! Je krijgt de hartelijke groeten terug!

Gaby, Xolani vraagt regelmatig naar je en mist je!

Mara, Gloria kan niet wachten tot je komt en vraagt elke dag wanneer het zover is!

Umhlanga

Sun, 14 Sep 08 10:29:59 +0200

The Umhlanga (Reed Dance) is volgens Wikipedia een traditionele dans waar zo'n 30.000 maagden uit heel Kwazulu Natal samenkomen om te dansen en hun maagdelijkheid te vieren. Koning Goodwill Zwelethini KaBhekuzulu kiest hier ook ieder jaar een nieuwe vrouw uit (hij heeft er tenslotte pas 11).

Gisteren stapten we om 6 uur 's ochtends in de auto om dit spektakel eens met eigen ogen te gaan bekijken. Het was gaaf, en warm, en druk! Heel bijzonder om hier als blanke bij te kunnen zijn. De king himself heeft na die 11 vrouwen natuurlijk een berg ervaring, en kwam heel slim die dag pas rond een uurtje of 6 's avonds (toen wij al lang en breed weer in de auto naar huis zaten)aan. We hebben dan ook niet gezien welk meisje hij uiteindelijk heeft uitgekozen, maar bij deze wens ik Zulu king en meisje nummer 12 veel geluk :-)

Behind the smiles

Thu, 11 Sep 08 09:01:36 +0200

07:45 woensdag ochtend begint op Inkwali Primary school met bidden. En dan niet het opzeggen van “Onze vader...” zoals wij dat doen, maar zingen en dansen vanuit je tenen! Grade 2: 1 juf, 40 kids en 1 mlungu (blanke) met een enorme brok in haar keel (ik dus!).

Vandaag hebben de vrijwilligers hun vrijwilligersdag en dus ga ik zelf een dagje mee naar school. Gewapend met een tas vol knutsel spullen en een paar ballen stort ik me op de hysterische kids voor een lesje “arts and crafts” en gym. Tijdens het nakijken van wat wiskundesommetjes ben ik nog een twijfelgevalletje wat betreft mijn titel (eeeeh, mlungu, miss, wilma, teacher, mem) maar dan gaan de kids helemaal los op de lampionnen die ik ze wil laten maken. Deel wat gekleurd papier en scharen uit brul wat instructies in het Engels en je beste 3 woorden Zulu en het wordt 1 groot feest. De juf wil zelf ook maar wat graag een lampion maken en bedankt me wel 6 keer voor het leuke idee.

Als iedereen klaar is moet alles natuurlijk in de klas worden opgehangen en worden er 3 tafels en bankjes opgestapeld om 1 van de kids boven op de kast te laten klimmen, kind blijkt toch ietwat aan de kleine kant, en wordt onder een dikke laag stof toch maar weer van de kast gehaald. Geen probleem, halen we gewoon een groter iemand uit Grade 7 om het klusje even te klaren. Zo doe je dat dus African style!

De gymles met “teacher Wilma” wordt ook een dolle boel. Schoenen en sokken uit, even een paar geiten van het veldje jagen en we kunnen beginnen. Bij wijze van warming up rennen we wat heen en weer, zwaaien met armen en benen en zorgen zo voor een enorme stofwolk. Dan doen we tikkertje, estafette rennen, nog een spelletje waarbij we in het Zulu zongen en ik dus niks van begreep maar wel enorm goed in was zodat iedereen me in zn team wilde en net toen iedereen uitgeput en met grote dorst op de grond neerviel was het tijd om weer naar binnen te gaan. Top dagje op school dus! Ze beginnen eindelijk het nut van de vrijwilligers een beetje in te zien, en we krijgen uitgebreid de gelegenheid om zelf met de klassen aan de slag te gaan, echt leuk!

Dan terug op Mother of Peace weer even met je neus op de feiten gedrukt. Hoe goed je ook weet welke verhalen achter al die lachende koppies schuil gaan, blijft het elke keer weer shocking om het zo hard en duidelijk te horen. 11 jaar oud, een verleden van verkracht en mishandeld worden, op straat gezet, van de ene instantie naar de andere gestuurd worden omdat je een “hopeloos geval” en " onhandelbaar" bent, je eigen broers misbruiken en door hen misbruikt worden, nu door je verleden zo verknipt zijn dat je kinderen om je heen pijn doet op een manier waar je als 11-jarige het bestaan niet eens van zou moeten weten..... Zowel dader als slachtoffer, een kind nog. Ik sta er bij en kijk er naar, wetend dat dit maar 1 van de vele verhalen is ...

Dan maar weer die knop om en ’s avonds het verjaardagsfeestje van kleine Tha van I Care die 7 wordt. Heerlijk eten, grote lol met de jongens, ze leren ons hun manier van dansen (“do you feel it miss”!? "You have to feel it from inside!") en onderweg naar huis stoppen we in het donker bij het strand en rennen hand in hand langs het water om even uit te leven. Veel lachen, veel knuffels, bijzondere jongens en een bijzondere avond.

Update uit Zuid Afrika

Sun, 07 Sep 08 11:11:29 +0200

De favoriete tijdsbesteding van onze kids is toch wel “watching a movie”. Zodra het woord “movienight” valt zijn ze door het dolle en wordt iedereen verzameld om naar de theater ruimte te gaan waar het hele feest gaat plaatsvinden. Afgelopen zaterdag stonden we net voor het hek klaar om naar boven te lopen toen het voetbalteam waar Xolani, Mncedici en Phelelani in spelen met gierende banden en de muziek op maximaal volume het terrein op komt gescheurd. Onze pubermeiden hysterisch want ze zien, behalve de Mother of Peace boys, niet zo vaak jongens “in het wild”. Ontzettend gelachten toen er eerst ongeveer 40 man het busje uit kwam rollen voor onze jongens er uit konden. Iedereen hing uit de ramen, naast, onder en bovenop het busje. Goodnight boys, drive safe !?!

Film kijken met onze kids is voor ons ook geweldig. Ze zitten constant te giechelen, tot er echt iets grappigs gebeurd en ze met zn allen in een keiharde bulderlach uitbarsten. Als er gezoent drijgt te worden houden ze allemaal hun hand voor hun ogen en worden zelfs wij geacht onze ogen braaf dicht te doen. Aan het eind van de film heb je dan geen gevoel meer in armen, handen en benen omdat er minstens 3 kids bij je op schoot in slaap zijn gevallen, heerlijk! Zondag was ik uitgenodigd voor een braai bij Gavin en Linda (oprichters van MoP). De priester die op zondag hier altijd in de chapel spreekt schoof ook gezellig aan, en onder het genot van een biertje en een wijntje voerden we een enorm interessante discussie over het al dan niet legaliseren van de prostitutie in Zuid Afrika. Aangezien ik uit Amsterdam kom wordt ik natuurlijk geacht daar een uitgesproken mening over te hebben. Niet het meest voor de hand liggende gesprek met een oude man die iedereen hier respectvol “Father” noemt! Toen het tijd was om iedereen zijn Katholieke achtergrond te bespreken (er zijn hier sinds vorige week ook 2 franse zendelingen die hier 2 jaar blijven, erg aardige mensen!) zat ik blijkbaar wel heel demonstratief de andere kant op te kijken want opeens begon de priester enorm te grinnekken en vroeg ook aan mij: “en jij, hoe ben jij met het katholieke geloof bezig”? Op mijn antwoord “ehm, nou ..... niet eigenlijk” klapt ie in zn handen en wordt ik ter plaatse tot “project” uitgeroepen om te bekeren. Succes! Hij kan er hartelijk om lachen en hoe gelovig ze hier ook zijn, ze proberen het gelukkig nooit aan je op te dringen. Ik schuif zelf wel eens om 6 uur aan bij de chapel en ben dan altijd welkom. Dat ik meer voor het zingen van de kids, en voor even een halfuurtje rust kom hoeven zij niet te weten toch.

Zondagavond fungeer ik zelf als huismoeder als Winnie even weg moet, en ben enorm trots op mezelf als alle kids om half 9, zonder gesputter keurig in bed liggen. Iedereen die hier geweest is kan zich voorstellen dat dat een enorme prestatie is!

Dinsdag avond eten we bij de jongens van I Care (voormalig straatkinderen, en nu enorm fanatieke jongens!) waar Brie les aan geeft. De jongens wonen in 2 huizen hier in de buurt, met huisouders die voor ze zorgen. Na een enorme baaldag bij MoP, moe, hoofdpijn, kinderen onbeschoft en luisteren voor geen meter zijn deze jongens een verademing. Ze gedragen zich voorbeeldig en we hebben de grootste lol met elkaar.

Het gedrag van de Mother of Peace kids toch maar even aangekaart bij Byron en Gavin. Nu ik hier ben worden veel regels weer wat aangescherpt en probeer ik wat structuur te brengen in de enorme chaos. Dit houd bijvoorbeeld in dat alle kinderen een half uur per dag naar de huiswerkkamer moeten komen. Voorheen werden hier vooral puzzels en spelletjes gedaan, maar vanaf vorige week moet er ook daadwerkelijk “geleerd” worden. Na een aantal flinke discussies waarom het zo belangrijk is dat ze Engels leren lezen en schrijven (“ja hehe, omdat jullie vrijwilligers geen Zulu spreken natuurlijk”!) en wat ze later willen worden (dokter, advocaat, chemical ingenieur, profvoetballer, politieagent) wordt heel langzaam een beetje duidelijk waarom we vanaf nu alleen nog maar Engels met elkaar spreken (dus geen Zulu én geen Dutch!).

Na wat dramatische scénes van Sindi die zich wild met haar armen zwaaiend van haar stoel gooit door het vooruitzicht dat er “nooit in haar hele leven meer gekleurd mag worden” en wat woede uitbarstingen en echt onbeschoft gedrag van een aantal anderen tegen de vrijwilligers heb ik er na een paar dagen genoeg van. Tegen mij gedragen ze zich meestal wel ok, maar als ik hoor hoe ze tegen de andere vrijwilligers te keer gaan (schreeuwen Shut Up!!!, gooien met stenen, lopen gewoon midden in een gesprek weg en gaan buiten spelen) roep ik de hulp van Byron en Gavin in. Ik wil dat zij met de kinderen bespreken dat ze respect voor elkaar en de vrijwilligers moeten hebben en dat ze leren dat er concequenties zitten aan hun vervelende gedrag. Gelukkig nemen zij dit heel serieus en ’s avonds in de chapel wordt er meteen met de oudere kids over gesproken. De kids die zich echt niet gedragen mogen in het vervolg niet meer mee met uitjes, krijgen geen snoep etc. tot ze weten dat ze fout zitten. Het hoeven echt geen engeltjes te worden, maar een beetje normen en waarden bijbrengen, hoe lastig dat hier ook is, is echt nodig. En dan niet op de manier zoals dat hier helaas toch heel vaak gebeurd, met een paar flinke klappen, maar op een iets meer pedagogisch verantwoorde manier. We zullen zien.....

Woensdag ga ik even met Tamara (projectmanager Be More) op stap om wat meubels en spullen voor haar appartement te scoren. Heerlijk om er even uit te zijn! S avonds geef ik een lesje tafelmanieren bij Winnie thuis (nee, we eten niet met onze handen en we gooien ook niet alles zomaar op de grond, en we gooien ook geen eten naar elkaar) en na wat aandringen zit iedereen zowaar op een stoel aan tafel met een lepel zn bord leeg te eten, hoera!! Ik heb een doucegordijn meegenomen, aangezien ze die hier niet hebben en de hele badkamer dus blank staat na iedere douchepartij. Ze hebben hier de grootste lol om en winnie is helemaal in de gloria. Dat ik nu niet meer steeds met natte sokken sta als ik de kinderen help met tandenpoetsen heeft er natuurlijk helemaal niets mee te maken. Uiteraard moet er ook weer even worden voorgelezen (ken nu serieus alle boekjes echt uit mn hoofd!) en leg ik alle kids weer op bed.

Inmiddels heb ik een Zuid Afrikaanse bankrekening geopend waar mijn salaris op kan worden overgemaakt. Het duurt een uurtje of 3 bij de bank voordat het geregeld is maar dan heb je ook wat! Ik wordt nog even sterk geadviseerd om vooral zoveel mogelijk in de winkel te pinnen en niet bij een geldautomaat geld op te nemen, met het oog op overvallen, berovingen etc. Geloof niet dat ze dat bij de ABN in Nederland ook als tip meegeven. Veel mensen die ik hier ontmoet zeggen, als ze me vragen hoe ik het hier vind en ik zeg “leuk!”; “je mag het wel eerlijk zeggen hoor”!. Ze vinden het nogal lastig te begrijpen wat een blanke vrouw met een prima baan en huis in Nederland in godsnaam in een land als Zuid Afrika komt doen.

Winnie vraagt me steeds om advies over Xolani, en regelmatig komt hij bij me voor advies over meisjes, puberteit, gevoelens etc. We lachen ons rot en ik probeer op mijn beste “moeder van een puberzoon” manier te helpen. Af en toe zie ik Winnie vanaf een afstandje grinnekend toekijken, al lang blij dat ze het zelf niet hoeft te doen.

Ik sleep trouw mijn Thrass boek overal mee naar toe zodat we binnenkort aan de slag kunnen met deze nieuwe lesmethode. Ik heb er echt veel zin in om er mee te gaan beginnen en ben erg benieuwd hoe het aanslaat bij onze kids. Als het goed bevalt kunnen we er ook op de school mee gaan beginnen, super leuk! Donderdagavond eten we met alle vrijwilligers van Mother of Peace, Bobbie Bear, I care en onze franse vrienden samen bij de backpackers in Toti. Erg lekker en gezellig en leuk om de nieuwe groep wat beter te leren kennen. Aangezien ik hier natuurlijk veel ben, fungeer ik een beetje als doorgeef luik voor de vrijwilligers naar Byron en de rest van de MoP staff. Hartstikke leuk en probeer ze zoveel mogelijk te helpen. Dan scheelt het echt dat je zelf goed weet hoe het voelt om hier als vrijwilliger voor 4 weken binnen te komen.

Vrijdag leef ik me enorm uit op een assesment die we maandag bij alle kids willen afnemen, om hun niveau te meten voordat we met Thrass aan de gang gaan. Het stormt al de hele ochtend flink en natuurlijk valt voordat ik mijn werk heb opgeslagen de stroom uit. Dat ik me hier al niet eens meer echt druk om kan maken zegt me dat ik al aardig begin in te burgeren. Byron komt even met me praten en verontschuldigd zich ervoor dat ze mij hier zo aan mn lot overlaten en dat er niemand is om mij te helpen. Hij is bang dat ik binnen een paar weken gillend weg ren. “Some people are part of the Mother of Peace family, no matter if they are here or back at home. You are one of those people and I don’t want that to change because we are giving you a hard time now".

Geef aan dat ik dat van te voren wist dus dat me dat echt niet uitmaakt. Vind het wel heel jammer dat er niemand is die net als ik enorm enthousiast en gedreven is en die helemaal met mij op een lijn zit. Iedereen is gefrustreerd, moe en van alle goede plannen en ideeen wordt zelden iets geimplementeerd. Ik hoop echt dat al het werk dat ik hier het komende jaar ga doen ook wordt voortgezet als ik straks weer weg ben. Ik kan nog zoveel plannen schrijven en structuur aanbrengen, als je de mensen niet hebt om er mee aan de slag te gaan wordt het nooit wat. Ik denk dat de kinderen, maar ook de vrijwilligers en ik echt de toewijding en inzet van het management van Mother of Peace verdienen.... Dus.

Vrijdagmiddag hebben de oudere kids meestal dramales. Deze middag gaat het niet door dus besluiten we zelf maar met de kids aan de slag te gaan. Geen stroom betekend geen licht, geen muziek etc. dus maar even flink improviseren. We spelen een soort hints waarbij de kids eerst individueel en daarna in paren een persoon of een actie moeten uitbeelden op het podium in het theater. Na wat zenuwachtig gegiechel gaan ze helemaal los en komen de meest hylarische uitbeeldingen van Chris Brown, Beyonce, teachers, doctors, riding a horse, getting married, selling clothes etc. voorbij. Ze zijn bloedfanatiek en ik krijg het als bedenker en aanvoerder van het spel soms zwaar te verduren als ik door al het geschreeuw niet meer kan horen wie het goede antwoord geeft en ik de punt aan de verkeerde partij geef. Zelfs kleine Rebecca doet gezellig mee en op haar uitvoering van een frog krijgt ze een enorm applaus. Wij doen ook niet lullig en voeren als vrijwilligers nog even een Zuludansje op. Ze liggen in een deuk en dan moeten er natuurlijk verschillende dansjes door de kids worden voorgedaan. Zonder muziek, met een beetje klappen en zingen geven ze het ritme aan en dansen er op los! Ik zie een bonte avond als leuk afscheidsfeestje voor deze groep vrijwilligers aankomen!

De avondjes zonder stroom in het donker met een paar kaarsen aan zijn stiekem mijn favoriete avondjes met de kids. Boekjes voorlezen met 6 kids op schoot, kletsen met Winnie en een goed gesprek met mn grote vriend:

Xolani: Wilma, I always look at you
Wilma: Yes, I know that, why do you do that?
Xolani: Just to check if you are still here and didn’t go back to Holland

Xolani (liggend op de bank met zn hoofd op mn schoot): Wilma, I don’t know why I like you so much
Wilma: haha, I don’t know that neither
Xolani: I think that is because I know that you love me
Wilma: Could be… Do you know how they call that? Friendship!
Xolani: Zzzzzzzzzzz (is inmiddels in slaap gevallen)

Xolani: Can I borrow your mp3 player
Wilma: No
Xolani: Why not?
Wilma: Because you have to learn to accept no for an answer somethimes
Xolani: Ok thank, I appriciate your no!!!
Wilma: wahahahahahaha

(Om vervolgens de volgende dag rustig voor van alles en nog wat uitgemaakt te worden, t blijft een puber he!)

Buhle: Mammie, why wilma always looks likes she is smiling
Winnie: That is because she is so beautiful. Even when she is upset her eyes are still smiling
Buhle: aaahhhhaaaa!

Buhle: Wilma, WHY do you love US???????? Wait, I know it already, that is because we love you first!

Zaterdag heerlijk een dagje met Nienke naar Durban geweest. Beetje gewinkeld en een uurtje op het strand gelegen. Ik kan slecht tegen het gevoel hier nergens alleen veilig over straat te kunnen. We moeten altijd gebracht en gehaald worden, mogen alleen op het strand komen en niet in de stad. Op de Victoria street market waar we in februari rustig onze souvenirs insloegen is (Mam, jij even niet verder lezen nu! J ) 2 weken geleden een Amerikaanse toeriste vermoord. Je bent enorm beperkt in je vrijheid om te gaan en staan waar je wilt en dat is voor mij erg lastig. Uiteraard staat veiligheid voorop en blijven we voortaan bij dit soort plekken uit de buurt, maar je bent constant op je hoede. Als we ’s middags op Deon aan het wachten zijn worden we aangesproken door 2 vriendelijke, goed opgeleide jongens die heel geinteresseerd zijn in onze achtergrond, wat we hier doen. We kletsen wat over Zuid Afrika, Nederland, God, het project etc. en als ze weglopen merken we dat we allebei onze tas stevig in onze handen geklemd houden. Wat een vertrouwen!

Overal waar je stop voor het stoplicht (noemen ze hier trouwens Robot) komen straatkinderen of volwassenen met hun handen ophoudend naar je toe, bedelend om geld. Je kent de armoede in dit land en weet de achtergrond van onze kids en dat er nog vele zijn die helaas op dit moment het zelfde meemaken, of erger. Toch geniet ik ook van avondjes uit met de vrijwilligers, een uurtje shoppen bij de mr Price en heerlijk op het strand in het zonnetje een boekje lezen.

S avonds zeuren de kids om een film maar we hebben geen zin. Stiekem kijken we tijdens het eten zelf een filmpje op mijn laptop, laat de kids het maar niet zien :-) Als we ze voor de deur horen praten zitten we met hartkloppingen en het geluid heel zacht enorm kinderachtig high school musical te kijken! Heerlijk!

Van foto's maken komt het steeds niet zo dus heb me nog niet echt uitgeleefd. Hier vast wel ff een paar fototjes voor het idee.

x Wilma

" Why do you love us Wilma" ?

Wed, 27 Aug 08 18:24:47 +0200

Zaterdag verder even een rustig dagje gehad. Voelde me niet helemaal fit en heb een beetje rondgehangen met de kids. ’s Avonds werd er een klein feestje gevierd voor Thabisile een van de oudere meiden die 15 werd. Met die meiden is het wat lastiger contact maken dus super leuk dat ze me helemaal kwam uitnodigen. Met pijn en moeite wat kip, rijst en bonen naar binnen gewerkt. Ondertussen doe ik mn uiterste best om Sanele met kleine hapjes een beetje netjes te voeren, krijgt ie 2 minuten later een enorm stuk chocoladetaart in zn handen gedrukt en zit alles, inclusief ikzelf fijn onder de chocoladesaus. Ach ja....

Op zaterdag is ook Tamara aangekomen, de nieuwe projectmanager voor Be More. We spreken af om snel samen wat leuks te gaan doen. Zondag nemen we afscheid van de groep vrijwilligers van februari. Dikke tranen bij de meiden en wat weet ik nog goed hoe ik me in februari voelde! Ook sommige kinderen zijn in tranen, afscheid nemen blijft toch lastig. Samen met Brie en Deon brengen we hen naar het vliegveld en na nog een laatste knuffel (fijne Afrikaanse gewoonte, niks geen slappe handjes of 3 zoenen, gewoon iedereen een dikke knuffel geven!) vertrekken ze. Onderweg naar Mother of Peace zetten we Brie af in Durban. Als we de weg niet weten wordt er een vriend gebeld die taxi chauffeur is om ons de weg te wijzen. Deze komt met een volgeladen taxi naar ons toe, laat al die mensen rustig 10 minuten wachten en scheurt vervolgens nog een heel stuk de verkeerde kant op om te kijken of wij het wel kunnen vinden. Kan allemaal hier, niemand zeurt en het motto van iedereen lijkt; “relax!” Het laatste stuk naar Mother of Peace test ik mn links-rij skills even uit door in de bus naar huis te rijden, ging prima. Ga echt proberen om hier een autotje te regelen, nu gaat het nog prima maar merk aan mezelf dat ik steeds meer de behoefte krijg om even “los te lopen” en gewoon mn eigen gang te kunnen gaan. Het Mother of Peace wereldje is natuurlijk klein en een supermarkt bezoekje begint al een heel uitje te worden ?

’s Avonds laat ik alle kids in Winnies huis hun tanden poetsen, het was me al eerder opgevallen dat ze dat hier bijna nooit doen. T wordt een enorm feest, naast tandjes worden er ook oren, haren en badkamertegeltjes gepoetst maar ze begrijpen in ieder geval ongeveer wat de bedoeling is. Als ik Sanele’s tandjes wil poetsen blijkt dat ze dit nog nooit gedaan hebben (hij is 2!!). Als ik ze laat zien hoe ik het doe wordt er hard gejuicht en geapplaudiseerd en mn opvoedkundige goede daad voor die dag zit er weer op! Nu er in alle huisjes boekenplanken met wat boeken hangen moet ik tot in den treure voorlezen uit Lola en Charlie en The very hungry caterpillar. Meiden het is echt een succes hoor, top idee van jullie!!!! Zelfs Xolani leest met wat gemopper en gezucht zelf een heel boek! Winnie verteld me over de achtergronden van een paar kinderen, kan hier verder weinig over zeggen maar je hoort hier af en toe dingen waar je met je verstand niet bij kunt.

Maandag ga ik weer lekker aan de slag. Begin er langzaam aan te wennen dat alles wat ik thuis in een half uurtje doe hier gewoon een dag duurt. Er wordt voornamelijk veel gewacht. Op sleutels, mensen, internettoegang, printpapier etc. etc. Maar wilde ik niet juist weg uit NL omdat daar alles veel te snel gaat, je maar doorgaat, achter jezelf aanrend? Juist! Iedereen vind trouwens dat ik hier enorm hard werk. Ze zijn zwaar onder de indruk als ik hier met wat papieren in mn hand rond ren en af en toe wat documentjes maak op de computer. Of ik niet even moet gaan zitten, kopje thee wil, naar de dokter moet omdat ik zo verkouden ben, of niet naar bed moet omdat ik er een beetje moe uitzie. Niks gewend joh die Afrikanen. ’s Middags doe ik in mn eentje de homework room wat verbazingwekkend goed gaat. Er wordt nu nog veel gekleurd en gepuzzeld maar nadat Brie en ik op cursus zijn geweest voor Thrass (lesmethode) gaat hier verandering in komen. We hebben grote plannen voor een educatief buitenschools programma.

Inmiddels heb ik wat meubels gescoord en is mn pakket boeken en lesmateriaal aangekomen waar ook wat foto’s inzaten dus mn huisje begint eindelijk een beetje gezellig te worden. Dinsdag is winnie jarig en is het alweer tijd voor een feestje. We bakken taarten, ik laat de kids de beslag kom uitlikken. Eerst kijken ze me aan of ik gek ben als ik vraag of ze willen proeven, maar daarna slaan ze elkaar de hersens in om de bak te pakken te krijgen. Als Brie en ik ’s avonds binnen komen zit het huis vol huismoeders en kinderen maar is Winnie nergens te beginnen. Ze staat nog in de badkamer haar haar te kammen met een nagelborsteltje (waarom?? vraag ik me hier zo’n 10 keer per dag af, het standaard antwoord van Winnie is dan “that is the policy, ik vind het allemaal prima!) In ons beste Zulu hebben we een kaart voor haar geschreven die natuurlijk door iedereen bewonderd moet worden. Dan wordt er gezongen, op hun knieen gebeden en lieve woorden gesproken. Zanele, Winnie’s zus bid in het Zulu en vertaald voor ons in het Engels. Ze is dankbaar dat Winnie de hoge leeftijd van 40 jaar heeft mogen bereiken, “want dat is in ons land, waar iedereen jong doodgaat aan HIV/Aids heel bijzonder”....

Na het bidden is het tijd om te eten. Weer moet ik er aan geloven, ik ben haar “oudste dochter” , hoor bij de familie en moet dus gewoon mee eten. Eet maar weer braaf wat bonen prut en koude kip. Mother of Peace heeft sinds kort een kippen project, ze kopen heel veel kleine kuikentjes en als ze groot genoeg zijn worden ze verkocht. Zo krijgen ze aardig wat geld binnen dus een prima initiatief. Ongeveer de helft van de kippen gaat naar de huisjes. Regelmatig worden er hier nu dus wat kippennekjes omgedraaid en liggen er overal net geplukte kippen op het aanrecht. Niet heel smakelijk maar moet zeggen dat ik er al aardig aan begin te wennen. De kids staan nu al voor het eten met hun tandenborstel in de aanslag dus leg maar even uit dat we dat na het eten doen, voordat ze naar bed gaan. Best hoor, dan nemen ze toch gewoon nog een extra mierzoet taartje. Hoe ze toch aan die mooie witte, rechte tandjes komen, geen idee!

Woensdagochtend vroeg ga ik met de huismoeders en een paar kinderen mee naar het ziekenhuis in Durban. Iedere maand gaan ze hier naar toe met de kinderen die Aids hebben om de medicijnen op te halen. Een aantal kinderen moet onderzocht worden. In het ziekenhuis zit iedereen op plastic stoelen braaf te wachten tot ze aan de beurt zijn, en dat duurt laaaang! Eerst wacht je een paar uur tot je aan de beurt bent om je in te schrijven. Dan doe je een soort stoelendans zodat je steeds een stoeltje opschuift en uiteindelijk een keer aan de beurt bent om de dokter te zien. Dan doe je weer zo’n zelfde stoelendansje tot je bij de social worker op de stoep staat en dan ga je een paar uur gezellig met je buurman/vrouw zitten kletsen en wacht je tot je aan de beurt bent om de medicijnen bij de apotheek bent op te halen. Ik heb er serieus 6 uur gezeten en ben er nog steeds niet achter hoe iedereen nou weet wanneer ze aan de beurt zij. Tussendoor ga ik nog even snel langs bij Nuh, een van de caregivers die helaas heel slecht op haar medicijnen reageerd en vaak erg ziek is. Ze ligt weer in het ziekenhuis en ik breng haar wat tijdschriften en wat te eten. Als ik in het ziekenhuis ronddwaal om haar te vinden en ik langs rijen wachtende mensen loop voel ik me voor het eerst “anders”. Ik ben de enige blanke en wordt echt een beetje raar aangekeken.

’s Middags raak ik aan de praat met wat huismoeders, ik probeer ze te interviewen om er achter te komen waar de vrijwilligers mee kunnen helpen in de huizen, wat ze leuk vinden aan hun werk, waar ze problemen mee hebben etc. Veel van hen geven aan dat ze problemen hebben met de oudere kinderen, ze zijn weinig respectvol. Veel huismoeders twijfelen aan zichzelf of ze hun werk wel goed doen en voelen zich onzeker. Ze luchten echt een beetje hun hart bij me en ik beloof om ze zo goed mogelijk te helpen. Komende maand komen er wat vrijwilligers met een Social workers achtergrond dus die kunnen hier mooi mee aan de slag. Verder zie ik ook weer een mooi projectje voor een zelfvertrouwem/ assertiviteitscursus voor de huismoeders!

Vandaag was het dan tijd voor onze Thrass cursus. Thrass is een lesmethode waarbij kinderen op een phonetische manier leren spellen, lezen en schrijven. Wij hebben dit in februari gesponsord dus super leuk om hier nu mee aan de slag te gaan. Samen met Brie schuif ik aan in een klaslokaal met allemaal juffen en meesters van basisscholen in de omgeving. Door mijn gebrek aan ervaring met lesgeven vind ik het wat moeilijk in te schatten hoe we dit systeem bij Mother of Peace kunnen implementeren maar het ziet er in ieder geval super goed uit! Ik heb zelf wat ideeen en samen met Brie kunnen we hier lekker mee aan de slag. De lesmethode is eigenlijk bedoeld voor kinderen van groep 1 t/m 4 maar we willen er ook op de daycare vast mee beginnen. Voor de oudere kinderen moeten we zelf misschien een aangepaste versie gaan gebruiken. Ook zij moeten eigenlijk bij het begin beginnen want de meeste kunnen geen letter lezen en kunnen hun eigen achternaam nog niet schrijven. We rappen en zingen wat af tijdens de training vandaag dus ik weet zeker dat de kids dat ook super vinden.

Ben verder lekker bezig met het vrijwilligersprogramma. A.s. maandag arriveert de nieuwe groep en ik heb een vrij gedetailleerd plan klaar liggen waar ze mee aan de slag kunnen en wat ik kan coordineren. Heb maandag ook een afspraak met de principal van de school om met haar te overleggen over een gestructureerd vrijwilligersprogramma op de school. Ze werken daar iedere maand met een thema, dus wil aan de hand daarvan lessen voorbereiden die de vrijwilligers dan op de school kunnen geven. Met iedere nieuwe groep ga ik dan een dag mee om ze te introduceren en ze de weg te wijzen. Ik heb er weer helemaal zin in en het gaat lekker.

Mn verkoudheid werd steeds erger en heb toch weer een keelontsteking te pakken. Net even langs de dokter geweest en met een antibiotica kuurtje en een zak pillen voor hoesten, verstopte neus etc. zal het snel weer beter gaan! Morgen nog Thrass cursus in Durban en dan verder even van mn weekend met de kids genieten. Ik ga elke dag wel even buurten bij Winnie en de kids, en ook de huismoeders en kinderen in de andere huisjes leer ik steeds beter kennen. Moet mezelf af en toe een beetje afremmen en zorgen dat ik ff wat tijd voor mezelf neem. De kids zijn fantastisch maar zo vermoeiend! Na een ruzie tussen 2 jongens is een van hen vandaag weggelopen en naar zijn familie hier in de communitie gegaan. Hij mist nu zijn ARV medicijnen dus hoop dat hij snel weer terug is. Mn Zulu kennis breid zich langzaam maar zeker uit en wordt door Buhle steeds streng overhoord of ik het allemaal wel onthouden heb! Liep net nog even hun huisje binnen en Sanele kwam net uit bad. In zn blote billen komt hij op me afgerend. " Sanele loves you Wilma, he thinks you are his mammie" zegt Buhle. " I love sanele too, I love all of you" zeg ik. Het is even stil en dan hoor ik een klein stemmetje "why do you love us Wilma" ? Tja, waarom...omdat jullie vechters zijn, ondanks alle ellende toch positief in het leven staan, omdat jullie niks hebben maar toch wat van het leven proberen te maken.... ik geef hem maar gewoon een dikke knuffel.

Voor nu ulale kahle (slaap lekker) en sale kahle (doei)!

X Wilma

Nikki, Sirin, Jolene, Christa, Elma; de boekenplanken zijn een succes! De kids vragen nog regelmatig naar jullie, veel succes met acclimatiseren en ik houd ze hier in de gaten voor jullie hoor!

Mede vrijwilligers van februari; “onze” playroom is er nog hoor! T ziet er nog erg goed uit en wordt vaak gebruikt! Met de fietsen gaat het helaas wat minder, er zijn er weer een groot aantal “overleden”. Heb Justin er maar mee aan het werk gezet om te kijken wat er nog gered kan worden.

Familie, vrienden, ex-collega’s; bedankt voor jullie lieve berichtjes, kaartjes, smsjes super leuk!!!

Eerste week terug op MoP

Sat, 23 Aug 08 14:52:14 +0200

Eerste weekje Mother of Peace zit er al weer op! “Time flies when you are having fun” zeggen ze toch? Verbaas me er over hoe snel ik hier weer gewend ben. Op dit moment zit Xolani met mijn mp3 speler in zn oren op het stoepje van mijn huisje mee te brullen met Sean Kingston en rennen er een stuk of 20 kids met snotneuzen rond mn huisje. Ook valt de stroom nog regelmatig uit, de pubermeiden brengen zichzelf in de problemen door er met jongens vandoor te gaan, je hoort de hele dag overal kinderstemmetjes en er wordt gedanst en gezongen alsof hun leven er vanaf hangt, er is nog niks veranderd!

Afgelopen maandag met de vrijwilligers meegeweest naar het Dream Centre (ziekenhuis waar mensen met aids in de laatste stadia verzorgd worden). Ook daar was weinig veranderd. Petje af voor de vrijwilligers die daar zulk goed en zwaar werk doen! Op de gangen zag ik af en toe een rode lamp branden bij bepaalde kamers. Op mijn vraag wat dat betekend zeggen ze”o, niks bijzonders, dan is er net iemand overleden of er ligt iemand dood te gaan...” Reality check nummer 1 meteen maar weer in de pocket. Nog geen 20 minuten later lopen we gezellig in een enorme shopping mall onze boodschapjes te doen en zijn we het Dream Centre al weer bijna vergeten. Als de kids ’s middags naar de chapel gaan schuif ik even aan en staat het kippevel weer op mn armen als ze met zn allen beginnen te zingen. Wat houd ik van deze fantastische kids! ’

s Avonds speel ik mee in een heuse cricketwedstrijd! Ik bak er niet heel veel van, maar de rest van mijn team ook niet dus dat scheelt weer! Ik vang af een toe een balletje en mep af en toe met mn stick in honkbal stijl tegen een bal en iedereen is weer tevreden! Resultaat van de avond; 22-0 ofzo en een enorme blauwe plek op mn knie!

Dinsdag is dan toch echt mn eerste werkdag. Na een gesprek met Byron, Linda en Gavin wil ik het liefst heel hard huilend weg rennen. Wat moet er megaveel gebeuren, en waarom heeft niemand enig idee hoe we dingen gaan aanpakken en wat ze van mij verwachten? Iedereen is wat gefrustreerd, de mensen verdienen hier echt heel weinig en zijn dus moeilijk te motiveren, en het lijkt wel of niemand het echt meer ziet zitten. Na een lang gesprek met Byron krijg ik er toch weer zin in en stellen we een lijst met projecten op die we de komende tijd gaan oppakken. Om te beginnen ga ik aan de slag met het opstellen van functieomschrijvingen voor alle medewerkers hier, niemand weet nu precies wat er van ze verwacht wordt en het verantwoordelijkheidsgevoel is dan ook ver te zoeken. Volgende week vrijdag en zaterdag ga ik op training voor Thrass, een lesmethode waar we in de huiswerkkamer en op school mee aan de slag kunnen zodat we een goed educatief buitenschools programma kunnen opzetten. Aangezien ik hier 24 uur per dag ben ga ik de huismoeders monitoren of ze hun werk goed doen, en de kinderen monitoren voor de social worker die hier sinds kort is aangenomen. Verder willen we een sportprogramma opzetten, fundraising activiteiten organiseren en neem ik een aantal taken van Byron over wat betreft het vrijwilligers programma. Vooral dat laatste vind ik erg leuk om te doen en we hebben dan ook allerlei plannen en ideeen die uitgewerkt moeten worden voor de volgende groep aankomt; over precies 5 dagen dus er moet opeens “hard” gewerkt worden! Verder bemoei ik me nog wat met de salarisuitbetalingen, een maandelijkse nieuwsbrief, de donaties aan voedsel en spullen die binnen komen en hoef ik me voorlopig nog niet te vervelen!

Voor mijn volgende missie; het Zulu onder de knie krijgen bieden zich elke dag wel een paar vrijwilligers aan. Vooral Buhle en Akona blijken ware talenwonders en wijzen de hele dag van alles aan en vragen dan: “Wilma, now in Zulu??” en lachen me vervolgens keihard uit als ik in plaats van knie arm zeg of of naar mijn neus wijs als ze mn tenen bedoelen. T gaat nog ff duren, maar t komt vast goed. Brie is mn grote voorbeeld, die roept al de hele dag als een volleerd Zulu vrouw de meest moeilijke woorden! Mondli en Thabani (allebei een jaar of 10) hebben het tijdschrift Men’s Health onder ogen gekregen en zijn er nu stellig van overtuigd dat, als ze maar hard genoeg hun best doen, ze er vanzelf uit gaan zien als de mannen in dat blad (compleet met sixpack, spierballen en stevige kuiten). Ik heb ze laten zien hoe ze oefeningen kunnen doen en ze komen nu iedere 2 minuten vragen of ik aan hun armen en benen wil voelen om te kijken of ze al spierballen hebben J

Ook ’s avonds is alles nog hetzelfde. Ik eet mee in Winnie’s huisje, lees een boekje met de kids, doe wedstrijdjes armworstelen met Mondli en Xolani en vermaak me prima! Veel kids waar ik in februari niet zoveel mee had zijn nu mn beste maatjes, ook leuk om hen wat beter te leren kennen! Heb deze week nog niet een keer zelf hoeven koken, kon steeds fijn aanschuiven bij iedereen. Donderdag een braai gehad bij Deon thuis (even een lesje zuid afrikaans barbequen voor beginners; kom om 7 uur, neem zelf al je eten mee en ga vervolgens 3 uur zitten wachten en verrekken van de honger tot alles klaar is en dan eet je alles tegelijk op)! De groep vrijwilligers van augustus zijn erg leuke meiden en we eten vaak samen. Gisteren gezellig met elkaar uit eten geweest, zij gaan morgen weer naar huis.

Er gebeurt veel hier iedere dag, teveel om op te schrijven. Ik voel me zelf een stuk rustiger dan in februari, toen alles in 4 weken moest gebeuren. Ik geniet echt van het idee dat ik hier nog heel lang kan blijven en alle tijd heb om mijn “ding te doen”. Ze zijn blij met me en ik ben blij om hier te zijn! Heb het te druk om thuis echt te missen, maar denk wel heel veel aan jullie!

Heb wat last van mn keel, zoals altijd als ik in een vliegtuig heb gezeten en ben aardig schor. Tegen de kids schreewen als ze iets doen wat niet mag gaat dus niet zo best en ze hebben de grootste lol om me. Buhle doet me steeds na en zegt dan; ' hey wilma, your voice is empty'. Net 20 paar vinger- en teennageltjes gelakt en nu maar eens een poging doen om heel vervelend met een boekje in het zonnetje te gaan zitten :-)

Dikke kus voor jullie allemaal!

x Wilma

Afrikaans telnr

Tue, 19 Aug 08 08:21:04 +0200

Naast mijn nederlandse nummer ben ik voortaan ook bereikbaar via: 0027-785477261!

Iedereen super bedankt voor alle lieve reacties, zo leuk om te lezen! Als het goed is dan vandaag toch echt mn eerste werkdag. Gisteren kwam er wat tussen, ach ja " this is africa" zeggen ze dan he! Ik vermaak me in de tussentijd prima!

Veel liefs!

Wilma

" You can't be back, yesterday you were still in Holland?!?

Sun, 17 Aug 08 19:10:28 +0200

'I can't believe you are here, I think i'm dreaming", " where's Wilma, you can't be Wilma, she went back to Holland", " JIIIIIIIIHAAAAAAA" ; zomaar even een selectie uit de reacties die ik krijg als ik opeens weer het terein van Mother of Peace op wandel. Nou ja, opeens... je moet er wat uurtjes voor vliegen maar dan heb je ook wat! Reis verliep prima, heb me kostelijk vermaakt met de Zuid Afrikaanse krant, ben helemaal op de hoogte van de " olimpiese brokkies" en " hekkiespring atlete" (blunders tijdens de olympische spelen en hordelopers) en in Durban stond Byron me keurig op te wachten.

Na nog geen 5 minuten in de auto roep ik enthousiast " wat gaan we doen, wanneer beginnen we en hoe gaan we alles aanpakken"? " Chill out" is de enige reactie die ik krijg. Dat is dan ook precies wat ik dit weekend gedaan heb!

Gisteren net 10 minuten terug, mn tas in mn huisje gedumpt, Winnie gedag gezegd en hup, busje weer in om met de kids naar een dress rehersal van the wizard of oz te gaan, leuk! Vooral de kleinere kids zijn nog wat afwachtend maar ik zie gelukkig heel veel bekende gezichten die super blij zijn om me te zien. Er zijn ook weer een aantal nieuwe kids dus moet nog even studeren op een paar namen. Moet zoiezo echt even aan de bak om wat Zulu onder de knie te krijgen, dan weet ik in ieder geval of ze me uitlachen als ik steeds mijn naam of " mlungu" (blanke) in een zin voorbij hoor komen :-). Als ik voor het eerst al die bekende koppies weer zie denk ik alleen maar " wat zijn ze nog klein!!!". In mn gedachten waren ze op een of andere manier een stuk groter geworden.

"s avonds gegeten bij Brie (vrijwilligster bij I Care, woont ook een jaar bij Mother of Peace), mijn buurvrouw en partner in crime, gegeten en wijntje gedronken. Daarna mn tas uitgepakt in mijn keurig schone, pas geverfde huis zonder meubels (hier gaan we morgen maar eens wat aan doen). Heb dan wel weer 2 2-persoonsbedden, dus met alle loge's moet het goedkomen!

Heerlijk geslapen, was ook redelijk kapot, en weer op tijd wakker. Een groep indiase mensen komt hier regelmatig eten voor de kinderen brengen en dit was ook vandaag weer het geval. Onder het mom van " integreren kun je leren" maar meteen aangeschoven, een bordje meegegeten en een handje geholpen. Er stond een soort sportdag voor de kids op het programma en na als een dolle te hebben mee gedaan met wedstrijdjes rennen, ei-op-lepel, voetbal, touwtrekken etc. was het tijd voor lunch en de zondag mis. Fijn een uurtje met een slapende Mine op schoot naar een zulu/engels bijbelverhaal zitten luisteren, prima hoor.

De 2 medailes die ik met mn sportprestaties vanochtend in de wacht heb gesleept hebben me in achting doen stijgen en de rest van de middag is het weer als vanouds; ik wordt gebruikt als klimrek door alle kids, dans lekker mee met de oudere meiden en Xolani is weer helemaal gelukkig met me.

Het gaat goed met ze volgens mij, ze zijn relaxed, lief voor elkaar en we hebben een super leuke dag gehad! Ondanks dat er een lekker lentezonnetje schijnt loopt iedereen hier met dikke mutsen en sjaals om. Ik zit nu moe maar voldaan even achter de computer met vieze voeten, vieze kleren en vieze haren van alle snottebellen, plakhandjes, omgegooide limonade etc, heerlijk!

Het afscheid nemen in NL van iedereen viel me niet mee, maar hier lijkt het weer alsof ik amper ben weggeweest. Morgen koop ik een afrikaanse simkaart, zal het nr z.s.m. op mijn weblog zetten.

Anja; Nana was door het dolle met je kaart! Heb haar beloofd dat we je snel samen een keer bellen.

Vanessa; Loiraine verteld dat je in oktober komt en ze ging het meteen tegen iedereen vertellen, zo lachen!

Hele dikke kus Wilma

Nog 1 nachtje slapen....

Thu, 14 Aug 08 22:42:47 +0200

Lieve allemaal,

Nog 1 nachtje slapen en dan is het zover! Ik ben er klaar voor, mn spullen zijn gepakt, alle praktische dingen zijn geregeld, heb afscheid genomen van iedereen, en het allerbelangrijkste; Ik heb er megaveel zin in!!!

Het waren rare dagen de afgelopen week. Ik besef maar weer eens al te goed hoeveel lieve en fijne mensen ik om me heen heb en hoeveel ik dat straks ga missen. Toch weet ik dat mijn "african family" daar op me wacht en nu al door het dolle is dat ik terug kom.

Iedereen onwijs bedankt voor alle lieve kaartjes, cadeautjes en lieve woorden. Dit is wat mij gelukkig maakt; de vrijheid hebben om mijn hart te volgen!

Voor de zekerheid nog even in de herhaling:

Mother of Peace
Att: Wilma van Wijngaarden
Box 7047 Illovo
4150 South Africa

tel: 06-12166241 (Afrikaans nummer volgt)

Goedkoop bellen vanaf een vaste lijn kan eventueel via:

www.albacom.nl
www.goedkoopbellen.nl
www.budgetbel.nl

We'll keep in touch!!!!

Liefs Wilma

Adres en telefoonnummer Zuid Afrika

Sat, 12 Jul 08 11:28:37 +0200

Voor degene die het leuk vinden om mij post te sturen in Zuid Afrika (vind ik in ieder geval heel erg leuk!!) hierbij mijn adres:

Mother of Peace
Att: Wilma van Wijngaarden
Box 7047 Illovo
4150 South Africa

Post doet er ongeveer 2 weken over.

Vanaf 1 augustus ben ik in Nederland bereikbaar via telefoonnummer 06-12166241. Zodra ik in ZA ben geef ik zo snel mogelijk ook mijn Afrikaanse nummer door.

****

It's in your hands now - Nelson Mandela concert Hyde Park ter ere van zijn 90e verjaardag:

‘Let us remind ourselves that our work is far from complete. Where there is poverty and sickness, including AIDS, where human beings are being oppressed, there is more work to be done. Our work is for freedom for all. [...] After nearly ninety years of life, it is time for new hands to lift the burdens. It is in your hands now, I thank you.’

Annie Lennox & Agape Choir tijdens Nelson Mandela Concert

Mon, 30 Jun 08 09:32:31 +0200

Voor degene die het fantastische optreden van de kids van Agape tijdens het concert voor Nelson Mandela gemist hebben:

www.youtube.com/watch?v=cFmYgzc5SPA

Een kort filmpje over de diverse projecten van Be More vind je hier:

http://vimeo.com/647180

Post uit Zuid Afrika

Wed, 25 Jun 08 20:21:11 +0200

Hoe doen ze het toch?

Steeds als ik even twijfel, me afvraag of ik een goede keus maak door alles achter me te laten en terug te gaan gebeurt het weer... een telefoontje, een brief...

En in dit geval een hele dikke envelop vol met tekeningen en brieven van "mijn" kids!

Zodat ik meteen weer heel zeker weet waarom ik dit wil!

Update

Fri, 20 Jun 08 12:08:28 +0200

Lieve meelevende achterban,

Voor de geinteresseerden even een update van mijn Afrika voorbereidingen:

Inmiddels heb ik mijn huis voor een jaar kunnen verhuren, is de laatste inenting gehaald en ligt mijn visum aanvraag bij de ambassade in Den Haag. Tot nu toe gaat alles zonder al te veel stress dus dat is helemaal prima!

Heb in de tussentijd nog even mijn TEFL certificaat in de wacht gesleept (Teaching English as a Foreign Language) dus ik kan daar straks ook aan de bak met het geven van Engelse les.

Schiphol heeft een leuk artikel geschreven over mijn vrijwilligerswerk in ons personeelsblad (zie attachments).

Ook de kaartverkoop loopt goed, en de eerste donaties zijn al weer binnen. Top, ga zo door allemaal :-)

Bedankt voor alle leuke reacties en bemoedigende woorden, doet me goed!

Foto's tentoonstelling Xplore

Sun, 15 Jun 08 21:25:59 +0200

Een paar foto's van de tentoonstelling + documentaire van zaterdag 14 juni.

Artikel in regiokrant De Echo

Fri, 13 Jun 08 10:17:14 +0200

Leuk artikel in De Echo over de fototentoonstelling + documentaire van 14 juni!

Kaarten voor Mother of Peace

Sun, 01 Jun 08 13:53:30 +0200

Om geld in te zamelen voor Mother of Peace heb ik kaarten laten maken van een aantal van mijn foto's die ik in februari gemaakt heb.

De pakketjes kosten € 7,50 en bestaan uit 8 kaarten met de teksten "liefs", "groetjes", "ik ben trots op je", "succes", "kop op", "bedankt voor je steun", "zomaar" en "tot snel".

Bestellen? Stuur een mailtje naar wilmavanw@hotmail.com of plaats een berichtje op mijn weblog.

Groetjes Wilma

Uitnodiging fototentoonstelling & We are Together filmvertoning

Fri, 30 May 08 14:18:44 +0200

Er is binnenkort weer een mogelijkheid om de film ‘We Are Together’ te bekijken in een filmzaal: zaterdag 14 juni draait de award winning documentaire twee keer in Cultuurcentrum Griffioen in Amstelveen. En dat is niet de enige reden om naar Amstelveen te komen; ook de schitterende foto’s van de tweede Xplore-groep staan er tentoongesteld!

De fototentoonstelling geeft indrukken weer van de tijd dat de Xplore-vrijwilligers bij Mother of Peace, Bobbi Bear en The Dream Centre verbleven. De foto’s zijn, mede door samenwerking met fotograaf Paul van der Kleij, schitterend geworden en zeker de moeite waard om te bekijken! Op de foto's bij dit bericht zie je een deel van de tentoonstelling die afgelopen week op ‘Connacted’, een feest dat gehouden werd in de Maassilo in Rotterdam, stond. We hopen dat je de rest met eigen ogen komt bekijken in Amstelveen.

Wil je naar ‘We Are Together’? Kom dan op tijd, want er zijn maar een beperkt aantal plaatsen beschikbaar. Voor alle details, kun je de uitnodiging bekijken.

Terug naar Afrika! (20-05-2008)

Tue, 20 May 08 11:50:18 +0200

Terug naar Afrika!

“Dus je gaat terug naar de plek waar je op dit moment hoort te zijn…” krijg ik als reactie van een collega als ik vertel dat ik terug ga naar Zuid Afrika…

Want inderdaad, IK GA TERUG NAAR ZUID AFRIKA!!! Voor een HEEL JAAR, Jihoe!!!
Mother of Peace heeft me een baan aangeboden, en als alles goed gaat stap ik op 15 augustus in het vliegtuig naar Durban, voorlopige terugreisdatum; eind juli 2009!

De reacties op mijn vertrek varieeren van “Wat stoer”, “Spannend zeg”, “Knap van je” tot “Dat zou ik ook wel willen” maar voor mij voelt het vooral gewoon heel erg goed. En dan kun je wat mij betreft maar 1 ding doen: ER VOOR GAAN!!

Wederom volg ik mijn hart en dat maakt het vele geregel (baan opzeggen, huis verhuren, visum en verzekeringen regelen etc. etc.) een stuk makkelijker.

Wat ga ik doen?

Ik ga Mother of Peace halve dagen helpen met het opzetten van een administratief systeem (inzicht geven in financieen, donaties, salarisuitbetalingen, achtergronden van de kinderen etc.). Verder ga ik me bezighouden met het implementeren van een nieuwe lesmethode op de school en het project, en de vrijwilligers trainen om de kinderen hier les in te kunnen geven. Ook ga ik samen met Brigit, een vrijwilligster die op dit moment ook voor een jaar in Zuid Afrika is, een computerles programma opzetten. Degene die me een beetje kennen begrijpen vast dat er, op het moment dat ik daar ben, ongetwijfeld een aantal “projectjes” bijkomen ?

Mother of Peace zorgt voor kost en inwoning en een klein salaris. Uiteraard kan ik jullie steun wederom goed gebruiken dus sponsoring is ook nu weer heel erg welkom. Jullie weten inmiddels hoe het werk! Rekeningnr 61.26.11.841 t.n.v. Wilma van Wijngaarden, Amsterdam onder vermelding van “Donatie Mother of Peace”.

Xplore activiteiten

Op dit moment ben ik nog druk bezig met het afronden van de Xplore activiteiten. Ik ga op 26 mei terug naar het Griendencollege in Sliedrecht om daar een presentatie te geven over mijn ervaringen in Zuid Afrika.

Verder ben ik samen met 5 mede-vrijwilligers bezig om een foto-tentoonstelling te organiseren. Deze staat o.a. op 14 juni in het Cultuurcentrum van het VU in Amsterdam, uitnodiging volgt!!

Voorbereiding

Om geld in te zamelen ga ik dit keer samen met Roos, een Schiphol collega die ook 2 maanden vrijwilligerswerk in Zuid Afrika ga doen, kaarten verkopen die we hebben laten maken van mijn foto’s. Hierover volgt snel een berichtje op mijn weblog.

Het Griendencollege heeft toegezegd dat de opbrengst van de Geranium-actie van volgend jaar ten goede komt aan Mother of Peace, top!

Uiteraard houd ik jullie via deze weblog op de hoogte van de voorbereidingen op mijn vertrek. Stay tuned!

Wilma
wilmavanw@hotmail.com

Baie dankie!

Fri, 21 Mar 08 13:09:06 +0100

Voor alle sponsoren, vrienden, familie, kennissen en collega's die zo fantastisch met me meegeleefd hebben (en nog steeds doen)nogmaals BEDANKT!!!!

Deze kleine mannen (Tia & Anele) geven het goede voorbeeld!

Afscheid & weer thuis

Mon, 03 Mar 08 14:29:06 +0100

Het zit er op. Inmiddels veilig thuis met een hoofd vol herinneringen aan de kids en mijn hart nog in Zuid Afrika. Jullie hebben nog een update van de laatste week bij Mother of Peace van me tegoed.

Zondag is het wederom een super warme dag. Als de kids uit de chapel komen hebben we zwembadjes, waterballonnen en waterpistolen klaar gelegd waar meteen gretig gebruik van wordt gemaakt. Binnen de kortste keren is iedereen inclusief ikzelf drijfnat, maar wat hebben we een lol!

Samen met Ilse werk ik aan de muurschildering in de playroom (ik beperk met tot een grote lap groen (het gras) en Ilse maakt er een enorm leuk creatief geheel van). Huismoeder Winnie komt terug na een paar dagen thuis bij familie te zijn geweest en ze komt me van een afstandje met wijd open armen tegemoet voor een dikke knuffel. “I missed you” zegt ze uit de grond van haar hart. Ik eet mee in mn huisje en help met opruimen en afwassen. Xolani brengt me als een echt heer in het donker terug naar mijn huisje, waar Ilse met een van de oudere meiden uit haar huisje op de bank zit. Terwijl wij in huis rommelen zitten de kids allebei met een MP3 speler op keihard met verschillende muziek mee te bléren, prachtig en zo hard gelachen! Ik geef Xolani een paar foto’s van ons die ik voor hem uitgeprint heb, hij is er blij mee en ze worden meteen voorin zijn fotomapje gedaan.

Maandag hebben we een “rustig” dagje op Mother of Peace. De huismoeders beginnen vandaag met hun training dus we doen ’s ochtends boodschappen en vangen om 12 uur de kleintjes op die uit de daycare komen. Ze moeten eigenlijk even slapen maar daar hebben de dames en heren natuurlijk helemaal geen zin in. Er wordt druk gekletst, gegiecheld en op bedjes gesprongen, maar als Jean Paul met zijn zwaarste stem “SLEEP” schreeuwd schrikken ze zich rot en gaan braaf slapen! Soms hoeft het allemaal niet zo ingewikkeld te zijn. Ik loop rond met een fijn blauw en dik oog om dat een van de kids me tijdens het spelen per ongeluk geschopt heeft. Alle kids vragen wat er gebeurd is en als ik vertel dat ik een schop heb gekregen zeggen ze allemaal “o sorry” en als ze vragen door wie in ik zeg dat het Rebecca was maar dat het per ongeluk ging lachen ze me allemaal keihard uit. Rebecca is nl echt de allerdunste en kleinste van het stel en ze snappen natuurlijk niet hoe ik daar nou een blauw oog van kan krijgen.

’s Middags helpt ik weer mee in de huiswerkkamer en kook ik voor de kids in mijn huisje. Broccoli hebben ze nooit eerder gegeten en na er van alle kanten wat argwanend naar gekeken te hebben proberen de meeste er toch een hapje van. Mondli komt helemaal enthousiast met zijn bord langsgerend “Look Wilma, I tried it and I liked it!!”, leuk! Op mijn laptop kijken we in mijn huisje nog een film. Mondly zit op het puntje van zijn stoel en kletst gezellig 1,5 uur lang door de film heen, tot grote ergernis van de andere kids. Xolani zit dicht naast me, houd tijdens de hele film stevig mijn hand vast en kruipt enorm niet stoer natuurlijk bijna bij me op schoot.

Dinsdagochtend staan we weer om 6 uur naast ons bedje want Vanessa en ik gaan weer naar school. Vandaag help ik mee in groep 1 en 2 en na het gebed en wat lesjes Zulu doen we een soort biologie waarbij we de verschillende lichaamsdelen en hun functie opnoemen. We gaan enthousiast van start en brullen mee met “My nose is to smell, my eyes are to look” etc. Als de juf roept “my head is to...” roep ik hard “think” waarop ik door 60 paar oogjes verward wordt aangkeken. “Niet goed”? vraag ik. Nee Wilma, “our head is to carry”. Owja, ofcourse juf, zo kun je het ook bekijken! Zo zie je maar weer dat mijn logica niet altijd de juiste is. Om de kids niet verder in verwarring te brengen houd ik de rest van de les mijn mond maar en help ik de juf braaf met lijntjes trekken in schriftjes en het uitdelen van potloden.

Om 11:00 worden we alweer door Gavin van school opgehaald want er moet geshopt worden. Niet voor onzelf welteverstaan, maar Vanessa en ik gaan met Byron op stap om spullen te kopen van ons sponsorgeld. Samen hebben we een fantastisch bedrag van zo’n € 8.000 te besteden wat we weldoordacht hebben uitgegeven aan het volgende:

- Nieuw leersysteem (THRASS) voor Mother of Peace en de school. Dit systeem leert kinderen lezen en schrijven d.m.v. woord en klankherkenning, een soort phonetische methode. Aangezien veel kinderen ontzettend achter lopen en het alfabet niet kennen is dit hopelijk een goede methode om de kids toch te leren lezen en schrijven. Er zullen een aantal mensen een training krijgen die het dan weer aan nieuwe vrijwilligers en leraren op school kunnen uitleggen. Dit wordt tevens een gerichte taak waar Mother of Peace vrijwilligers zich op school mee kunnen bezighouden.
- Presentatiemateriaal (Banner, folders, presentatie etc) voor het creeren van awareness voor Mother of Peace
- 70 nieuwe stoelen voor in alle huisjes
- 2 grote vriezers + generator. Omdat de stroom heel vaak voor lange tijd uitvalt bederft vaak al het eten dat ze in bulk inkopen of krijgen als donaties. Dit moet dan worden weggegooit wat natuurlijk erg zonde is. Op deze manier kunnen ze zelfs als de stroom uitvalt toch het eten bewaren
- 8 nieuwe fietsjes. Er waren al een aantal grote fietsen maar nu ook een paar kleine en middelmaatjes zodat alle kids samen kunnen fietsen.
- Beamer + scherm voor in trainingsruimte. Er wordt nu nog gebruik gemaakt van een schoolbord met krijt maar aangezien er in de toekomst meer (gratis) trainingen gegeven kunnen worden komt dit super goed van pas zodat ze ook bijvoorbeeld video’s en presentaties kunnen laten zien. Beamer + scherm kunnen ook gebruikt worden om met de kids film te kijken.
- Achterstallige verzekeringen
- Schoolgeld voor 6 kids die naar een Engelstalige school gaan waar ze echt goed onderwijs krijgen
- Nieuwe eettafel voor in het huisje van Vanessa
- Geld wat over is gebleven wordt apart gehouden voor het bouwen van een nieuw toiletgebouw bij de school of een nieuwe auto voor Mother of Peace waarmee ze bijvoorbeeld met kids naar het ziekenhuis kunnen.
- Baby spullen voor de playroom
- Barbeque voor alle kids, huismoeders, vrijwilligers en staff Mother of Peace
- Afscheidsfeest alle kids, huismoeders, vrijwilligers en staff Mother of Peace

Ik hoop dat iedereen het hier mee eens is, Mother of Peace is er in ieder geval super blij mee!

’s Avonds vieren we de verjaardag van Jean Paul met een barbeque voor alle vrijwilligers. Een paar oudere jongens zijn flink beledigd dat ze niet zijn uitgenodigd voor die avond en ik krijg een flinke discussie met ze waarin ik uitleg dat wij al 3 weken alles voor hen doen, zelfs in het weekend thuisblijven om leuke dingen voor ze te organiseren, elke ochtend op 6 uur naast ons bed staan om met ze mee naar school te gaan etc. en dat ze nu heel ondankbaar en verwend reageren als wij 1 avondje met elkaar willen eten. Mijn uitval wordt me niet in dank afgenomen en vooral Xolani loopt druk schreeuwend en boos van me weg.

We hebben een erg gezellige avond met elkaar maar het gedrag van de jongens zit me niet lekker en ik ga toch niet helemaal lekker slapen. De volgende ochtend wordt er om half 7 op de deur geklopt en staat Xolani op de stoep; “I have to talk to you”. “Good because I have to talk to you to” zeg ik tegen hem en leg hem uit waarom ik gisteren avond zo boos werd om zijn reactie. Hij zegt dat hij het begrijpt, zegt sorry en ik vertel hem dat het heel goed van hem is dat hij is gekomen om zijn excuses aan te bieden. “Are we still friends” vraagt hij, en ik geef hem nog maar eens een dikke knuffel. Hij is continue bij me in de buurt, Byron vraagt me zelfs “where is your shadow” als hij even niet bij me is. Soms praten we, somst zitten we alleen maar naast elkaar, spelen we een spelletje of eten we samen. Ik vind het fijn om er voor hem te zijn, een maatje te zijn en hem het gevoel te geven dat hij er echt mag zijn.

’s Ochtends sta ik samen met Vanessa en Byron op een beurs in de community hall, de Better Together Awareness Day, waar verschillende goede doelen een stand hebben om scholen en bedrijven uit de regio een idee te geven waar ze mee bezig zijn. Leuk om gezien te hebben en voor Mother of Peace zijn er nog een aantal nuttige contacten uit voortgekomen.

’s Avonds ga ik met Linda, Gavin en Gloria (huismoeder) mee naar het ziekenhuis waar kleine Sanelisiwe (Angel) de dag ervoor met hele hoge koorts en een hartstlag van boven de 200 is opgenomen. Dit kleintje heeft Aids, TBC en een zware longontsteking en door Ilse die er de dag ervoor naartoe is geweest wordt ik gewaarschuwd voor wat ik te zien ga krijgen. Het ziekenhuis is oud maar schoon en het personeel is vriendelijk en werkt hard. Als ik in het bedje kijk schrik ik van wat ik zie maar echt doordringen doet het niet. Zo’n klein meisje, aan allerlei infusen, apparaten, beademing etc. Ze is niet helemaal bij bewustzijn, reageert niet op onze aanrakingen of gepraat. Af en toe beweegt ze haar armpjes en probeert ze te huilen maar zelfs hier is ze te zwak voor zodat ze alleen maar haar mondje open doet en er geen geluid uit komt. Ze kan haar hoofd niet optillen en dat ligt er maar een beetje bij. Ik schrik van mezelf hoe makkelijk ik naast haar bedje sta en naar haar kan kijken, het lijkt wel of ik er niet helemaal bij ben. Vreselijk oneerlijk hoe dit kleine mensje zo moet vechten voor haar leven, hoop echt dat het niet teveel voor haar is en dat ze er bovenop komt.

Als ik terug kom op Mother of Peace is de stroom weer uitgevallen en met mijn zaklamp loop ik over het pikdonkere terrein naar mijn huisje om te kijken of daar alles goed gaat. Zodra ik de deur open doe stormen er 7 enthousiaste kids op me af die me allemaal een dikke knuffel geven “we missed you!!”. Xolani slaat de andere kids van me af omdat hij me voorzichzelf wil hebben en als ik hem samen met Winnie uitleg dat dat niet aardig is en dat ook de andere kids mijn liefde nodig hebben gaat hij compleet door het lint. Hij wordt woedend, rent naar buiten, schreeuwd dat hij weer wegloopt en dat iedereen hem haat. Hartverscheurend zo’n schreeuw om aandacht en zo weinig dat je kunt doen. Ik praat heel lang met hem tot hij weer wat kalmeert en uiteindelijk naar zijn bed gaat. Ik praat ook nog lang met Winnie, ze verteld me over haar leven en de zorgen die ze heeft over de kids en met name over xolani. Rond half 11 loop ik doodop terug naar mn huisje, vol met gedachten en emoties die ik nog niet goed een plaats kan geven.

Donderdagochtend bezoeken we The Dream Centre, een ander project van Be More, een ziekenhuis waarin mensen in het laatste stadium van Aids verzorgd worden. Ongeveer 70% van de mensen die hier worden opgevangen knappen weer wat op en gaan terug naar huis (voor zover ze een huis hebben) en 30% overlijdt in het ziekenhuis. We lopen over de gangen langs de kamers van de patienten en het voelt een beetje als aapjes kijken. Je voelt je machteloos, je weet dat veel van deze mensen volgende maand waarschijnlijk niet meer leven en er is helemaal niets dat je voor ze kunt doen. Het is mensonterend om te zien hoe AIDS ook je hersenen aantast. Veel mensen liggen er compleet uitgemergeld maar een beetje bij, kunnen niet meer praten en kunnen amper hun ogen openhouden. Alle respect voor de vrijwilligers die hier hun steentje bijdragen! Confrontered om ook deze kant van het Aids probleem te zien maar ook hier dringt het niet helemaal tot me door en loop ik er redelijk gevoelloos rond. Ik deel er de kaarten uit die de kids op het Griendencollege geschreven hebben en ik weet zeker dat de patienten hier heel erg blij mee zijn! Op de terugweg stoppen we nog even bij het kindje in het ziekenhuis zodat ook de andere vrijwilligers haar nog even kunnen zien. Het lijkt al iets beter te gaan, ze is van de beademing af en haar hartslag en temperatuur zijn weer gedaald.

Als we terug zijn bij Mother of Peace praat Byron me bij over Xolani. De sociale dienst moet beslissen of hij by Mother of Peace mag blijven of dat hij terug moet naar zijn zus wat betekend dat hij terug de straat op zal gaan. Zolang er geen beslissing is genomen kan hij niet naar school en blijft het onduidelijk wat er met hem gaat gebeuren. Byron legt me uit dat het heel bijzonder is hoe hij met mij omgaat en de band die er tussen ons is. Hij heeft nooit eerder puur vriendschap met iemand gehad, hij is enorm manipulatief, kan heel goed de meest verschrikkelijke verhalen over zichzelf vertellen om daar dan een voordeeltje uit te halen en doorziet alle social workers die met hem proberen te praten. Dat hij gewoon bij mij wil zijn, puur vanuit vriendschap en daar niets voor terug wil is uniek en iets nieuws voor hem. Waarschijnlijk dat hij hier daarom ook weer compleet in doorslaat en niet goed weet waar grensen van jaloezie etc. liggen.
Er is een nieuw babytje binnegebracht, het zusje van een van de meisjes bij Mother of Peace waar de moeder kortgeleden van is overleden. De tante die voor het meisje zorgde kan dit niet langer aan en heeft het kindje aan de medewerkers van Bobby Bear gegeven. Zij vangen haar nu zo goed mogelijk op tot er duidelijk wordt wat er met het kindje gaat gebeuren.

’s Avonds houden we een girlsnight voor de oudere meiden waarbij Vanessa aan de slag gaat met maskertjes, bodylotion en ander verwenspul. De meiden vinden het fantastisch en onze pogingen om nog wat serieuze onderwerpen aan te snijden mislukken volledig door het constante zingen en dansen van de overenthousiaste meiden. Jean Paul houd een boysnight voor de boys waar in hij o.a. lichaamsveranderingen, HIV/Aids en sex bespreekt met de boys. Enorm knap en zo hard nodig en de boys praten eerlijk over hun ervaringen en stellen hun vragen. Wederom een geslaagd avondje.

Vrijdag is onze laatste dag en staat in het teken van afscheid nemen. We doen dit in stijl en regelen een groot feest voor alle kids. ‘s ochtends maken we ijsjes met de kids op de daycare en binnen de kortste keren zitten de kids, hun kleren, de stoelen, tafels en de vloer onder de plakkerige troep maar ze zitten te smullen! Als afscheid pakken ze hun trommel bij en dansen ze hun favoriete Zuludans. We nemen afscheid van Ken en Kelsey, de Canadese vader en dochter die de hele maand bij ons op het project zijn geweest.

’s Middags worden er 2 springkussens gebracht waar naar hartelust op gespeeld wordt. Alle kids zijn drijfnat van het zweet en springen, spelen, snoepen, drinken en lachten de hele middag. Wij genieten van ze en beseffen maar al te goed dat wij morgen afscheid moeten nemen van dit fantastische stel. Er wordt pizza bezorgd voor iedereen en ze smullen er van. Na het eten haalt Justin 2 trommels te voorschijn en er wordt gedanst zoals we ze nog nooit hebben zien dansen. De kleintjes bovenop tafels, de huismoeders, vrijwilligers, alle kids, iedereen doet mee. Het is een fantastische avond waarop we volop genieten van onze kids. We delen kadootjes en afscheidskaartjes uit. Aan Winnie geeft ik een grote fotolijst met daarin een collage van al haar kids. De kids krijgen ieder een fotolijstje met een mooie foto van zichzelf, allemaal een kaart met een leuke sleutelhanger en een mooi boek met puzzels er in over alle dieren in de wereld. Ze zijn er blij mee, en Xolani laat me wel 10 keer zijn kaart voorlezen. Het is een persoonlijke tekst wat er op neer komt dat ik in hem geloof, hij een bijzondere plaats in mijn hart heeft en ik hoop dat zijn dromen uit zullen komen. Hij lijkt het echt te begrijpen en geeft me een hele dikke knuffel. Hij zegt “tomorrow i’m going to be sad because you are leaving, but don’t worry, now I am very happy”.

Zaterdagochtend ronden we de laatste dingen af en openen we officeel de nieuwe playroom voor de babys waar we met elkaar hard aan gewerkt hebben. Linda is hier heel erg blij mee. We dragen een aantal dingen over die hopelijk door de nieuwe vrijwilligers kunnen worden afgemaakt en dan zit het er toch echt op. De kids zingen met elkaar voor ons en er worden dikke knuffels uitgedeeld. Sianda, het manneke dat ik beet heb zie dat ik moet huilen en veegt met zijn kleine handjes de tranen uit mijn gezicht. Ik zeg Winnie en de kids uit mijn huisje gedag. De kleintjes beseffen niet dat je echt weg gaat en zwaaien je vrolijk gedag en gaan lekker verder met spelen. Alleen maar heel fijn zo, gelukkig zijn ze er aan gewend en hechten ze zich niet teveel aan je. Winnie heeft er meer moeite mee en we houden elkaar een tijdje stevig vast. Dan zeg ik Xolani gedag die in eerste instantie alleen even zijn hand opsteekt en “bye” zegt. Prima zo, gelukkig geen groot drama en alles wat we tegen elkaar wilde zeggen is al gezegd. Net voor ik de bus in stap komt hij toch nog aangerend en geeft me een dikke knuffel. Byron, Deon, Eva en Anja brengen ons naar het vliegveld. We zwaaien Jean Paul uit die nog lekker 3 weken op reis gaat en dan nemen Vanessa en ik afscheid van de rest en zit het er echt op. De terugvlucht gaat prima en na een korte vertraging op Frankfurt zien we op Schiphol onze familie en vrienden weer. Met pijn in ons buik nemen we dan ook echt afscheid van elkaar, gelukkig zien we elkaar snel weer in Nijmegen tijdens een evaluatie dag van Be More.

En dan ben je thuis, na een maand hard werken, lachen, huilen, je machteloos voelen, hoopvol zijn, blij zijn, verontwaardigd zijn, gefrustreerd zijn en tevreden zijn. De tranen die ik in Afrika vaak voelde maar die er niet echt uitkwamen komen nu wel en wat heb ik het er even moeilijk mee. Mijn hoofd is nog vol herinneringen aan de kids en mijn hart is nog in Zuid Afrika. Tijdens de hele terugvlucht en nog steeds spelen er in mijn hoofd allerlei herinneringen voorbij die ik zolang mogelijk wil vasthouden. Je bent lang bezig met de voorbereidingen, hebt in Afrika weinig tijd om echt even afstand te nemen en te evalueren wat je allemaal mee maakt en opeens ben je thuis en val je een beetje in een gat.

Ik kan met recht zeggen dat ik trots ben op wat we met elkaar bereikt hebben. Ik heb genoten en hoop dat ik net zo’n verschil heb kunnen maken voor Mother of Peace dan de kids, vaak zonder het te beseffen, voor mij hebben gedaan.

Iedereen ontzettend bedankt voor de donaties, kaartjes, sms-jes, telefoontjes en het meeleven met mijn avontuur. Iedereen die foto’s wil kijken, verhalen wil horen of meer info over het project wil is uiteraard van harte welkom!

Special thanks to Linda & Gavin, Byron, Deon, Housemoms and other staff of Mother of Peace. After an amazing time in South Africa I am back home with a mind full of great memories about the kids and my heart still with you. All of you work very hard to make Mother of Peace an amazing place and you can truly be proud of yourselves.

With love Wilma

Poor with wealth but not poor with spirit!

Sun, 24 Feb 08 10:54:32 +0100

Weer een supper drukke week voorbij, de tijd vliegt. “Time flies when you’re having fun” gaat hier absoluut op.
Dinsdag draai ik samen met Vanessa een dag mee op school. Onderweg naar school staat de volume knop van de radio op 10 en scheuren we een heleboel kleine ukkies op blote voetjes voorbij die kilometers naar school moeten lopen. Blijft echt sneu om te zien en besef maar weer eens hoe fijn het voor de Mother of Peace kids is dat er van donatie geld een busje voor ze gekocht kon worden. Op school ondersteun ik de leraren in groep 4 t/m 7 bij hun lessen. Wiskunde, geschiedenis, Afrikaans, Zulu, Engels het staat allemaal voor de kids op het programma. Respect voor de leraren die in bloedhete klaslokelen zo’n 50 kids per klas proberen les te geven.

Bij het helpen met lesgeven op school wederom een dubbel gevoel. Aan de ene kant fantastisch om te zien hoe graag sommige kids willen leren en hoe goed ze dingen oppakken. Aan de andere kant een hulpeloos gevoel bij het zien dat ruim de helft van de kids in alle klassen ongelofelijk achter loopt en gewoon door de leraren iedere dag weer genegeerd worden omdat ze niet mee kunnen komen. Tijd voor persoonlijke aandacht is er niet, en de kids gaan ieder jaar verplicht over. Probeer je met kids in groep 7 sommen te maken of Engelse boekjes te lezen terwijl ze hun naam nog niet kunnen schrijven of weten wat 1+1 is, enorm frustrerend. Uit gesprekken met de leraren blijkt echt wel dat ze doen wat ze kunnen en dat ook zij het liever anders zouden doen, maar daar gewoon de kennis en middelen niet voor hebben.

In de pauze worden we omringt door zo’n 400 nieuwschierige maar onzekere kids die ons enorm interessant vinden om te zien. Je merkt duidelijk dat onze kids vrijwilligers gewend zijn maar voor de andere kids op school zijn we duidelijk een soort bezienswaardigheid. Na flink wat gegiechel wordt er gevochten om wie er naast me mag zitten en mijn hand mag vasthouden. Ze voelen aan mn armen, mn haar, proberen mn sproeten van me af te krabbelen en hebben de grootste lol als ze hun arm naast de mijne houden om onze huidskleur te vergelijken. Ook in de klas als je bij een groepje kids komt staan om wat uit te leggen wordt er constant naar me gestaard, aan me gefrummeld en over me geroddeld. Als ik uitleg dat mensen die een vraag hebben niet door de klas moeten rennen maar hun hand moeten opsteken zodat ik bij ze kan komen gaan er meteen 50 handjes de lucht in, tja waar begin je dan....

Als we aan het eind van de schooldag compleet uitgeput bij de school weg lopen worden we door een grote groep enthousiaste kids uitgezwaaid en de “goodbye my girlfried, en “I love you’s” zijn niet van de lucht. Vrienden maken gaat makkelijk hier!

’s Avonds even een bijzonder moment met Xolani. Hij zit duidelijk niet lekker in zn vel en als ik vraag wat er is barst hij in tranen uit. Hij trekt me mee uit het zicht van de anderen zodat ze niet zien dat hij huilt en kruipt bijna bij me op schoot. Leer inmiddels het huilen van een kind dat om aandacht vraagt of zn zin niet krijgt wel te onderscheiden van echt verdriet en in dit geval is het zeker het laatste. Hartverscheurend om mn stoere knul zo verdrietig te zien en we zitten zo zeker een half uur naast elkaar. Dan wordt hij weer wat rustiger en ik leg hem uit dat hij nietst hoeft te zeggen, maar dat hij altijd naar me toe mag komen als hij wil praten of hulp nodig heeft.

Hoor de volgende dag van Byron in het kort zijn levensverhaal, en dat van zijn broers. Hoeveel kan een kind hebben op zo’n leeftijd. Moeilijk te bevatten en moeilijk om te accepteren dat je er nu even voor hem kan zijn maar dat ook ik hem volgende week weer in de steek moet laten.

We nemen de care givers (4 jonge meiden die op de kinderen passen als ze buiten spelen, ze ophalen om naar school te gaan, op tijd thuis brengen etc.) en Justin een avondje mee bowlen. Het ritje naar de bowlingbaan is al een feestje. Er wordt fanatiek meegebruld met hun favoriete cd en in een soort polonaise springen ze achter elkaar aan door het busje. Ook tijdens het bowlen zijn ze super fanatiek en er wordt er flink gejuicht voor iedere kegel die om gaat. Als ze daarna ook nog even in de botsauto’s gaan vinden ze het helemaal fantastisch en hebben we ze een welverdiende leuke avond bezorgd.

Woensdagochtend schilderen we verder aan de playroom. Met vieze kleren en de verf nog in onze haren racen we ’s middags met Deon langs een drukkerij en een ontwerpbureau om de door mij ontworpen banner en folders te laten drukken die we volgende week voor de beurs gaan gebruiken. Ziet er allemaal keurig uit, nu nog hopen dat ze alles op tijd klaar hebben.

’s Avonds eet ik mee in mijn huisje en als ik aan Xolani vraag of hij een leuke dag gehad heeft zegt hij “Ja, maar morgen heb ik geen leuke dag want dan ben jij naar school dus zie ik je niet”. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar wel lief!

Donderdag help ik op school mee met groep 1 t/m 3. Er is een juf ziek dus bovenop de 57 kids die al in groep 1 zitten wordt ook nog de helft van groep 2 in de klas gepropt. Ik kijk inmiddels nergens meer van op dus schuif braaf de 3 kids die een bankje delen nog een stukje opzij om er nog een vierde bij de zetten. Ze beginnen de dag met bidden, kippevel om die kleintes zo uit volle borst te horen zingen. Ook hier weer een enorme achterstand bij de meeste kids en ook wel duidelijk zieke of vieze kids die fijn in je gezicht zitten te hoesten. Maar niet teveel over nadenken.

Tijdens de laatste 2 lesuren geef ik een les in groep 6 over Nederland. Aan de hand van foto’s vertel ik over ons land, de gebruiken, het eten, het geld etc. Ze vinden het fantastisch om de euro biljetten te zien en ze stellen fanatiek vragen over onze export producten, of we ook dieren hebben en of we ook suikerriet verbouwen zoals ze dat hier veel doen. Vooral de juf is helemaal blij en legt de kids uit hoe waardevol het is om over andere landen te leren en hoe bijzonder het is dat ik hier ben om er over te vertellen. Voor mij een kleine moeite en missie geslaagd! Het verzoek om voortaan iedere dag even les te komen geven sla ik toch maar af.

In de huiswerkkamer bij Mother of Peace is inmiddels meer structuur aangebracht. Er komt iedere dag een care giver mee die zorgt dat de kids in groepjes op tijd komen en ook op tijd weer weg gaan zodat de volgende groep naar binnen kan. Zij kan eventueel ook voor ons vertalen als de kids ons niet snappen, of iets in het Zulu aan ze uitleggen. De kids die huiswerk van school hebben worden door ons geholpen, de rest moet een half uurtje lezen of een puzzle maken. We schrijven per kind in een schriftje wat ze die dag gedaan hebben en als ze goed gewerkt hebben krijgen ze een sticker. Bij 4 stickers krijgen ze op donderdag een klein cadeautje wat hopelijk als een goede motivatie werkt om goed hun best te doen. Vandaag de pennenzakjes uitgedeeld die mam gemaakt heeft, een groot succes! Ze slepen ze de hele dag met zich mee, hangen ze aan hun stuur als ze gaan fietsen of gebruiken ze als sokken door ze aan hun voeten te doen ;-)

Iedere dag om 06:00 en 18:00 gaan de kids naar de chapel voor een kerkdienst. Vandaag schuif ik ’s avonds even aan bij de dienst maar vind er niet veel aan. Na zo’n 40 holy mary’s, onze Vader’s en rozekranzen kan ik zelfs alles braaf meezeggen maar of de boodschap echt overkomt betwijfel ik. Buhle, een jongetje uit mijn huisje is tijdens de dienst in slaap gevallen en het is echt te grappig om te zien hoe de jongetjes die naast hem zitten proberen zijn hoofd omhoog te houden en te zorgen dat hij niet van zijn krukje valt. Na een paar wanhopige blikken mijn kant op til ik hem maar op om hem naar huis te brengen. Ik kan het hem niet kwalijk nemen.

Opeens lopen er een heleboel kids met kale koppies rond. Een keer in de zoveel tijd worden hier alle haren geschoren omdat het kroeshaar te veel werk is om schoon te houden. Inmiddels ken ik de meeste kids maar in het begin was het echt kijken naar jurkjes, afgebladderde nagellak of rugzakjes om te kijken wat nou een jongen of een meisje is. Gelukkig hebben ze op school allemaal schooluniformpjes aan zodat daar geen verwarring over is. ’s Avonds gaan we met de vrijwilligers en mother of peace op townshiptour. We bellen gezellig even aan bij de leider van de community en rijden een rondje door de township. De tour valt wat tegen maar we hebben wel een gezellige avond met elkaar.

Vrijdagochtend zouden we een bezoek brengen aan dreamcentre en Agape, 2 andere projecten van Be More. 5 minuten voor we vertrekken horen we dat het niet doorgaat omdat ze bij dream centre geen tijd hebben om ons op te vangen. Change of plans dan maar, alle kids van de daycare inclusief juf in hun zwemkleding hijsen en meenemen naar het strand. Drinken, chippies en zwembadje erbij en de kids zijn gelukkig. Wij genieten minstens zo hard.

Daarna nemen we de huismoeders mee naar een beauty salon hier in de buurt. Een idee van Vanessa om deze dames eens te laten verwennen want wat hebben ze dat verdient! Ze zitten een beetje onwennig op hun stoelen te schuiven als ze moeten wachten tot ze aan de beurt zijn, en als we proberen uit te leggen hoe de zonnebank werkt die daar staat komen ze niet meer bij van het lachen. Ze willen natuurlijk allemaal met masker en komkommers op hun ogen op de foto en we zorgen voor drinken, taartjes en tijdschriften voor de dames. Helemaal gelukkig komen ze naar buiten. “I feel like a queen” zeggen ze, daar doen we het voor!

Aan het eind van de middag spelen we met een aantal boys buiten voor ons huisje. Dat doet me eigenlijk nog het meest, lekker op een kleedje, beetje kletsen, grapjes maken, foto’s en filmpjes met ze maken. Heerlijk ongedwongen en iedereen is zichzelf. Iedereen is moe, vies, heeft oude kleren aan maar het maakt hier niet uit. Ze vinden je leuk (of niet leuk) om wie je bent, niet om wat je hebt of hoe je er uit ziet. We houden een movie night voor de oudere kids, er staat een tv met dvd speler in een van de huisjes en daar proppen de kids zich op banken, stoelen en op de grond om naar een film te kijken. Limonade en chips erbij en ze zijn helemaal tevreden. Dat het er bloedheet is en we lekgeprikt worden door de muggen maakt dan helemaal niets meer uit.

Alle vrijwilligers gaan dit weekend op excursie naar Drakensberg. Ik ben erg moe en besluit om samen met Ilse bij de kids te blijven. Het aftellen is alweer begonnen en wil liever nog wat extra tijd met de kinderen doorbrengen. Gisterenochtend hebben we de oudere kids mee naar het zwembad genomen. We lachen ons rot als ik ze probeer onderwater door mijn benen te laten zwemmen maar ze steeds weer boven komen drijven. We doen spelletjes wie het langs zijn adem kan inhouden, het verst op zijn handen kan lopen, het verst kan duiken etc.

Als we terug lopen raak ik aan de praat met een van de oudere meiden die hier pas een paar weken zit. Ze huilt en verteld dat ze genegeerd en gepest wordt door een aantal andere meiden bij Mother of Peace. Op school en in haar huisje gaat het prima maar tijdens het spelen met alle kids maken ze vervelende opmerkingen tegen haar en negeren ze haar. Sneu om te zien, en leg haar uit dat de meiden waarschijnlijk gewoon jaloers zijn. T is een ontzettend slim en mooi meisje dat super goed Engels spreekt. Ik beloof om even met de meiden te praten en samen een oplossing te zoeken.

’s Middags ga ik fietsen met alle kids en als ik de fietsen uit de schuur wil halen zien we een slang. T is een kleintje maar groot genoeg voor de kids en mezelf om lichtelijk in paniek te raken. “You must kill it” roepen ze tegen me en als ze aan mijn reactie merken dat ik dat echt niet van plan ben nemen ze het heft in eigen hand en haalt iemand een grote stok waarmee ze flink op de slang meppen tot ie dood is. Niet echt een diervriendelijke oplossing maar ik was er blij mee!  Na een paar uur politieagentje gespeeld te hebben ben ik kapot. Ze leren heel langzaam wel dat ze dingen moeten delen en samen moeten spelen maar het gaan nog niet echt van harte. In je eentje alle kids onder controle houden valt dan niet mee.

We kijken een filmpje met de kleintjes en ’s avonds bakken we pannenkoeken voor alle kids. Weer slaan ze elkaar met hun borden en bekers om de oren en ik vraag me af of ze ooit leren dat er echt genoeg te eten is voor iedereen en dat ze gewoon rustig moeten wachten op hun beurt. Als alle kids met volle buiken, plakkerige handjes en vieze gezichtjes genoeg gegeten hebben kijken we nog een film met de oudere kids en gaat iedereen moe maar voldaan naar bed.

Met Xolani gaat het een stuk beter. Hangt door de week als alle kids naar school zijn nog wel erg aan me, maar hij kan ook steeds beter met de rest opschieten. Hij kan wel ontzettend kwaad worden om niets, vecht om mij en mijn spullen te verdedigen maar gaat ook steeds beter samen met de oudere boys en speelt lekker met ze.

Ikzelf ben moe maar happy hier. Leer genieten van de kleine dingen en kan straks met een tevreden gevoel naar huis. Het aftellen is helaas begonnen, moet er nog even niet aan denken om hier afscheid van iedereen te moeten nemen. 4 weken is kort, maar lang genoeg om alle kids en mensen hier een plaatsje in je hart te geven. Ik ga volop genieten van de dagen die nog over zijn. Het wordt een drukke week. Alle huismoeders gaan een week op cursus (trauma verwerking) en wij zorgen van ’s ochtends tot ’s avonds voor alle kinderen. Ben erg benieuwd hoe dat gaat worden! Ook beslis ik deze week waar ik het sponsorgeld aan wil besteden. Ik houd jullie op de hoogte!

Nog een paar persoonlijke berichtjes:

Jana, thanks voor je berichtjes op mn weblog. Het gaat goed met " onze kids" . Winnie is nu een paar dagen naar huis maar zodra ze terug is zal ik haar de groeten van je doen! Mail gerust een brief voor haar naar wilmavanw@hotmail.com dan geef ik dat aan haar. Hoor hier nog regelmatig jullie namen voorbij komen dus de kids en huismoeders zijn jullie nog niet vergeten!

Anneloes, dank voor je lieve kaart en je reacties op mijn weblog. Weet hoe het voelt om vanuit NL zo mee te leven! Helaas ging bezoek aan Agape afgelopen vrijdag niet door, hoop dat het komende week nog gaat lukken

Marleen, hoop dat t goed met je gaat zussie! Bedankt voor al je lieve kaartjes en sms-jes. Je krijgt een dikke knuffel terug van alle kids.

Ciska, leuk om je van de week even te spreken!

Opa en oma van Wijngaarden, en oma wil, bedankt voor jullie lieve kaarten!

Mam en pap, bedankt voor jullie lieve berichten, kaartjes en mentale support! Love you

Clau, maak nog steeds braaf iedere dag een kaartje open. Super lief!!

Brie: ook jouw naam komt nog regelmatig voorbij, ze wachten op je hier!!

Collega's ook super bedankt voor jullie lieve berichtjes! Erg leuk om te lezen!

Rest van het thuisfront: bedankt voor alles! Ik geniet hier met volle teugen en hoop dat jullie een beetje met me mee genieten.

xxxx

Wat een weekend!

Mon, 18 Feb 08 20:20:41 +0100

Donderdag ochtend ontzettend gelachen bij het meehelpen op de daycare. De kids moesten om de beurt naar voren komen om een liedje te zingen dat ze geleerd hadden. De een deed het met iets meer enthousiaste bewegingen dan de ander, maar ze zaten zich allemaal op het puntje van hun stoel te verkneukelen tot ze aan de beurt waren. Toen de trommel er bij gepakt werd en er gedanst mocht worden gingen de kids helemaal los en vlogen de armen en benen de lucht in, fantastisch!

’s Middags koekjes gebakken met alle kids. In kleine groepjes kwamen ze helpen en ik kreeg meteen een paar dikke kussen zo blij waren ze!!! I’m so happy brulden een aantal kids en enthousiast gingen ze aan de slag. Er verdween meer deeg en chocola in de mondjes dan in de koekjes maar dat mocht de pret niet drukken. Er werd gekneed, gerold, gevormd, gesnoept, gebakken en geproefd en een paar uur en flink wat zweetdruppels van de vrijwilligers later hadden we mooi 2 grote schalen vol zelfgemaakte koekjes.
En trots dat ze waren!

De volgende ochtend een opzetje gemaakt voor de folder die ik voor Mother of Peace wil ontwerpen en die we over 2 weken op de beurs kunnen gebruiken. Ook dit gaat op de Afrikaanse manier en het duurt dan ook even voor ik alle info verzameld heb. Concrete afspraken maken is hier onmogelijk en daar kunnen wij als gestreste Nederlanders natuurlijk niet zo goed tegen. Uiteindelijk komt alles na een keer of 25 vragen meestal wel in orde, dus ga er nog steeds vanuit dat we de 27e keurig namens mother of peace ons standje klaar hebben.

’s Middags doe ik met Deon en Anja (medevrijwilligster) boodschappen voor de barbeque die ik zaterdagavond wil organiseren. Eten en drinken voor 65 man inslaan is nog een flinke klus, maar de voorpret bij de gedachte aan alle blije kids en huismoeders maakt een hoop goed. Als we terug komen bij Mother of Peace verzamelen we al onze kids in onze huisjes en worden er door Paul (fotograaf) groepsfoto’s en portretfoto’s van iedereen gemaakt. Valt nog niet mee om iedereen een beetje fatsoenlijk op de foto te krijgen en we hebben er dan ook onze handen vol aan. Ook maken we met alle kids en vrijwilligers een groepsfoto wat natuurlijk complete chaos, maar hopelijk ook een mooi eindresultaat betekend.

We zetten zwembadjes klaar en de blik op de gezichten van de kids bij het zien hiervan is niet te beschrijven. Van hun enthousiaste Zulu kreten versta ik alleen het woord “pool” en binnen de kortste keren spartelen ze met zn allen in de kleine zwembadjes, geweldig!!!

Inmiddels is er in mijn huisje een jongen van 10 bijgekomen. Hij heeft met zijn 2 broers een tijd bij Mother of Peace gewoond, maar ze zijn een tijdje geleden terug gegaan naar familie hier in de buurt. Hij is daar weg gelopen en is in zijn eentje naar Mother of Peace terug gekomen. Waar zijn broers nu zijn weet niemand en ook is het niet duidelijk of hij hier kan blijven. Het schijnt een ontzettende trouble maker te zijn, en ik weet verder geen details maar deze boys lijken al een enorm heftig leven achter de rug te hebben. Hij wordt nu gelukkig wel goed opgevangen en hij loopt tussen alle kinderen rond alsof er niets aan de hand is. Als het goed is komt er maandag een social worker om uit te vinden wat er precies gebeurt is.

’s Avonds neemt Deon ons mee naar een rugby wedstrijd. Rugby is naast cricket de belangrijkste sport in Zuid Afrika en iedereen neemt het dan ook uiterst serieus. Wij zijn de beroertste niet en juichen dan ook alsof ons leven er vanaf hangt voor de Sharks (Zuid Afrika) als ze winnen van Western Force (Australia)! Na afloop regelen we als een paar hysterische tienermeiden een meet & greet met de spelers en gaan we met elkaar nog even de kroeg in. Heerlijk even alles vergeten en met elkaar dansen en lol maken. Af en toe ook echt even nodig om je hoofd leeg te maken.

Zaterdag hebben we een vol programma. ’s Ochtends nemen we de kids van 6-9 jaar mee naar het strand. Als ik naar mijn huisje loop om mijn kids op te halen staan ze al helemaal klaar met hun zwembroekjes/ pakjes aan en hun handoek om hun nek! We proppen onszelf samen met de kids in een busje en rijden naar het strand. Ze vinden het geweldig en storten zichzelf uitgelaten in de golven. Aangezien de zee hier heel wild is en geen van de kids kan zwemmen zijn wij vooral bezig om iedereen aan armen en benen omhoog te trekken en boven water te houden. Af en toe spoelen ze gillend van de pret aan op het strand en hebben wij zelf de grootste moeite om overeind te blijven.

Gelukkig is er bij het strand ook een zwembad waar we nog even lekker kunnen zwemmen. Als ik een van de jongens uit mijn huisje, probeer te leren zwemmen en hem de kikker-vliegtuig-potlood techniek probeer uit te leggen die wij altijd tijdens zwemles leerde lacht hij me keihard uit en sparteld lekker verder. Hij begint steeds goed met zijn hooft boven water maar zinkt dan gaandeweg steeds verder onder water tot hij proestend weer boven komt. Terwijl het buiten zeker 30 graden is heeft hij het heel koud en komt hij soms klappertandend om mijn nek hangen. Dan opeens besef ik weer, deze jongen heeft HIV en heeft natuurlijk gewoon een super slechte weerstand. Weer even slikken, en geef hem nog maar eens een extra knuffel.

Als het tijd is om te gaan, vissen we alle kids uit het zwembad (we moeten echt goed opletten of we er niet een vergeten, of er per ongeluk een meenemen die helemaal niet bij ons hoort, ze lijken allemaal zo op elkaar!!) en proppen we onszelf weer in de bus. Onderweg terug vallen er een aantal in slaap, zo moe zijn ze geworden. Ook wij moeten echt even bijkomen en na lekker met elkaar gelunched te hebben nemen we ’s middags de oudere kids mee naar het zwembad.

22 grote kids en 6 vrijwilligers in een busje voor 12 personen, past precies!! Ook zij vinden het geweldig en binnen de kortste keren liggen ze, sommige met kleding en al (ze hebben vaak geen badkleding), in het water. Ook veel van deze kids kunnen niet zwemmen maar ze kunnen in ieder geval hun hoofd boven water houden dus wij hebben het even wat minder druk.

Xolani, de jongen die is weg gelopen en nu terug is bij Mother of Peace valt en heeft een flinke wond aan zijn knie. Als ik aan de badmeester vraag of hij even een pleister kan plakken haalt hij meteen zijn handschoenen te voorschijn en bind een enorm verband om zijn knie. Zo ernstig was het nu ook weer niet, maar hij wil waarschijnlijk gewoon even zijn EHBO talenten showen. Xolani mag niet meer zwemmen en ik zie aan zijn gezicht dat hij daar absoluut niet blij mee is. Ik ga even naast hem zitten en vraag of hij misschien muziek wil luisteren. Dat wil hij wel, en ik leen hem mijn mp3 speler. Hij belooft me er voorzichtig mee te zijn en ik houd hem een beetje in de gaten terwijl hij er mee wegloopt. Als de andere kids op hem afkomen om ook te luisteren zie ik dat hij ze wegstuurd omdat hij bang is dat mijn mp3 speler anders nat wordt. Af en toe komt hij bij me terug om te vragen hoe het geluid harder moet of hoe hij een ander liedje kan kiezen. Ik zie hem af en toe met een schuin oog naar me kijken als hij denkt dat ik niet kijk. Wat gaat er in godsnaam in zo’n jongen om, je wilt hem het gevoel geven dat hij even uit mag rusten, even niet stoer hoeft te zijn maar toenadering zoeken is bij zulke jongens heel lastig.

’s Avonds houden we onze eerste echt braai (barbeque) voor alle kids, huismoeders, caregivers en andere mensen van Mother of Peace. We versieren de boel, regelen muziek, mutsen en cadeau’s voor de jarigen (van veel kinderen is de geboortedatum niet bekend dus worden er 1x per maand een aantal verjaardagen gevierd), hebben limonade, marshmallows en natuurlijk vlees, heel veel vlees. De kids zijn wederom enthousiast en over het hele terrein klinkt “party, party”.

Dat ze niet gewend zijn om te delen en op hun beurt te wachten blijkt als we het eerste vlees uitdelen en ze elkaar bijna de hersens inslaan. Het hele principe van even wat eten, wachten tot het volgende klaar is en dan weer eten begrijpen ze niet helemaal en het wordt dan ook een complete chaos. Na een aantal pogingen om alles een beetje gestuctureerd te laten verlopen geven we het op en delen we snoepzakken uit om iedereen een beetje zoet te houden en storten we onszelf ook maar tussen de zingende, dansende, schreeuwende en feestende kids.

Zelfs de bewakers dansen en zingen gezellig mee en Justin, de geadopteerde zoon van Gavin en Linda, de oprichters van mop gaat helemaal uit zn dak! Iedereen zingt keihard mee met “No One” van Alicia keys en Umbrella en de beste dansmoves worden uit de kast gehaald. Beyonce en Shakira zijn er niets bij, wat kunnen die meiden en jongens dansen!

Kippevel als iedereen met elkaar zingt en danst alsof hun leven er vanaf hangt. Met een kleine meid op mn arm kijk ik naar al deze fantastische kids. Wederom met tranen in mn ogen en als Xolani dan ook nog heel bezorgd naar me toekomt en vraagt ' are you crying' slik ik stiekem weer wat tranen weg.

Als ik mijn huismoeder thuis een bordje eten breng omdat zij op baby Sanele moet passen krijg ik een dikke knuffel en een“thank you dear, you are so sweet!!”. Als ik tegen haar zeg dat Sanele er goed uit ziet en vraag of het klopt dat hij heel ziek was toen hij bij Mother of Peace binnenkwam zegt ze ' no, he wasn't sick, he was a dead boy. It is a gods miracle that he survived and is still alive"....

Zondag brengen we een bezoekje aan Durban. We bezoeken de Victoria street market en slaan wat souvenirs in. Op iedere boom en lantaarnpaal zien we aanplakbiljetten hangen voor abortussen, " safe abortion, same day, pain free... Tja...

We krijgen te horen dat er dit weekend een bekende van een van de medewerkers van bobbi bear is doodgeschoten voor de ogen van zijn vrouw en kinderen en dat het 7 jarige zoontje van een andere Bobbi Bear medewerkster is overleden, verdronken tijdens het spelen bij de rivier. Bizar deze dagelijkse mix van blijdschap en verdriet.

Vanochtend hebben we een bezoekje aan de basisschool gebracht waar we vanaf morgen met 2 vrijwilligers per dag zullen gaan meehelpen met taal, wiskunde en sport. De 5 leraren voor 460 kids kunnen wel wat hulp gebruiken. Ik ben morgen aan de beurt dus ben erg benieuwd!

Iedereen weer onwijs bedankt voor alle lieve reacties, kaartjes en sms-jes! Fijn om te weten dat er in NL een trouwe fanclub meeleefd ;-) Hele grote Afrikaanse knuffel voor jullie allemaal!

Een land van uitersten...

Thu, 14 Feb 08 08:58:17 +0100

Na een fantastisch maar vermoeiend weekend weer vroeg wakker met een hoofd vol ideeen voor de komende weken. Ik loop rond half 7 langs mijn huisje waar de oudste kids zich klaarmaken voor school en ze net aan het ontbijt (pap) zitten. Ik zwaai de kids uit die naar de (engelstalige) primary school hier in de buurt gaan en speel met de meiden die naar de daycare gaan. Dan ga ik met Deon mee in het busje om alle andere kids naar de Zulu school in de heuvels te brengen.

Om 09:00 hebben we een meeting met Byron om het programma van de komende weken te bespreken en het programma dat ik heb opgesteld door te nemen. Hij geeft aan niet gewend te zijn om met zo’n super gemotiveerde groep te werken en is erg blij dat ik eigenlijk zijn taak van het coordineren van de vrijwilligers overneem. Iedere vorm van structuur ontbreekt, en dit is juist zo hard nodig om in de 4 weken dat vrijwilligers hier zijn het maximale uit hun (en ons) verblijf te halen.

Wij zullen ons de komende 3 weken in ieder geval inzetten om de projecten die we graag zouden willen doen af te ronden (maar again, “this is Africa” dus het is vaak maar afwachten hoe snel dingen geregeld kunnen worden). We zorgen er ook met elkaar voor dat er een goed introductieprogramma komt voor nieuwe vrijwilligers en dat onze lopende projecten goed worden overgedragen. Een van de volunteers, Eva, blijft hier ook volgende maand nog en kan hier in helpen. Verder ligt de verantwoordelijk toch echt bij Mother of Peace om hiermee verder te gaan als ze hun vrijwilligersprogramma willen verbeteren.

’s Middags zoeken we de fietsen uit die de kids hier hebben. Ze vinden het hier vaak moeilijk om met speelgoed te spelen en binnen de kortste keren is het dan vaak ook stuk of verdwenen. Van de ongeveer 15 fietsen is minstens de helft kapot, dit willen we laten repareren zodat we ook af en toe met de kinderen buiten het terrein kunnen gaan fietsen. Het is belangrijk voor ze omdat ze hier eigenlijk bijna niet van het terrein afkomen, alleen om met het busje naar school gebracht te worden en verder dus eigenlijk weinig van de “wereld” zien. Daarna help ik bij de daycare, waar vandaag echt goed huiswerk gemaakt word. Ze moeten een opdracht maken over het nieuws, en nadat ik ergens een krant vandaan gehaald heb gaan ze echt goed aan de slag.

Je merkt aan veel kinderen wel dat ze een behoorlijke achterstand hebben. Het is voor ons heel moeilijk in te schatten wat het niveau van de kids is, en omdat de meeste bijna geen engels spreken is het ook erg lastig om dingen uit te leggen. Ook het maken van puzzels bijvoorbeeld vinden ze echt heel lastig. Ze snappen niet dat bepaalde vormen ergens niet passen en dat kleur en afbeelding etc. bij elkaar moet horen. Ze meppen gewoon net zo hard op de puzzel tot de stukjes wel in elkaar passen en roepen dan enthousiast “klaar”!!! Ook slaan ze elkaar met de puzzelstukken om de oren als we proberen met een aantal kinderen samen een puzzel te maken. Maar trots dat ze zijn als het na flink wat strenge woorden van mijn kant en goed teamwork van de kids dan toch echt gelukt is om alles goed neer te leggen! Ze rennen de hele huiswerkkamer rond met hun puzzel en dit alles moet natuurlijk direct “ge-camerad” worden! Als een van de andere vrijwilligers Sanelisiwe uitgebreid prijst omdat ze net in haar eentje een heel boek heeft gelezen staat ze te glimmen van trots, zo leuk om te zien!

Het is weer flink gaan regenen en het terrein van Mop verandert dan al snel in een blubberige bende. Dit zorgt voor heel wat uitglijders en buikschijvers bij ons, (de kids zullen het wel gewend zijn, die zie ik nooit onderuit gaan) natuurlijk worden we enorm uitgelachten door de kids!

Daarna kralen armbanden en kettingen gemaakt in mijn huisje met de namen van de kids. Leuk voor hen en handig voor ons, kunnen we tenminste een beetje spieken voor de namen. Wil dit de komende dagen met alle kids gaan doen. Als de kids naar bed gaan en ik naar buiten loop wordt ik terug geroepen door huismoeder Winnie, of ik wel even heel snel voor haar ook een armband met haar naam wil maken ;-) Daarna wordt ik enthousiast uitgezwaaid “Bye Bye Wilma”!!!

’s avonds eten we weer met elkaar en laat Paul (fotograaf die mee is vanuit Be-More) een presentatie zien van foto’s die hij hier de afgelopen week gemaakt heeft. Een slideshow van prachtige foto’s en het nummer “One” van U2 op de achtergrond zorgen bij mij voor tranen en als ik na de presentatie om me heen kijk zie ik dat ik niet de enige ben die staat te huilen. Ondanks dat je het niet zo direct beseft is het best intens om hier zo met elkaar en de kids bezig te zijn en om momenten als dit zitten de tranen dan ook best hoog. We werken hard, genieten nog harder en begrijpen goed van elkaar hoe we hier in staan.

Dinsdag ochtend vroeg verzamelen we al onze krachten voor het leeghalen van een van de huisjes waar de playroom voor de babies gemaakt gaat worden. We krijgen de deur amper open en de spullen staan opgestapeld tot aan het plafond. Het zijn spullen die ze gedoneerd hebben gekregen, en ze willen niets weggooien maar je kunt je niet voorstellen wat voor troep er allemaal tevoorschijn komt: kapotte fotolijsten, cv ketels, wasbakken, liftdeuren, hout etc.

Na een paar uurtjes flink aanpakken staat er een enorme stapel spullen buiten op het gras en staat de leiding van Mother of Peace met de handen in hun zij een beetje onthutst naar alle troep te kijken. Zoveel actie op de vroege morgen zijn ze niet gewend. Er moet dan ook driftig overlegd worden en binnen de kortste keren lopen de werkmannen en huismoeders tussen de spullen te snuffelen, en alles wat wij wilde weggooien zagen we her en der weer in de huisjes verdwijnen. Tja, ook hier geldt blijkbaar “ons bis zunig”.

Na flink boenen en schrobben is het huisje nu aardig schoon en kan er verf gekocht worden om de muren en vloer te schilderen. We gaan proberen er wat moois van te maken!

’s Middags samen met Vanessa en Deon de kids weer uit school gehaald. Ik voel me dan bijna schuldig dat wij dan in het busje naar school scheuren terwijl je langs de kant van de weg allemaal kindjes tegen komt die uren moeten lopen. Echt hele kleine ukkies, keurig in hun schooluniform, die dan alleen naar huis moeten lopen.

Met de kids die geen huiswerk hadden hebben we gefietst. 6 hele grote fietsen voor ongeveer 15 hele kleine kinderen is niet de meest ideale situatie. Samen spelen of delen kunnen ze ook niet zo goed dus de nodige vechtpartijen, tranen, valpartijen later kon er eindelijk gefietst worden. Ik en Anja als een soort politieagenten in het midden om de kids af en toe te laten wisselen en op te rapen als er weer een in het gras lag te spartelen.

’s Avonds weer gekookt in mijn huisje. Op verzoek van de huismoeder werd het rijst en curry met kip. 1 van de kids barste spontaan in huilen uit toen hij het eten zag, denk dat hij weer pannekoeken verwachtte, maar de rest zat weer heerlijk te smikkelen. Geholpen met afwassen en opruimen en met mijn huismoeder zitten kletsen. Langzaam aan verteld ook zij me haar persoonlijke verhaal. Respect voor deze vrouwen die zelf allemaal het nodige hebben meegemaakt en nu zo hard werken om voor deze kids te zorgen.

Nog steeds twijfel ik of ik bij dit project helemaal op mijn plek zit. Het is me inmiddels wel duidelijk dat vrijwilligers hier echt hard nodig zijn om het project te laten draaien en de kinderen leren veel van ons. Ik leer hier wel om steeds mijn verwachtingen bij te stellen en moet mijn motivatie echt uit de kleine dingen halen. Ook daar leer je van, en dat is tenslotte waar ik hiervoor gekomen ben.

Woensdag staat er een vrijwilligersdag op het programma. Alle vrijwilligers van de verschillende Be-More projecten komen samen en met elkaar bezoeken we een aantal projecten. We beginnen ’s ochtends bij de Tree clinic, een onderdeel van Bobbi Bear waar iedere woensdag een groep vrouwen bijeen komt om samen te bidden, zingen, voor elkaar te zorgen. Als er donaties zijn wordt er eten en spullen uitgedeeld, en soms lopen deze vrouwen met hun kinderen uren lang om hier aanwezig te zijn. De vrijwilligers van Bobbi Bear verzorgen wonden en wassen en kammen de haren van de kindjes.

Wat een krachtige vrouwen, die vechten voor hun rechten en elkaar steunen waar ze maar kunnen. De paar mannen die aanwezig zijn zitten achteraan en kennen duidelijk hun plaats. Dan worden de mannelijke vrijwilligers naar voren geroepen en moeten zij een Zulu dans opvoeren voor de vrouwen. De mannen doen gezellig mee en brengen het er goed vanaf. Wat voor ons een leuke grap lijkt, blijkt voor deze vrouwen zoveel meer te betekenen. Als Jackie (oprichtster Bobbie Bear) ons later met tranen in haar ogen verteld hoe veel dit voor die vrouwen betekend wordt pas duidelijk dat de mannen op hun manier echt een verschil gemaakt hebben.

Ook wij moeten er daarna aan geloven en onze benen gaan dan ook de lucht in als we voor de vrouwen dansen en zingen. Super leuk om te doen. Daarna zingen we met elkaar het Afrikaanse volkslied, en dan het Nederlandse, en het Engelse. Mocht iemand nog suggesties hebben voor een wat swingender volkslied hoor ik dat graag, want het Wilhelmus is vergeleken met Nkosi Sigaleli toch maar een suf gebeuren.

Nadat er eten en kleding is uitgedeeld rijden we met z’n allen terug naar het terrein van Mother of Peace. We krijgen een presentatie van Jackie over Bobbi Bear. Wat een verhaal, wat een passie en wat een bijzondere vrouw! Zij vecht met haar team (allemaal vrouwen die ze bij de Tree ontmoet heeft) voor slachtoffers van sexueel misbruik. Ze heeft de afgelopen jaren al enorm veel bereikt maar heeft nog een lange weg te gaan. Ze laat ons een beer zien van een case waar ze op dit moment mee bezig zijn. Shocking, zo’n simpele beer waar overduidelijk op te zien is wat er met zo’n kind gebeurd is. Ook verteld ze een verhaal over een meisje dat zo vaak verkracht is dat haar hele ingewanden kapot zijn en ze een stoma moet dragen… ongeloofelijk.

Jackie laat ons de edu-toys zien, die gebruikt worden om op scholen voorlichting over Aids en sexueel misbruik te geven. De meest dringende boodschap aan de kids is “when it’s wet and it comes from the body, don’t touch it! Het is hier niet ongewoon dat ze na een presentatie op 1 school zo’n 40 meldingen van sexueel misbruik binnen krijgen...

Wij leiden de groep rond over het terrein van Mother of Peace. Na ongeveer een uur op de bus gewacht te hebben (we beginnen er inmiddels aan te wennen) rijden we richting Durban voor een bezoek aan Isiahia 54, een Afrikaans stel dat in hun eigen woonhuis nu 10 kinderen opvangt. Zij hebben 3 van deze kinderen geadopteerd en hebben al als crisisopvang gefungeerd voor meer dan 500 kinderen. Wat een liefde van deze mensen voor deze kids. Heel bijzonder om te zien! Een van de babies die zij opvangen is gevonden in een riool, een ander babytje is door zijn tienermoeder achter gelaten in een taxi. Zijn moeder heeft hem (goedbedoeld natuurlijk) de eerste dagen van zijn leven alleen maar grapefruit te eten gegeven, waardoor zijn hele huid en ingewanden zijn uitgebeten door het zuur... Ook vangen zij een kindje op dat door de drankverslaving van zijn moeder het alcohol-syndroom heeft. Allemaal bijzondere verhalen en hele bijzondere kinderen. Als een van de kleine boys gevraagd wordt om voor ons te zingen vraagt hij “Will you dance sexy for me then”..... Eh, nee dus!!

Ik verbaas me hier contstant over de manier waarop zelfs de allerkleinste met sexualiteit bezig zijn. De bewegingen die ze maken en de blik in hun ogen die ze daar bij hebben is iets wat je bij pubers in een discotheek verwacht, niet bij kinderen van 5... Ze weten allemaal hoe het werkt, maar of ze ook daadwerkelijk weten wat liefde is betwijfel ik.

We rijden door naar Umtombo, een nieuw project van Be-More dat zich inzet voor straatkinderen en letterlijk op straat vecht voor deze kids. Hulp in de meest simpele en pure vorm. Het centrum bestaat uit een aantal containers waar ze eten kunnen krijgen, de meisjes binnen kunnen slapen en ze met elkaar tv kunnen kijken of computeren. Veel van deze kids gebruiken drugs of snuiven lijm, en aan de ogen van de meeste zien we dat dit ook vandaag niet anders is. Binnen de hekken van Umtombo mogen ze niet gebruiken, maar daar buiten kunnen ze er weinig aan doen.

We praten met de jongens en meiden en even later staan we in een grote kring te klappen en te zingen terwijl de jongens een voor een in het midden van de kring komen om te dansen, te rappen, op hun handen te lopen. Ze sloven zich enorm uit en krijgen van ons dan ook een groot applaus. Ze komen naar je toe voor en knuffel, maar je weet in je achterhoofd dat je tegelijk je tas in de gaten moet houden dat er niet snel iets uit wordt gehaald. Bijzondere kinderen, waarvan er veel zelf de stap maken om terug naar school te gaan en af te kicken van de drugs.

Een heftig project, waarvan een van de vrijwilligsters zelf ook zegt “bij dit project is “zijn” duidelijk een werkwoord. Het is genoeg om er alleen maar voor ze te zijn”. Als we wegrijden bij het project zien we een groep jongens terug de straat op gaan, sommige op blote voeten en als enige bezit de kleding die ze op dat moment aan hebben...

’s avonds eten we met elkaar in een super mooi restaurant, wat maar weer eens duidelijk aangeeft hoe groot de verschillen hier in Afrika zijn. Iedere dag loop je tegen deze tegenstrijdigheden aan, ook in je eigen gevoel. Blijdschap en verdriet, machteloosheid en hoop, zwakte en kracht, het komt allemaal voorbij...

Because pictures say more than a 1000 words...

Mon, 11 Feb 08 16:23:09 +0100

Na een fantastisch weekend in St Lucia waarin we o.a. een bezoek brachten aan Hluhluwe-Umfolosi, in een prachtige lodge overnachten, up-close and personal werden met een olifant, onze gids ons in een minibusje voor 9 personen luid brullend in een microfoon toesprak en we compleet verregend na 10 minuten hiken letterlijk afdropen nu weer terug op mother of peace en klaar voor een nieuwe week!

And then it hits you...

Fri, 08 Feb 08 09:07:29 +0100

Vroeg wakker en breng meteen maar even een bezoekje aan “mijn” huisje. De grootste kids zijn naar school en de baby en de twee kleinse meiden ontbijten gezellig met een zak chips. Neem baby Sanele mee naar ons huisje zodat de huismoeder op haar gemak het huisje kan schoonmaken. Mijn voorstel om vanavond pannekoeken voor ze te bakken wordt onder luid gejuich ontvangen!

HIV/AIDS
Vanochtend krijgen we van Byron uitleg over HIV/Aids en TB. Wat het inhoud en hoe groot het risico is dat wij dit hier oplopen. Zoals ik al wist is dit risico gelukkig heel klein, maar het is toch belangrijk om voorzichtig te zijn. Twee andere vrijwilligers waren gisteren bijvoorbeeld met de kids mee naar de tandarts. Bij bijna alle kinderen werden een paar tanden getrokken wat voor flink wat bloed zorgde, dan twijfel je toch wel even wat je wel en niet moet doen.

In Afrika krijgen mensen met HIV pas medicijnen (Aidsremmers) op het moment dat ze Aids krijgen en dus ziek worden. Hierdoor is de levensverwachting van iemand met Aids ongeveer 10-12 jaar. Als je dan beseft dat de helft van de kinderen hier bij mother of peace HIV heeft, en 9 AIDS dan weet je dat veel van deze kinderen dus niet oud zullen worden.

Opeens dringt het tot me door dat baby Sanele die ik vanochtend in mijn armen had hoogstwaarschijnlijk niet ouder wordt dan een jaar of 5 en voor het eerst deze week heb ik het er echt even moeilijk mee.

Ook als Byron verteld dat in dit gedeelte van Zuid Afrika 1 op de 3 vrouwen verkracht wordt, vaak al voor ze uberhaupt in de pubertijd zijn, moet ik even slikken. Ik waardeer de manier waarop Byron over dit soort dingen spreekt. Eerlijk en to the point. Veel hoger opgeleiden Zuid Afrikanen emigreren omdat zij het niet aandurven om hun kinderen in een omgeving als deze te laten opgroeien, begrijpelijk maar ook shocking.

Dit gevoel draag ik ook de rest van de dag bij me. Als ik ’s middags de gehandicapte jongen uit de daycare even apart neem om een potje te voetballen, is hij helemaal gelukkig. Ik moet als keeper in het doel staan, hij legt de bal neer en rent dan hard weg. Ik denk dat hij geen zin meer heeft maar dan draait hij om en neemt met een enorme lach op zijn gezicht een grote aanloop en maakt een doelpunt waar hij enorm trots op is. Aandoenlijk om te zien, en je vraagt je af wat er in de toekomst met zo’n jongen gaat gebeuren.

Het oudste jongetje uit mijn huisje is gek op lezen en komt dan ook vragen of ik een boekje met hem wil lezen. Je bent hier nooit lang met een kindje samen en voor ik het weet hangen er 6 kids om me heen terwijl ik voor mijn eigen huisje The Lion King voorlees. De meeste kids kunnen helaas geen woord lezen maar ze hebben de film een keer gezien dus weten alle namen en vertellen me precies wat er gaat gebeuren als ik de bladzijde omsla. Als ik dan op mijn laptop het liedje Hakuna Matata opzoek en dit aanzet worden alle ogen zo groot als schoteltjes en beginnen ze enthousiast mee te swingen.

Dan komen ook de oudere meiden erbij en worden er van alle kanten verzoeknummers aangevraagd. Ze willen Alicia Keys en de “Pussy Cat dollies” zoals ze dat zo leuk noemen. Ze vragen of ik de songteksten voor ze kan uitprinten zodat ze mee kunnen zingen, tuurlijk dames komt voor elkaar!

Dan is het tijd om pannekoeken te gaan bakken en enthousiast worden door de kids alle boodschappen uit mn handen getrokken. Stoeltjes worden bij het gasstel geschoven zodat ze precies in de gaten kunnen houden wat ik allemaal aan het doen ben. Als alle pannekoeken klaar zijn zegt mijn huismoeder dat ze eerst 3 van de kinderen hun aidsremmers moet geven. Hoe oneerlijk dit ook klinkt hoop ik op dat moment echt dat het jochie dat zo graag wil lezen en leren en waar ik net een klein beetje een band mee begin op te bouwen niet een van de drie is. Als ik zie dat ook hij zijn medicijnen moet nemen heb ik het weer even moeilijk, ook deze knul is dus gewoon hartstikke ziek.

Echt genieten om te zien hoe de kids en ook de huismoeder zit te smikkelen. Meest favoriet is de pannekoek met kaas, stroop, banaan, appel en hagelslag en dit allemaal tegelijk! Met hun mond vol staan ze met hun bordje in hun hand al weer in de rij voor de volgende. Missie geslaagd zou ik zo zeggen! Als toetje heb ik Danoontjes meegenomen maar de kinderen willen dit niet eten omdat baby Sanele deze zo lekker vind en ze dit dus voor hem willen bewaren. Pas als ik beloof dat ik maandag een heleboel nieuwe danootjes voor de baby zal kopen, nemen ze er een en ze genieten! Ondanks sommige gedragsproblemen zijn de meeste kids heel lief voor elkaar.

In overleg met Byron is er besloten dat ik een programma maak van de projecten die de komende weken gedaan moeten worden. Met 6 vrijwilligers aan een project beginnen werkt niet dus we willen mensen aanwijzen om bepaalde dingen te doen. Zo moet er bijvoorbeeld 1 huisje worden ingericht als playroom voor de kleintjes zodat ze hier binnen kunnen spelen als het slecht weer is. Dit moet geschilderd worden, er moet speelgoed uitgezocht worden en de kamer moet leuk worden aangekleed. Ook moet er meer structuur komen in de huiswerkkamer, er moet een stand op een beurs geregeld worden, er moet worden geholpen in de créche, er moet wat extra aandacht besteed worden aan Sandile, de gehandicapte jongen, en er is heel veel oude kleding en spullen over die hier in de community of bij de Tree clinic (een onderdeel van Bobbi Bear waar we a.s. woensdag naar toe gaan) uitgedeeld kunnen worden. Ook gaan we vanaf volgende week allemaal 1 dag in de week meehelpen op school, lijkt me erg leuk! We willen de komende weken een soort introductieprogramma maken voor nieuwe vrijwilligers zodat lopende projecten goed kunnen worden overgedragen en ze hier direct met een aantal concrete activiteiten aan de slag kunnen. Voorlopig hoeven we ons niet te vervelen!

Een klein deel van mijn sponsorgeld heb ik besteed aan zwembadjes, waterpistolen en ballen voor de kids zodat we lekker een beetje met ze in het water kunnen spelen als het hier de komende weken steeds warmer wordt. Dit weekend gaan we op safari! We worden vanavond opgehaald en zijn zondagavond weer terug bij het project. Ik zeg “Big Five here we come”!

Helaas regent het hier nu pijpestelen waardoor het terrein van Mother op Peace wordt opgetoverd in een grote modderpoel. Niks geen middagje strand maar misschien een filmpje kijken met alle kids.

Allemaal bedankt voor alle reacties en support! Erg leuk om hiervandaan te lezen!

This is South Africa

Thu, 07 Feb 08 10:27:27 +0100

Voor de liefhebbers
Voor de liefhebbers onderstaand een verslagje van mijn eerste dagen bij Mother of Peace. Zal in het vervolg wat beknoptere berichtjes plaatsen maar misschien is het leuk om even uit te leggen hoe alles hier in zn werk gaat...

Na een prima vlucht met overstap in Frankfurt en Johannesburg (waar we nog even een flink sprintje moesten trekken om onze vlucht naar Durban te halen, zodat we met zweet op onze neus in het vliegtuig zaten) komen we maandag rond 11:30 aan in Durban. Op het vliegveld worden we opgewacht door Byron (vrijwilligerscoordinator) Deon (chauffeur), Gunter, Michel (oprichter Be More) en Ilse (mede-vrijwilligster).

First impressions
We rijden op weg naar Mother of Peace meteen door naar het winkelcentrum om boodschappen te doen voor het avondeten. In het winkelcentrum nog weining “Africa experience”, we zien vnl blanken en echt alles is te koop. Het is warm, maar het miezerd een beetje en door een enorme omweersbui en blikseminslag gisterenavond zit de hele omgeving van Mother of Peace al een paar dagen zonder stroom. Dan rijden we eindelijk richting het project, dat in een prachtige omgeving tussen de heuvels ligt. Er staat een groot hek omheen met een bewaker die de poort voor ons open doet. Dit is nodig voor de veiligheid van de kinderen en onszelf. Vooraan het terrein is het kantoor van Bobbi Bear (een ander project van Be More dat zich inzet voor kinderen die sexueel zijn misbruikt) en een groot gebouw waar het kantoor van Mother of Peace is, de dagopvang voor de kleinste kids, de huiswerkkamer en I Care (een project waar voormalig straatjongens weer naar school gaan).

Het terrein en de huisjes waar de kinderen in kleine groepjes met een huismoeder wonen zien er goed uit! Inmiddels is het gestopt met regenen en komt het zonnetje door dus dat zorgt er ook voor dat alles er een stuk zonniger uitziet. De kinderen zitten nog op school dus we maken mooi even van de rust gebruik om onze spullen uit te pakken en lekker even te douchen. Ik deel een kamer met Ilse en Vanessa en het huisje ziet er echt keurig uit. Ik heb zelfs een tweepersoons bed!

Daarna met Ilse die hier al 4 weken is een rondje langs alle huisjes gelopen om kennis te maken met alle huismoeders en de kleinste kids die al thuis zijn van de daycare. Rond 3 uur komen ook de oudere kinderen uit school (worden door Deon met de bus opgehaald) en rollen er zo’n 30 kids keurig in schooluniform uit de bus. Dan komt ook Jean Paul (mede-vrijwilliger) aan, en aangezien hij de eerste en voorlopig laatste mannelijke vrijwilliger is bij Mother of Peace zijn alle huismoeders en oudere meiden spontaan van slag en beginnen ze te joelen en moeten er opeens haren gekamt worden en moet het huis toch nog even wat extra opgeruimd worden!

’s Middags komt ook Paul aan, een fotograaf die de komende 2 weken foto’s zal maken van Mother of Peace en Bobbi Bear. Deze foto’s gaan we gebruiken voor de foto-tentoonstelling die we bij terugkomst organiseren. Ook zal hij ons “les” geven in het maken van foto’s dus dat komt mij, met mijn net gekochte spiegelreflexcamera, natuurlijk goed van pas! We hebben nog even lekker gespeeld en geknuffeld met de kinderen. De meeste kids zien er zo op het eerste gezicht goed en happy uit, en willen meteen opgetild worden en met je spelen. “Wos your name” horen we van alle kanten. Het is moeilijk voor te stellen wat de achtergrond van al deze kinderen is, al zie je aan sommige wel duidelijk dat ze ziek zijn of psychisch echt niet helemaal in orde zijn.

’s Avonds is er nog steeds geen electriciteit (voor het eerst, en zeker niet voor het laatst horen we: “tja, this is Africa!!) en koken we op de gasbarbeque van Gavin en Linda (de oprichters van MOP die hier in een huisje op het terrein wonen) met elkaar. We eten buiten in het donker met elkaar, het enige licht dat we hebben komt van een paar kaarsen. We delen lampen uit op een accu in de huisjes zodat ze ’s avonds niet in het donker hoeven te zitten, die onder luid gejoel en een heleboel thank you very much worden ontvangen, dankbaar werkje.Daarna is de koek wel een beetje op en rond 20:30 liggen we in bed, moe van de reis en alle eerste indrukken.

Ready for a new day!
Na heerlijk geslapen te hebben ben ik ’s ochtends vroeg wakker, om 05:45 wordt de klok geluid (oude brandblusser die in een boom tegenover ons huisje hangt waar met een ijzeren buis tegenaan wordt geslagen. De kinderen gaan allemaal om 06:00 naar de kerk en staan rond 05:00 op. Zelfs de kleintjes liggen vaak niet eerder dan 09:00 in bed dus ze maken lange dagen. Om ongeveer 07:00 lopen alle kids naar het hek waar ze met de bus door Dyon naar school worden gebracht. Na een koude douche (geen stroom betekend natuurlijk ook geen warm water!) ben ik klaar voor een nieuwe dag!

Om 09:00 beginnen we met een korte introductie over Mother of Peace door Byron. Hij verteld ons o.a. dat er op dit moment 49 kids op Mother of Peace wonen waarvan er 9 “full blown AIDS” hebben. Je weet dat dit zo is, en ik weet inmiddels ook van een aantal kinderen wie dit zijn, maar toch schrik ik hier van. Niet omdat ik bang ben om hier mee in aanraking te komen, maar gewoon het feit dat een aantal van deze kinderen met deze vreselijke ziekte te kampen heeft. Ongeveer de helft van de kinderen hier zit hier op een “place of safety” basis en zal dus op een gegeven moment terug gaan naar family. Een klein jongetje van net een jaar is hier bijvoorbeeld omdat zijn eigen moeder hem met een kapmes probeerde te vermoorden toen hij een paar maanden oud was, tja......

De huismoeders die voor de kinderen zorgen werken 24 uur per dag en hebben 5 dagen per maand vrij. Vaak hebben zij zelf ook kinderen die ze meenemen naar Mother of Peace of achterlaten bij familie. Sommigen doen dit als een roeping, andere puur omdat ze er een (mager) salaris voor krijgen, dit verschil zie je dan ook duidelijk in de omgang met de kinderen. Byron verteld over de burocratische rompslomp die komt kijken bij het aanvragen van subsidies voor het zorgen van de kinderen wat het bijna onmogelijk maakt om vanuit de overheid geld te krijgen voor het project. Mother of Peace bestaan nu puur uit donaties en daarom is het vrijwilligersprogramma ook erg belangrijk voor ze. Door een aantal Ierse vrijwilligers worden er nieuwe huisjes gebouwd die er echt super goed uit zien. Ze blijken eigenlijk zelfs te luxe voor de kids te zijn, veel kinderen moeten op een bepaald moment weer terug naar huis waar ze gewoon weer met 8 mensen in een hutje op de grond moeten slapen. Leg dat maar eens uit aan zo’n kind als het nu zelfs een badkamer met ligbad heeft!

Na een dagje bijkomen en een beetje rondhangen op het terrein vind ik het tijd voor actie. Ik ben hier tenslotten maar 4 weken die ik ten volle wil benutten om hier mijn steente bij te dragen. Kreeg van Byron een beetje het gevoel dat ze zich bezwaard voelen om vrijwilligers om hulp te vragen en aan het werk te zetten. Hierdoor is alles wel erg vrijblijvend en moeten wij constant vragen wat er gedaan moet worden. Hier komt dan niet echt een concreet antwoordt op zodat je nog niet echt weet waar je aan kunt beginnen. Meteen maar even duidelijk gemaakt dat ik hier echt gekomen ben om te werken en dat ik echt niet te beroerd ben om de handen flink uit de mouwen te steken. Als ik ergens niet tegen kan is het de hele dag maar een beetje aanrommelen, wat meer structuur graag!! Hij was blij dat ik dit aangaf, morgen gaan we even samen zitten en kijken waar ik kan bijspringen. Ook krijgen we morgen een huisje toegewezen waar we kunnen helpen en wat extra aandacht aan kunnen besteden.

’s Middags weer boodschappen gedaan, we gaan elke avond met elkaar ( vrijwilligers van MOP, en een Canadese vader en dochter die bij I Care werken) koken en eten. Even bij internetcafe geweest om een account aan te maken en een kort eerste berichtje te plaatsen. Met Dyon meegereden om de kids uit school op te halen. Een aantal kids gaan naar een primary school hier in de community, de rest naar een school in de bergen op ongeveer een kwartiertje rijden van Mother of Peace. De kids worden door de andere kinderen van school vaak gezien als de “lucky children” omdat zij met de bus gebracht en gehaald worden, terwijl de andere kinden, zelfs de allerkleinsten, elke dag kilometers moeten lopen om op school te komen. Krom, als je weet dat alle kinderen die hier zijn iets verschrikkelijks hebben meegemaakt.
Alle kinderen van MOP die oud genoeg zijn gaan naar school. Er wordt op school les gegeven met alle leeftijden en niveaus door elkaar in een klas waardoor veel kinderen erg achter blijven. Vanaf volgende week kunnen wij misschien 1 dag in de week gaan helpen op school.

Onderweg toch best al wat armoede gezien. Kinderen die kilometers met jerrycans water moeten lopen en vervallen en verwaarloosde hutjes. Op mijn vraag een Deon of deze mensen ongelukkig zijn antwoordt hij dat arm zijn niet altijd betekend dat mensen niet happy zijn. Sommige mensen kiezen bewust voor een simpel leven op het platteland.

We pikken de kids op en al klappend en meeswingend en zingend met de cd van een poplaire Afrikaanse popster rijden we terug naar Mother of Peace. Andere kinderen die we onderweg tegenkomen zwaaien en dansen enthousiast mee!

Instructies Zulu dans:
Dansen en zingen kunnen ze als de beste! Zelfs de allerkleinste zijn al een kei in de traditionele zuludans. Voor de thuisblijvers die alvast even willen oefenen, het gaat ongeveer zo: gooi je linkerbeen omhoog richting je neus spring ondertussen wat op en neer en om het helemaal af te maken zwaai je ondertussen wild met je armen (liefst in een ander ritme dan dat je benen bewegen). Denk dat ik nog een flink aantal yogalesjes nodig heb voor ik uberhaupt in de buurt kan komen! Genieten in de bus met 4 kids op schoot die me via de buitenspiegel door het open raam in de gaten houden. Wind in mn haar, de heuvels van lower illovo op de achtergrond en zo’n 25 blije kids zingend achterin, mooi!

Het is de bedoeling dat alle kinderen ’s middags in groepjes naar de huiswerk kamer komen om een half uurtje huiswerk te maken. Wij zullen ze daar dan bij helpen. Om half 4 staan wij vol enthousiastme klaar voor de start, maar hebben één probleem, er is geen kind te bekennen!
Uiteindelijk komen er toch een paar kinderen opdagen maar erg veel huiswerk wordt er niet gemaakt, dit kan beter! Vanaf morgen proberen we er iets meer structuur in aan te brengen en de kids die komen en braaf hun huiswerk maken te belonen.

Nog lekker even gespeeld met de kids, ze houden stuk voor stuk enorm van aandacht en als ware fotomodellen poseren de dames en heren in allerlei “coole” poses voor de camera. “Camera me!!!” is dan ook de meest gehoorde vraag vanmiddag. Het lijkt hier hobby nr 1, jezelf op de camera laten vastleggen en dan natuurlijk hysterisch gillend je eigen foto terugkijken op de display. Het liefst gaan ze er daarna met mijn camera vandoor zodat ze ook foto’s van de ander kids, het terrein, hun nieuwe schoenen of wat er toevallig maar in de buurt is te maken.

’s Avonds uit eten geweest met de vrijwilligers van Bobbi Bear en 2 Canadesen (vader & dochter) van I Care (lesgeven aan voormalig straatjongens) bij een backpackerslodge in Durban. Super mooi plekje aan zee, lekker gegeten en heerlijk met de voetjes in het zwembad zitten kletsen en foto’s gekeken.

Februari is de warmste maand in Afrika, komende weken wordt het hier tussen de 35/40 graden. We moeten hier dus rekening mee houden met de activiteiten die we willen organiseren. Niemand zit met deze temperaturen te wachten op een intensief potje voetbal! We proberen voor a.s. vrijdag een tripje naar het strand met de allerkleinsten te plannen.

De kids komen hier echt niets te kort. Vind het moeilijk om in te schatten of het daadwerkelijk nut heeft om hier te zijn. Natuurlijk is het fantastisch dat dit project al zo ver ontwikkeld is maar het echte doel en nut van de vrijwilligers ontbreekt nu een beetje. Er zijn absoluut plekken in Afrika waar geld en inzet van vrijwilligers harder nodig is, toch is het natuurlijk noodzakelijk dat projecten als mother of peace blijven bestaan en ook meer kinderen kunnen opvangen. Ben er voor mezelf nog niet helemaal uit wat ik hier van vind, zal de komende maand ongetwijfeld duidelijker worden.

Verhalen over de kids moeten een beetje vaag blijven uit bescherming van de kinderen. We mogen vaak geen namen noemen en ook wij krijgen vaak niet de achtergrond van een kind te weten.

Ondans vele nieuwe indrukken eigenlijk snel gewend en mn draai gevonden. Denk dat je daar blijkbaar ook ervaring in op doet en steeds flexibeler in wordt. We hebben een super leuke groep vrijwilligers, met heel verschillende achtergronden maar het klikt meteen met iedereen.

Daycare
Woensdagochtend zouden we uitleg krijgen over HIV/AIDS en TB maar omdat er 5 dames uit de VS komen om memory books met de kinderen te maken wordt dit verplaatst naar morgen. Uiteindelijk komen de dames pas aan het eind van de middag om met de kinderen te werken, en hebben ze alleen even met de kinderen geknutseld zodat wij als vrijwilligers de memorybooks kunnen afmaken, maar goed. Begin er al aan te wennen om alles maar gewoon los te laten en te zien wanneer wat gaat gebeuren.

’s Ochtends samen met Vanessa geholpen bij de Daycare, een creche voor de allerkleinsten waar op dit moment ruim 10 kinderen van Mother of Peace naar toe gaan maar wat in de toekomst uitgebreid gaat worden naar een opvang voor ruim 300 kids uit de direct opgeving. Hun familie kan dan bijvoorbeeld werken of een baan zoeken, nu worden veel kinderen gerust dagenlang in huis opgesloten als hun ouders weg moeten. We hoorden een verhaal van een kindje dat 3 dagen lang met haar overleden moeder in huis was opgesloten, er werd alleen af en toe een fles water en wat eten naar binnen gegooid. Dit schijnt hier trouwens redelijk normaal te zijn.....

De creche wordt geleid door 1 juf, die zelf slechts een 3-weekse cursus kinderopvang heeft gehad. Je kunt je voorstellen dat het dus een redelijke chaos was, en na 3 uur spelletjes, stoelendans, dansen, polonaise, buitenspelen, foto’s maken en drinken uitdelen was onze fantasie ook wel op en waren we kapot! Wel hebben we ontzettend gelachten met de kids, wat een boeven en wat een enthousiastme! Zodra ze muziek horen beginnen die heupen vanzelf te swingen! Nog balonnen uitgedeeld wat ze fantastisch vonden, ze zijn hier gelukkig echt overal blij mee.

In de daycare zit ook een geestelijk gehandicapte jongen van 11, Sandile. Hij is samen met een zus en een broer een drieling. Ze willen hem niet naar een speciale school sturen omdat hij dan wordt weggehaald bij zijn broertje en zusje, maar hij kan ook niet veel langer in de daycare blijven. Hij wordt gewoon te groot, gaat zich ook ontwikkelen op sexueel gebied en de kans wordt steeds groter dat hij een van de kleintjes pijn doet. Hij heeft geestelijk het niveau van een 3-jarige en dit zal ook niet veel verder ontwikkelen. Jean-Paul, een van mijn medevrijwilligers heeft een achtergrond in moeilijk lerende kinderen en kinderen met moeilijk gedrag dus wellicht kan hij hier helpen om een programma voor deze jongen op te zetten.

’s Middags kwam Byron langs om alle vrijwilligers een eigen huisje toe te wijzen. Het is de bedoeling dat je hier bijspringt in het verzorgen van, en spelen met de kinderen. Je bent hier vrij in hoeveel tijd je hieraan wilt besteden, maar het lijkt me leuk om af en toe voor ze te koken en te helpen met het verzorgen van de kids. “Mijn” huismoeder zorgt voor 6 kleine kids, waarvan 1 baby, dus ze heeft haar handen vol. Ik werd dan ook enthousiast begroet en kreeg meteen baby Sanele (1,5 jaar) in mn handen gedrukt zodat zij even haar handen vrij had om de was te doen en te eten met de andere kids. Dit zijn Nokukhanya (Mine) van 3, Pamela van 4, Nontobeko van 6, Buhle van 5 en Mondli van 8. Best een uitdaging voor iemand die eigenlijk 0 ervaring met kinderen heeft en deze kinderen kunnen ook nog eens geen woord verstaan van wat je zegt! Morgen tijdens het boodschappen doen maar even wat baby speelgoed kopen en wat spelletjes en boekjes voor de rest.

Tussen neus en lippen door vertelde Byron ons dat de huismoeders binnenkort een week op cursus gaan, wat betekend dat wij als vrijwilligers de hele dag voor alle 50 kids moeten zorgen! Zie je me al gaan met een baby en 5 hysterische kleine kids!!! Mam, ik hoop dat je dan thuis bent zodat ik af en toe even een hulplijn kan inschakelen ;-)

Het oudste jongetje lijkt een enorm boefje, maar is heel slim en wil graag lezen. Gisteren heerlijk voor ons huisje zitten voorlezen en hij wilde wel 6 keer hetzelfde boekje lezen, zo leuk! Hij spreekt ook al wat woorden engels waardoor communiceren toch wat makkelijker gaat.

’s Middags met elkaar wat plannen gemaakt voor de activiteiten die we met de kinderen willen gaan ondernemen. Binnenkort krijgt mother of peace een stand op een beurs hier in de buurt waar zij samen met andere non-profit organisaties mogen staan om “awareness” te krijgen bij scholen en bedrijven hier in de omgeving. Byron heeft me gevraagd om dit te organiseren, en om samen met vanessa op de dag zelf bij de stand te staan en uitleg te geven over het project. Erg leuk om te doen!

Het gaat heel goed met me, kan prima wennen aan de hele dag buiten in het zonnetje, in korte broek en op blote voeten. Toch is het op het project niet echt een weerspiegeling van hoe Afrika in werkelijkheid is. Probeer de komende weken daar toch wel achter te komen. We zitten hier nu met vrijwel allemaal nieuwe vrijwilligers dus heb een beetje het idee dat we constant het wiel opnieuw aan het uitvinden zijn terwijl sommige dingen natuurlijk al lang gedaan en geprobeerd zijn...

Wordt vervolgt.....!!

Eerste indruk...

Tue, 05 Feb 08 11:57:33 +0100

Even een heel kort berichtje vanuit Zuid Afrika. Gisteren na een lange maar soepel verlopen reis goed aangekomen in Durban.

Eerste indruk van het project is prima, terrein en huisjes zien er goed uit en de kleine kids komen meteen met een grote glimlach en uitgestrekte armpjes op je af, leuk!

Ik heb inmiddels een Afrikaans telefoonnummer: +27736827130 waarop jullie mij kunnen sms-en en bellen.

Het project zit al een paar dagen zonder stroom maar zodra dit het weer doet volgt een uitgebreider verslag vanaf mn eigen fijne laptopje!

Hele dikke kus!!

Wilma

Donatiegeld & adres Zuid Afrika

Sun, 27 Jan 08 12:07:47 +0100

Bijna zover!
Nog precies een week te gaan en dan is het zover! Mijn "to do" lijstje wordt steeds kleiner, en de stapels spullen naast mijn koffer steeds groter. Ik vertel iedereen die het maar horen wil (en ook iedereen die het NIET horen wil!) over mijn project en ben echt verrast door de leuke, enthousiaste en spontane reacties die ik hier op krijg.

Dat er heel veel lieve mensen met me meeleven blijkt ook uit het enorme bedrag aan sponsorgeld dat ik in middels heb verzameld. Mede dankzij hele gulle donaties van Stichting de Kaai en de kringloopwinkel in Sliedrecht en natuurlijk de vele donaties van familie, vrienden, kennissen, collega's en zelfs voor mij compleet onbekenden kan ik de mensen bij Mother of Peace straks blij gaan maken met een bedrag van € 5.400,- (and still counting!). Een fantastisch bedrag voor een fantastisch project waar geld en hulp zo hard nodig is!

Donaties zijn daarom ook nog steeds van harte welkom! Alle kleine beetjes helpen en met elkaar kunnen we er voor zorgen dat we het leven van deze kids een klein beetje beter maken! Rekening 61.26.11.841 t.n.v. Wilma van Wijngaarden, Amsterdam.

Tijdens mijn verblijf in Zuid Afrika zal ik samen met de mensen van het project en Be More kijken waar het geld het best aan besteed kan worden. Uiteraard houd ik jullie via mijn weblog op de hoogte!

Adres Zuid Afrika

Mijn adres in Zuid Afrika:

Mother of Peace
Wilma van Wijngaarden
Postbus 486
3652 Linkhills
Waterfall
KZN-Durban
Rep. South Africa

Post doet er ongeveer een week over, dus begin maar vast met sturen ;-)

Bedankt!
Ik wil jullie allemaal ontzettend bedanken voor de financiele steun en mentale support! Tijdens de voorbereidingen voor mijn reis kom ik er steeds meer achter hoe graag ik dit wil doen, en hoe goed het voelt om eens niet alleen aan jezelf te denken, maar je vol overgave in te zetten voor anderen. Ik hoop jullie via mijn verhalen een klein stukje van dat gevoel mee te kunnen geven.

Wilma

Henri Dunantschool

Mon, 21 Jan 08 11:45:25 +0100

De Henri Dunantschool heeft een leuk stukje over Be-More geplaatst in de schoolkrant van december. Tevens gaat de opbrengst van de kersmusical, ruim € 270,- naar de kids van Mother of Peace! Fantastisch natuurlijk, nogmaals bedankt Ben.

Presentaties Griendencollege

Thu, 17 Jan 08 13:39:49 +0100

Presentaties
Gisteren heb ik aan 75 3e klassers op het Griendencollege een presentatie gegeven over mijn project in Zuid Afrika, en ben ik samen met hen ingegaan op de problemen in Zuid Afrika en met name het HIV/AIDS probleem.Ik vond het enorm leuk om dit te doen en de reacties van de leerlingen waren gelukkig erg positief. Er kwamen veel leuke reacties en vragen en al waren de college’s van 2 lesuren voor sommigen een lange zit, heb ik zeker het idee dat de boodschap is doorgekomen en de kids weer even wat stof tot nadenken hadden.

Get the point
Het was goed om te merken dat de leerlingen ook echt geschokt en verontwaardigd reageerden op de verhalen over kindermisbruik, armoede, ongelijkheid etc.

Wat ik zelf erg bijzonder vond is dat tijdens mijn verhaal een jongen, die er ogenschijnlijk wat ongeinteresseerd bij zat, zijn hand op stak en “out of the blue” in één zin 2 vragen stelt waarmee hij mijn twijfels die ik de afgelopen dagen tegen familie ook wel heb uitgesproken precies onder woorden brengt!
Hij heeft het duidelijk toch wel heel erg goed begrepen!

Hij vraagt me namelijk waarom ik voor Mother of Peace gekozen heb, een project wat toch al redelijk ver in ontwikkeling is en niet voor een gebied waar de problemen soms nog veel erger is. Ook vraagt hij of de hulp straks dan niet stopt als ik weer weg ga uit Zuid Afrika. Met zijn vraag raakt hij me direct op mijn zwakke plek en dwingt hij me onbewust om op dat moment om ook voor mezelf met een antwoord te komen.

Ik leg uit dat ik juist heel bewust voor dit project kies wat gelukkig al redelijk ver is ontwikkeld en waar de kids goed worden opgevangen. Ze hebben allemaal een dak boven hun hoofd, krijgen voldoende eten en gaan allemaal naar school. Natuurlijk moeten we absoluut niet vergeten wat deze kids hebben meegemaakt, het zijn allemaal weeskinderen, verlaten, misbruikt, besmet met hiv/aids. Omdat ik maar 4 weken de tijd heb, en Be-More er voor zorgt dat de vrijwilligers elkaar continue opvolgen verwacht ik hier op dit moment meer te kunnen beteken dan bij een project wat nog helemaal van de grond moet komen in een gebied wat nog totaal onontwikkeld is. Zo wordt ook voorkomen dat de hulp stopt op het moment dat ik weer weg ga, na mij komen weer nieuwe vrijwilligers die het stokje overnemen.

Mother of Peace is een project wat in principe met lokale mensen draait, vrijwilligers zijn er puur voor de ‘extra’s”, het stukje liefde en aandacht geven, leuke dingen doen, dingen regelen etc.

Kaarten
De leerlingen hebben allemaal een persoonlijk bericht op een kaart geschreven. Deze kaarten neem ik mee naar Zuid Afrika om daar uit te delen en zal met de kids daar kaarten terug schrijven aan de leerlingen hier in Nederland. Bij terugkomst uit Zuid Afrika ga ik ook terug naar het Griendencollege om mijn ervaringen te delen en mijn foto’s/ filmpjes te laten zien en eventuele vragen te beantwoorden die de leerlingen nog hebben.

3e klassers van het Griendencollege, nogmaals super bedankt voor jullie aandacht en jullie goede vragen en opmerkingen en tot over een paar weken!

Wilma

Opbrengst rommelmarkt

Sat, 12 Jan 08 13:55:41 +0100

De rommelmarkt heeft vorige week € 350,- opgeleverd!!! Een super mooi bedrag voor de kids van Mother of Peace!

Bedankt allemaal voor de leuke spullen en Marleen en Ciska nogmaals enorm bedankt voor jullie hulp!!!

Bobbi Bear, 1 december, 17:00, Nederland 2

Sat, 24 Nov 07 13:18:57 +0100

Niet iedereen is in de gelegenheid om naar Afrika te gaan. Toch kun je op zaterdag 1 december, Wereld Aids Dag, zelf het project Bobbi Bear bekijken.
Door de ogen van van een kunstenaar. Olphaert den Otter bezocht Bobbi Bear, De Filmboulevard legde het vast en de AVRO zendt het uit!

Bobbi Bear vangt jaarlijks zo'n 500 seksueel misbruikte kinderen op. Jackie Branfield, oprichtster van Bobbi Bear: “Seksueel misbruik is een groot probleem in Zuid-Afrika.
De HIV/AIDS-crisis zorgt ervoor dat met name jonge mannen zich erg bewust zijn van het risico van besmetting. Ze zoeken daarom naar een groep met een zo laag mogelijk risico en komen bij steeds jongere kinderen uit.
De gemiddelde leeftijd van kinderen die we hier opvangen ligt tussen de 4 en de 6 jaar. Ironisch genoeg zijn de daders zelf vaak besmet met het HIV-virus, wat de kans op besmetting van slachtoffers enorm maakt.”

De documentaire laat op indringende wijze een vaak onbelichte kant van het HIV/AIDS-probleem in Zuid-Afrika zien. Tegelijkertijd wordt duidelijk hoe op een hele simpele manier – met een knuffelbeer en een stift – een kind zijn of haar verhaal kan vertellen, kan beginnen met de verwerking van het trauma en hoe de kans op berechting van de dader flink vergroot wordt.

Op Wereld Aids Dag, zaterdag 1 december, zendt de Avro deze indrukwekkende documentaire uit op Nederland 2, om 17:00.

Interview de Echo, stadskrant Amsterdam Buitenveldert

Sat, 24 Nov 07 13:00:39 +0100

'Ik kan ze daar echt gaan helpen'door Maureen Weijzig

BUITENVELDERT – Lang hoefde Wilma van Wijngaarden (24) er niet over na te denken. Altijd al wilde de inwoonster van Buitenveldert iets betekenen in een land dat afhankelijk is van ontwikkelingshulp. Via de stichting BeMore kreeg ze de kans. In februari volgend jaar vertrekt ze naar Zuid-Afrika te werken bij het project Mother of Peace.

Dit is een tehuis waar zo'n 50 kinderen wonen die geen thuis meer hebben. ,,Weeskinderen, kinderen die zijn verlaten of seksueel misbruikt, kinderen met HIV/Aids, het is heel divers", legt Wilma uit. ,,Via BeMore ben ik met dit project in aanraking gekomen en het sprak me direct aan. De stichting zet zich in voor kleinschalige projecten in ontwikkelingslanden die wel wat hulp kunnen gebruiken. Zij steunt ze financieel maar vooral ook met vrijwilligers, van wie ik er dus één ben. Op dit moment zijn er zeven projecten van BeMore in Zuid-Afrika.

Van Wijngaarden kwam met BeMore in aanraking via een nichtje. Wilma: ,,Zij was net terug van een project in Afrika. Haar verhalen raakte me. 'Dat wil ik ook', was het eerste dat me te binnen schoot. Toen ik dat liet vallen, moedigde mijn omgeving me aan. Ze vonden het echt wat voor mij. Ik heb eigenlijk ook geen moment getwijfeld."

Via het Xploreprogramma van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, vertrekt de Buitenveldertse straks met een groep van 15 vrijwilligers voor vier weken naar Zuid-Afrika. Ze zal in het tehuis, dat vlak bij de plaats Durban ligt, de kinderen gaan helpen bij de opvoeding en verzorging. ,,Dan moet je denken aan huiswerk met ze maken, de kleintjes in bad doen, spelletjes doen, elkaar dingen leren", legt Wilma uit. ,,Daarnaast helpen vrijwilligers bij het opleiden van huismoeders om ze bepaalde vaardigheden aan te leren. Het zijn hele basale dingen als een dagelijkse structuur, opvoeding en zorg voor de kinderen."

Hoewel Wilma van Wijngaarden 'slechts' een maand naar Zuid-Afrika gaat, denkt ze zeker haar steentje bij te kunnen dragen. ,,Het lijkt wellicht kort, maar het is een continu durend project. Na mij komen er weer anderen. Ik ben blij dat ik iets kan doen. Door dit hele project besef je eens te meer hoe wij het hier in Nederland hebben. We zijn hartstikke rijk. Ik voel mezelf moreel verplicht om iets te doen. Als je daar bent kun je ook echt wat doen."

Meer informatie: www.be-more.nl

Wilma van Wijngaarden pakt haar reistas om vrijwilligerswerk te doen in Zuid-Afrika. (Foto: Leen Visser)

Filmpje projecten Be-More en armbandjes te koop voor Mother of Peace!

Mon, 12 Nov 07 15:33:58 +0100

Sanibona allemaal,

Even een korte update over de voorbereidingen voor mijn volgende avontuur, vrijwilligerswerk bij Mother of Peace in Zuid Afrika. Na al jullie enthousiase reacties op mijn reisverslagen vanuit Azie kijk ik nu al uit naar jullie berichten op deze weblog!

Inmiddels is mijn ticket geboekt, op 3 februari vlieg ik via Frankfurt en Johannesburg naar Durban, waar ik op 4 februari om een uurtje of 11 's ochtends hoop aan te komen.

Afgelopen zaterdag heb ik tijdens een draagvlaktraining in Nijmegen voor het eerst de mensen gezien waarmee ik straks in Afrika zal samenwerken en -wonen. Erg leuke groep, we hebben er allemaal ontzettend veel zin in. Toch gek om aan het eind van de middag te roepen "tot in Afrika"!

Vanuit het Xplore programma (subsidieprogramma van het ministerie van buitenlandse zaken) organiseren we bij terugkomst met elkaar o.a. een fototentoonstelling, debatavond en een feest dus voor de geinteresseerden onder jullie, jullie hoeven je in maart/april 2008 niet te vervelen!

Voor vertrek zal ik nog een presentatie geven aan een aantal klassen op het Grienden college (tante yvon, bedankt voor het bemiddelen!!) om zo te proberen deze jongeren ook bij mijn plannen en het HIV/Aids probleem in Afrika te betrekken.

Verder ben ik druk bezig met geld inzamelen, moet ik nog een aantal inentingen halen, reisverzekering regelen en wil ik graag wat Engelstalig lesmateriaal/ spelletjes verzamelen om mee te nemen (tips zijn welkom!!). Uiteraard volg ik de weblogs van de vrijwilligers die er op dit moment zitten op de voet om me alvast een beetje te kunnen voorbereiden op de situatie daar.

Via onderstaand link vind je een prachtig filmpje over 2 projecten van Be-More; Agape en Bobbi Bear van Tv Gelderland.
http://www.uthando.nl/uthando/download/agape/agape_reportage_uitgebreid.wmv

Het kan even duren voor het filmpje gedownload is, de clip duurt ongeveer 30 minuten. Mocht het niet lukken kan ik het altijd voor jullie op dvd zetten.

Verder ben ik armbandjes aan het maken om te verkopen
(zie foto's) . De armbandjes kosten € 4,- per stuk en uiteraard gaat de opbrengst volledig naar de kids van Mother of Peace. Wil je een armbandje kopen, of kun je deze misschien voor me doorverkopen aan collega's, vriendinnen, familie etc stuur dan een reactie op dit bericht of mail naar wilmavanw@hotmail.com

Super bedankt dat jullie allemaal zo meeleven!

Kuzz Wilma

Welkom!

Thu, 27 Sep 07 13:58:42 +0200

Welkom!
Leuk dat je mijn weblog bezoekt!
Even een korte introductie voor de mensen die mij niet persoonlijk kennen: Ik ben Wilma van Wijngaarden, 24 jaar en werkzaam als account manager voor de Schiphol Group. Ik woon in een leuk appartement in Amsterdam en ben gek op sporten, reizen, andere culturen en ben altijd druk met leuke dingen doen.
Het duurt nog even maar op 3 februari 2008 ga ik de reis van mijn leven maken! Ik vertrek voor 4 weken naar Zuid-Afrika om via Be More vrijwilligerswerk te doen bij het Project Mother of Peace.
Mother of Peace is een thuis voor zo'n 50 kinderen, van baby tot 18, die zijn verlaten, seksueel zijn misbruikt, geen ouders meer hebben of om een andere reden niet meer thuis kunnen wonen. Het project ligt midden tussen de suikerrietvelden van Lower Illovo, een plaatsje vlakbij Durban in het oosten van Zuid-Afrika. Om zoveel mogelijk een gezinssituatie te creeren wonen de kinderen in kleine huisjes, elk met een huismoeder die voor ze zorgt.
Ik ga het project op allerlei manieren helpen bij de opvoeding en verzorging van de kinderen. Dit varieert van het in bad doen van de kleintjes, helpen met huiswerk, organiseren van uitstapjes met de kinderen, onderhoud van het tehuis tot bijvoorbeeld het vinden van een apotheek die pleisters en vitaminen wil doneren. Bovendien proberen we de huismoeders vaardigheden als dagelijkse structuur, plannen en Engels te leren. Omdat alle kinderen een moeilijke achtergrond hebben is het geven van een stukje aandacht en liefde al heel belangrijk.
Daarnaast ga ik proberen zo veel mogelijk mensen te betrekken bij Mother of Peace, zowel in Zuid-Afrika als in Nederland. Ik ga bijvoorbeeld een aantal presentaties geven op middelbare scholen, en bij terugkomst in Nederland organiseren we met alle vrijwilligers samen o.a. een fototentoonstelling en een Be More feest! De mensen die mij een beetje kennen begrijpen natuurlijk wel dat ik niet kan wachten om mijn handjes flink te laten wapperen!
Naast het feit dat ik mijn uiterste best ga doen om een steenje bij te dragen voor de kinderen in Zuid Afrika hoop ik tijdens mijn verblijf daar ook even een pas op de plaats te kunnen maken en weer even te beseffen wat echt belangrijk is. We hebben het vaak zo druk en willen altijd maar beter en meer zonder dat we beseffen hoe bevoorrecht we zijn. Deze kinderen hebben zo weinig, maar staan daar door dichter bij elkaar en bij zichzelf. Daar kunnen wij zeker nog wat van leren!
Help mee!
Als je het project financieel zou willen ondersteunen zou ik dat heel fijn vinden! Elke bijdrage, hoe groot of klein ook maakt een verschil voor de kinderen van Mother of Peace. Ik houd jullie dan tijdens mijn reis op de hoogte waar het geld voor gebruikt wordt.
Help je mij om te investeren in de kinderen van Mother of Peace? Je kunt geld overmaken op rek.nr. 61.26.11.841, t.n.v. Wilma van Wijngaarden, Amsterdam (graag “donatie Be More” vermelden)
Ik zal jullie via deze weblog op de hoogte houden van alle voorbereidingen en straks van mijn belevenissen in Zuid Afrika!
Veel liefs Wilma